Het leven zoals het is… in Zwitserland

De kinderen springen opgewekt uit de bus met hun zelfgemaakte paashaasjes, gevuld met allerlei snoep en ‘goodies’. Ja, je zou van minder vrolijk worden : de paasvakantie begint immers (op donderdagavond, dus!) Er hangt een echt vakantiesfeertje in de straat, zelfs het zonnetje is van de partij!

Ik begroet de buschauffeur, wens hem een prettig paasverlof en bedank hem voor wat hij deze morgen had gedaan. ‘You’re welcome! I heard you called my boss’, lachte hij. Ja, dat had ik zeker gedaan. Kijk, als iemand iets goed doet, vind ik dat je dat mag melden. Mensen nemen veel te snel de telefoon om te klagen. Wat er gebeurd was? De bus kwam – zoals elke morgen – de kinderen ophalen om naar school te rijden. Ondertussen stond ik met een buurvrouw te praten, dus had ik niet echt opgelet wie er was opgestapt (je kijkt onbewust wel of je eigen kinderen opstappen). Hij reed de straat uit en 5 minuten later (ja, we stonden er nog steeds te kwebbelen), zagen we hem in de verte terugkomen. ‘Did you see Thomas?’, vroeg hij ons. Oeps… ‘The kids told me he was waiting here, but he didn’t get on the bus’. De buschauffeur vroeg me of ik even bij zijn thuis kon gaan kijken. Ik liep naar zijn huis en belde aan. Zijn moeder kwam de deur openen. Zij vertelde me – gelukkig – dat Thomas via de achtertuin terug naar binnen was gelopen omdat hij iets vergeten was. Ze zou hem zelf wel naar school brengen. Ik bracht de boodschap over en zag dat de bezorgde chauffeur opgelucht was. Nu, dat vind ik dus heel attent en waakzaam van hem dat hij daarvoor speciaal terug gereden was. Je weet immers nooit wat er kan gebeuren! Is het dan niet normaal dat je zo iemand even in het zonnetje zet?

Van zonnetje gesproken, hopelijk werkt het weer de komende week ook mee. Zoals ik al eerder geschreven heb, komen oma, Emilie en Laura vanaf maandag op bezoek. We kijken al uit naar hun komst! De ‘Spring break’ duurt hier maar 1 week (omdat de zomervakantie 3 maand duurt), maar het bezoek blijft 11 dagen. Dat dit in een flits voorbij zal vliegen, daar ben ik van overtuigd! De komende week zal ik dan – net als vorig jaar – regelmatig een fotootje posten met een kort commentaartje zodat het thuisfront (lees : familie en oma’s uitgebreide vriendenkring) op de hoogte blijft van hun reilen en zeilen… En daarna ben ik er weer zoals gewoonlijk!