Het leven zoals het is… in Zwitserland

Nu de lente in de lucht hangt, heeft een mens meer behoefte om naar buiten te gaan. En omdat we nog maar weinig van Zwitserland zagen (buiten de skigebieden natuurlijk!!), besloten we om eens een stadje te gaan bezoeken. In het weekend van 6-7 maart reden we dus naar Gruyères. Het ligt op ongeveer 2,5 uur rijden van Zug. Roel en ik waren er ooit met mijn zus en haar (toen nog piepjonge) gezinnetje (Gian was net 2 denk ik). Ik kon het me absoluut niet meer herinneren, maar toen we ginds toekwamen, kwam het me weer helder voor de geest. Gruyères heeft een mooi marktplaatsje met vele terrasjes. Hoewel het zonnetje er af en toe doorkwam, hebben we toch geen ‘terrasje gedaan’ (wel lekker knus en warm binnen gegeten ). Het kasteel van Gruyères was wel de moeite om te bezoeken. ‘k Geloof dat het voor Ralph en Madu een van de eerste keren was dat ze een kasteel bezochten (buiten het Disneykasteel ) en ze waren echt onder de indruk. Ze probeerden zich voor te stellen hoe het zou zijn om er te leven. De grote balzaal vonden ze fantastisch, ‘want hier kunnen we heel goed hockey spelen, mama!’ en ook de vele kamers vonden ze leuk voor verstoppertje te spelen. Ja, ze zagen het helemaal zitten…

En vorige week hebben we dan eindelijk de gastenkamer in orde gebracht! De gordijnen en kaders werden opgehangen, het bed opgemaakt want ja,…oma en opa kwamen op bezoek! ‘t Was opa’s verjaardag en daarom nodigden we hen uit om dit samen te vieren. Roel kookte voor de gelegenheid : zeeduivel op Jamie Oliver’s wijze. Het smaakte voortreffelijk. Ook opa en oma genoten er duidelijk van. Zaterdag maakten we een wandeling op de Zugerberg en zondag liepen we langs de ‘Zugersee’ naar Cham. Jammer toch dat een weekendje zo snel voorbij vliegt, maar we vinden het wel heerlijk dat we dit nu vaker kunnen doen (dan toen we nog in Amerika woonden).

En verder is het hier nog even druk en hielden we ons vooral bezig met adoptieverslagen schrijven (ja, dat moet eenmaal per jaar gebeuren), de Duitse les bijwonen, heen en weer rijden naar buitenschoolse aktiviteiten, naar de dokter, de gynaecoloog, verjaardagsfeestjes enz… enz… Dus het leven kabbelt hier gewoon verder. En weet je waar ik nu vooral blij om ben? Dat we eindelijk een poetsvrouw hebben… Men beseft pas wat een goede poetsvrouw waard is als men ze een hele tijd heeft moeten missen.