Het leven zoals het is… in Zwitserland

We gingen afgelopen weekend nog maar eens skiën naar Hochstückli, kwestie van af te kicken van onze skivakantie . Het weer zondag was prachtig (veel zon maar ijskoud!) en de jongens genoten er duidelijk van! Ze kregen er maar niet genoeg van… Ze skieden heel zelfzeker en gingen steeds sneller. We maakten er hen attent op dat ze niet overmoedig mochten worden, want dan konden er wel eens ongelukken gebeuren. Oeps, dat hadden we beter niet luidop gezegd! Onze woorden waren nog niet koud of daar vloog Madu de lucht in… Het was een erg hobbelige piste en onze rakker kon zijn evenwicht niet meer houden. Na een stevige tuimeling gleed hij recht in de benen van Roel. Roel hield zich moedig overeind en viel pas op het einde tegen de vlakte.

Omdat Madu enkele minuten roerloos lag, snelde ik op hem af, maar hij sprong al vlug weer overeind. Kinderen zijn toch echt soepel! Roel echter, bleef liggen. Hoewel ik op het eerste zicht dacht dat hij gewoon maar gevallen was, bleek achteraf dat de kuitspieren het hard te verduren hadden gekregen omdat hij zich overeind probeerde te houden. Hij kon haast niet meer steunen op zijn rechterbeen. Toch skiede hij nog de piste naar beneden, maar daarna hielden we ermee op… We besloten naar de apotheker te rijden en kochten een spierverwarmende gel, zwachtels en een pijnstiller. We zijn nu twee dagen verder en de pijn is toch al iets verminderd (het mankepootje wordt met veel liefde verzorgd!) Hopelijk heelt het snel, maar we vrezen dat hij toch voor een tijdje ‘out’ zal zijn…

Bij onze thuiskomst zondag, zagen we dat Madu’s helm een flinke deuk had gekregen… Goh, gelukkig droeg hij zijn helm en ‘schild’ (zie foto). Het ski ongeval had een hele andere wending gekregen indien zijn hoofdje die deuk had opgevangen… Onze helmen zijn dus een goede investering geweest (ook wij dragen helmen : leading by example!)

Roel is momenteel niet de enige met een handicap, ook ik voel me sinds zaterdag wat hulpeloos. ‘k Heb nl. een lens verloren dit weekend. Nu heb ik nog een oude bril, maar de sterkte is niet meer correct en daardoor krijg ik tegen de avond aan hoofdpijn (ik, die haast nooit hoofdpijn heb!!) Maandag heb ik de hele dag rondgebeld om een afspraak bij een oogarts te verkrijgen, maar helaas… bij de meesten moet je minstens 2 à 3 maand wachten. Gelukkig heb ik intussen vernomen dat je gewoon bij een optieker je ogen kan laten meten en testen en niet – zoals in Belgie- via een oogarts moet gaan (om een voorschrift te verkrijgen). Daar kon ik dan vanmorgen naartoe en morgen krijg ik al proeflenzen! Wat een service! En wat ik nog het leukste vond is dat de optieker een Nederlander bleek te zijn! Gewoon dus in mijn moedertaal bediend worden, als dat geen luxe is!

Verder kijken we deze week donderdag uit naar ‘Chesslete’ (karnaval – vastenavond). De kinderen zullen met de scholen aan een karnavalstoet deelnemen (ja hoor, verslagje volgt!) Maar Ralph kijkt nog het meeste uit naar zijn verjaardag op zaterdag, want dan gaat hij voor het eerst een ijshockeymatch (EVZ) bijwonen. En dat het een ‘Kloten’ match wordt, dat staat vast (tegenploeg is de ‘Kloten Flyers’ )…