‘Boo Hoo !
They came from across the pond
We all formed a most wonderful bond
Now they must move away
Will they leave quietly? No way!
To say goodbye, let’s show them a good ole’ American Party!!!’
Zo stond het op de uitnodiging van het afscheidsfeest onze buren Amanda en Walt. Zij is Zuidafrikaanse en hij is een Engelsman. Twee jaar geleden verhuisden ze vanuit Engeland naar Amerika. We hadden heel wat gemeen (expats, Engeland, kleine kinderen) en al gauw werden we goede vrienden. Amanda en ik luchtten regelmatig ons hart bij elkaar en wij voelden elkaar perfect aan. Als expatvrouw ervaarde zij immers dezelfde moeilijkheden als ik. Het afscheid valt me dus wel wat zwaar, maar we beloofden elkaar om contact te houden, waar ook ter wereld we zouden gaan wonen…
Het werd een gezellig feest : iedereen bracht een gerecht mee en alles smaakte overheerlijk. Toen het rond halfacht donker werd, legden we dekens en kussens buiten voor de kleinsten en werd een film op het huis van de naaste buren geprojecteerd. En de volwassenen installeerden zich bij het vuur. Tot in de late uurtjes zaten we knusjes bij elkaar en genoten van de eerste koelere zomeravond.
Het expatleven heeft bijzonder mooie kanten : je leert veel culturen kennen, je krijgt vrienden over de hele wereld, je wordt heel flexibel, je wordt heel ruimdenkend en het is fantastisch om te zien hoe je kinderen zich overal thuis kunnen voelen en hoe ze vlot verschillende talen leren. Toch heeft het expatleven ook moeilijke kantjes : je verhuist dikwijls en moet regelmatig afscheid nemen, je moet steeds weer opnieuw beginnen, je kan niet op je familie terugvallen en als expatvrouw ben je dikwijls alleen als je man regelmatig reist (ze noemen me hier lachend ‘single mom’). Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals sommigen wel denken… Gelukkig zijn we in een leuke buurt terecht gekomen en – als ik heel eerlijk mag zijn – was onze ervaring in Amerika waarschijnlijk nooit zo goed geweest als we ergens anders hadden gewoond…
Wat gaat er nu met ons gebeuren? Da’s een vraag die we ons de laatste tijd veel stellen, vooral nu we onze vrienden zien vertrekken. Welke richting gaat ons leven uit? Blijven we nomaden of gaan we ons ergens vestigen? Het feit dat we het op dit moment nog niet weten, maakt me rusteloos. Het geeft me een onzeker gevoel. Je wil tenslotte een idee hebben waar je uiteindelijk terechtkomt. Ja, het leven is hier gemakkelijk, maar om nu hier te blijven wonen? Neen, dat zie ik toch niet zitten. Ik voel me hier wel heel goed in de buurt, maar… mis toch wel de familie. O, ik wou dat ik een kristallen bol had en dat ik even een glimp kreeg van onze toekomst. Heeft iemand er toevallig eentje in huis? 
14 commentaar tot nu toe ↓
1 Jacqueline (Jasmino) // Sep 17, 2007 at 5:58 am
Je leven verandert wel heel vaak als je een “nomade” bent, ik kan me heel goed voorstellen dat je uitkijkt naar een vast plekje. Maar zoals je zelf al zegt, heeft alles zijn voors en tegens. Veel succes!
2 Sally // Sep 17, 2007 at 6:18 am
Wat gezellig dat afscheidsfeestje. Je hebt het inderdaad zeer getroffen met je buren en buurt. Niet overal zijn ze zo actief, ondernemend en open.
Als ‘expat’ doe je veel indrukken op, krijg je multiculturele vrienden, zie je wat van de wereld, leer je je talen spreken en vooral flexibel zijn. Maar ook is het je steeds weer aanpassen, energie in je nieuwe (tijdelijke) omgeving steken en weer opnieuw vriendschappen sluiten. Voor sommigen wordt het steeds moeilijker zo lang en vooral zo ver weg van familie te zijn. Zij missen een vaste basis. Ik ken expatters die al jaren van ‘huis’ weg zijn en al overal gewoond hebben en ook niets anders willen ,maar ook gezinnen die dit nomadenbestaan opeens zat zijn en terug willen naar hun moederland.
Vooral tegen de tijd dat de kinderen groter worden en gaan studeren. Dan komt de vraag waar is nu hun (t)huis?
3 Bianca // Sep 17, 2007 at 7:18 am
Ik heb even gezocht naar de “bol”, maar niet kunnen vinden…
Het scheelde voor ons dat we gewoon naar ons eigen huis terug gingen, mijn plekje was er nog….
Ik hoop voor je dat dat onrust gevoel snel verdwijnt en dat het leven je de weg wijst.
Groetjes,
4 Andrea // Sep 17, 2007 at 7:27 am
Wat Sally schrijft: “tegen de tijd dat de kinderen groter worden en gaan studeren, komt de vraag waar is nu hun (t)huis?” is voor ons reden om volgend jaar terug naar Nederland te gaan. Onze oudste is dan 13 en slaat dus al de brugklas over. Maar op deze manier doen de kinderen de middelbare school in Nederland, en kunnen ze zich daar ook nog hechten. Of ze dan in Nederland gaan studeren, of meer op het buitenland gericht zijn, zal moeten blijken. Mijn dochter heeft voorlopig in haar hoofd om na de middelbare school zeker een jaartje hierheen terug te gaan… Manlief heeft als kind ook jaren in het buitenland gewoond, en ook hij is het ermee eens dat de middelbare schooltijd in Nederland je ‘Nederlands’ maakt. Terugverhuizen als tiener is een stuk moeilijker. Maar o, wat vind ik het moeilijk dat we nu dus gaan aftellen. De laatste keer Halloween, nog één keer Thanksgiving, laatste kerst in Amerika… Bah! Wou dat ik de winter hier kon wonen en de zomer in Nederland. Misschien over een jaar of 25, als we gepensioneerd zijn?!
5 Wendy // Sep 17, 2007 at 7:38 am
Natuurlijk maakt het je onzeker niet te weten waar je over een paar jaar bent, maar het maakt dingen ook aantrekkelijk. Je hebt geen saai leven!! Geniet er van.
6 Petra // Sep 17, 2007 at 1:56 pm
Hoi Hilde, Zoals je het schrijft zo zijn de gevoelens denk ik wel van de meesten van ons. (expats) Mijn kinderen zijn gelukkig nog klein dus voorlopig zeker nog niet terug. Ook wij gaan waarschijnlijk verhuizen in juni en ik ben heel benieuwd waar naar toe.
7 Sandrissimo // Sep 17, 2007 at 5:43 pm
Aan alles zijn voor en nadelen, als je je gaat vestigen, dan ga je weer andere dingen missen…
8 Petra // Sep 17, 2007 at 6:54 pm
Hier wonen we in een heel transient gebied, veel mensen zijn hier tijdelijk (foreign service uit allerlei landen). Dus ook al zijn wij zelf geen expats, we moeten ook heel regelmatig afscheid nemen van vrienden en kennissen, die dat wel zijn.
Ik kan me je drang je ergens te vestigen goed voorstellen. Al had ik mijn jaren in het buitenland als kind niet willen missen, ik ben toch blij, dat mijn ouders voor onze middelbare schooltijd inderdaad terug naar Nederland verhuisden.
9 ilse // Sep 17, 2007 at 7:36 pm
Hilde, ik zou het zelf kunnen geschreven hebben dit stukje. Toch overwegen bij mij zeker de voordelen op de nadelen, maar bij jou ook, denk ik.
Ook wij weten niet waar we terecht komen. Wij wonen hier geweldig graag, hebben supervrienden, kunnen regelmatig naar belgie etc. Wij willen nog niet weg maar voelen de donkere wolk wel al een beetje hangen. Och, we’ll see.. dat blijkt mijn motto van tegenwoordig te zijn.
10 sylvia // Sep 17, 2007 at 9:37 pm
Hoi Hilde, inderdaad heeft het “expat-leven” vele mooie kanten maar het heeft ook wel degelijk zijn nadelen. Vooral de onzekerheid over waar je volgend jaar misschien weer zult wonen is iets waar niet iedereen tegen kan. Bij ons is Teddie nu ook nog klein (6 jaar) dus we hebben nog wel even te gaan maar onze bedoeling is om zeker tegen de tijd dat ze naar de middelbare school zal gaan ons weer definitief ergens te vestigen. Dat kan zijn in Nederland maar eventueel ook in Belgie. Tot die tijd? Who knows? Misschien nog een paar jaar Amerika, misschien nog een andere mooie bestemming. Ons nadeel is wel een beetje dat een transfer altijd op hele korte termijn is, 1 a 2 maanden. Dat geeft soms wel wat weinig tijd om je goed op een volgende bestemming voor te bereiden en ook om op een goede manier afscheid te nemen.
Weten jullie altijd lang van te voren wanneer je weer “moet” verhuizen?
Groetjes
11 manon // Sep 18, 2007 at 1:56 am
Sorry, heb geen magische bol in huis
Ik zou ook wel willen weten waar we over een paar jaar zitten en waar we ons uiteindelijk gaan settelen. Maar helaas dat blijft nog even geheim voor ons allen.
Groetjes, Manon
12 ann // Sep 18, 2007 at 4:51 am
Met grotere kinderen is het natuurlijk anders. Wij namen ze mee als ze al tiener waren (de oudsten toch) en nu willen die niet meer terug, ze beleven hier hun wondere jaren en zullen ook nooit meer echt Belgisch zijn, dat telt zelfs voor mijn jongere kinderen. Dat komt misschien ook wel omdat we ook niet zomaar heen en terug reizen, we zitten onderhand bijna drie jaar in Californie en alleen de enkelen die naar ons op bezoek kwamen hebben we ondertussen gezien. Ik denk dat wij de stap voorgoed hebben gezet. We hebben hier ons eigen huis en denken eraan ons huis in Belgie te verkopen.
Als de kinderen ouder zijn beslissen die dus wel in jou plaats.
13 Rita Marcel Arno // Sep 18, 2007 at 10:18 am
Ja Hilde ik bewonder jullie , het zou niet direct iets zijn voor ons
Ik kan heel goed begrijpen dat de kinderen op een bepaalde leeftijd vragen beginnen stellen en naarmate ze ouder worden, merk ik hier bij Arno , zich meer en meer aan vrienden hechten. Toch hebben jullie kinderen al heel wat levenservaringen opgedaan denk ik.
Ik hoop dat jullie eens terug keren naar België zodat we elkaar terug een keertje meer kunnen bezoeken.
Lees regelmatig je verhalen.
Groetjes Rita Arno Marcel Schepers Roosens
14 Petra van Dijk // Sep 19, 2007 at 2:24 am
Ik kan me je gevoelens wel voorstellen. Voor ons is het een heel andere situatie. Wij zijn hier gekomen met tiener kinderen. Maar wij hebben deze plek bewust en zelf uitgekozen.
Maar dat wil niet zeggen dat wij hier voor altijd blijven. Zoals het nu is denk ik dat wel, maar ook ik kan die bol nergens vinden. Je weet nooit wat de toekomst brengt.
gr petra
Laat een bericht achter