Ken je Nana Mouskouri nog? Ik dacht vandaag spontaan aan haar toen mijn dwarsfluit lerares de muziekkamer binnen kwam. Zij is een blonde versie van haar. Ze heeft dezelfde strenge blik, dezelfde bril en dezelfde liefde voor muziek. En ze neemt zich vooral heel au serieux…
Toen ik vandaag – een beetje nerveus – aan mijn toonladders begon (omdat ik ze niet voldoende had ingestudeerd) onderbrak ze me al na het eerste octaaf met een ‘tststst’ tussen de tanden. Oeps, wat had ik verkeerd gedaan? Mijn hoofd was teveel gebogen, mijn handen te gespannen, mijn fluit hing teveel naar beneden (hein?), ik bewoog teveel met mijn ellebogen, mijn voet gaf te nadrukkelijk de maat aan, maar… de toon zat wel goed (pfew!). En toen begon ze een half uur uitleg te geven hoe ik mijn houding moest aanpassen. Ik werd er bijna duizelig van… En na de uitleg mocht ik het nog eens proberen. Het leek wel een fotosessie : hoofd een beetje naar links, fluit een beetje draaien, niet teveel, schouders naar beneden, fluit een beetje naar boven, vingers heel losjes, ellebogen stil, enkel de tenen (sic!) mogen de maat aangeven (niet de voet). Ik geloof dat ik op een bepaald moment zelfs een diepe zucht liet… maar ze ging dapper door met de correcties. En toen mocht ik verder werken aan mijn toonladders. Natuurlijk was ik nog zenuwachtiger en begon ik aan alles te twijfelen. Maar… ze was tevreden, mijn houding was beter (hoewel ik er heel krampachtig bijstond!) en de rest zou wel volgen (nu, dat hoop ik, want als je aan zoveel dingen tegelijk moet denken, loopt het toch niet zo lekker, hoor!)
Toen mocht ik aan mijn opgelegde studie beginnen. En ik moet toegeven, het zweet brak me uit. Dit was een vrij moeilijk stuk voor iemand die in geen 25 jaar meer heeft gespeeld. Ik had er deze week hard aan gewerkt, maar als je intussen verward wordt door dat hele fotosessie-gedoe, ben je niet echt meer in staat om helder na te denken. Ik nam diep adem en begon eraan. Ik verwachtte na 3 maten een opmerking (tenminste over mijn houding), maar neen, er volgde niets. Toen ik aan de tweede lijn begon en er nog steeds geen opmerking kwam, keek ik vlug even haar kant op. Ze stond met haar ogen dicht te wiegen op de muziek… Ik kreeg wat meer zelfvertrouwen en net toen ik dacht dat het goed ging, blies ik een do# ipv een gewone do. Ik voelde plots haar ogen op mij gericht bij deze valse noot. Vermits ik ondertussen al een paar maten verder was (het was een snel stuk), hoopte ik dat ze me liet uitspelen…. Maar daar klonk de ‘tstststst’ weer door haar tanden. Nana wilde de lijn opnieuw horen. Wonder boven wonder, ging het vrij goed. Ik mocht doorspelen. Hier en daar klonk nog een hapering, maar toen ik de laatste noot blies, was ik eigenlijk best tevreden over de prestatie (want eerder in de week had ik mijn dwarsfluit bijna tegen de grond gegooid van frustraties omdat het er niet meer uitvloeide als voorheen). Dus keek ik gespannen naar haar. Ook zij vond het goed, zelfs ‘very good’. Ik had bijna een vreugdesprongetje gemaakt, maar Nana’s strenge blik weerhield me ervan. Ze nam mijn ‘notebook’ en schreef op waaraan ik volgende week moest werken : mijn houding, mijn toonladders, een nieuw (moeilijk) stuk en… ja, deze studie mocht ik ook opnieuw doen maar nu werd de metronoom (houd je in de maat en maakt een tic-tac geluid) dubbel zo snel gezet. Hein? Moet dit echt nog sneller? Pffff, dat wordt weer een week van hard werken, veel frustraties en gevloek… Waarom was ik ook alweer aan muziek begonnen?
foto : www.artistdirect.com/nad/music/artist
10 commentaar tot nu toe ↓
1 Wendy // Sep 6, 2007 at 8:51 am
hahaha, en dit ging je voor de lol doen?? Nee hoor, logisch na zo’n tijd niet spelen, maar wacht maar tot je er weer in zit. Dan haal je er zo veel plezier uit. Ik zie het aan Cor, die een paar jaar geleden zijn gitaar weer heeft gepakt. Ook een tijdje les gehad om er weer in te komen, maar nu met zoveel plezier in een band speelt!! Morgen moet hij weer optreden en hij vindt dat heerlijk. Kijk maar eens op http://www.q-band.nl
2 Annemiek // Sep 6, 2007 at 11:12 am
Ik zou er doodnerveus van worden. Ik hoop dat je er wel wat van opsteekt op deze manier!
3 Petra // Sep 6, 2007 at 6:33 pm
Oh, herkenbaar! Een paar jaar geleden heb ik ook weer lessen genomen en kreeg een militair, die in het Marine Corps orkest speelde. Ook superstreng en helemaal bezig met houding (wel goed, overigens). Zo te lezen ben jij veel beter, dan ik, want ik vond het echt heel moeilijk. En toch kriebelt het weer, ik denk er over weer les te gaan nemen.
4 blips // Sep 6, 2007 at 10:15 pm
Woow Nana die kon pas zingen. Maar dat is niet hetzelfde als een dwarsfluit. Wat goed van je dat je ook positief iets eraan over hebt gehouden. Je zult zien dat je van iemand die het perfect wil hebben heel veel kan leren.
5 Petra // Sep 7, 2007 at 4:37 am
Hahaah Mijn dochter heeft ook een fluit, maar geloof mij ik krijg er niet eens geluid uit…
Dat is moeilijk zeg.., knap dat je het nog kon..
gr petra
6 Sally // Sep 7, 2007 at 8:30 am
en dit noemt men ontspanning en doe je bovendien vrijwillig ? LOL.
7 Kristel // Sep 8, 2007 at 4:55 am
hey, wat leuk zeg en idd volhouden want van een strenge juf leer je best wel veel. Veel succes!!!
8 dries // Okt 2, 2007 at 5:48 pm
Ja, zeg me er wat van… :\ Ik doe ondertussen al een jaar of 12 piano en compositie, nu aan het conservatorium van de universiteit hier… Niets erger dan die geluidjes die ze maken als het niet goed genoeg is!
En mijn compositieprof is dan nog een Rus ook!
9 Het leven zoals het is… in Amerika » Blog Archive » Week van projekten… // Nov 16, 2007 at 5:04 pm
[...] Maandag en dinsdag had ik al het een en ander verzet toen ik dinsdagavond, afgepeigerd, nog moest oefenen voor de fluitles van woensdag. Plots zag ik het niet meer zitten. Elke week is het flink studeren en heel wat frustraties met een ontevreden resultaat, dus het idee om ermee te stoppen speelde al langer… Hoewel ik hierover al verschillende keren met ‘Nana’ had gesproken en zij het telkens wel begreep, bleef ze me toch met veel te veel studiemateriaal opzadelen. Ze beschouwde me als een studente met 10 jaar ervaring en vond dat ik dat moest aankunnen. Technisch gezien had ik er inderdaad 10j op zitten, maar dat was 25j geleden! Je kan van een sportman die jaren bedlegerig is geweest, toch ook niet verwachten dat hij plots de marathon gaat lopen, nu hij gerevalideerd is… Ik begrijp het wel, het is een academische opleiding, maar voor mij was de ‘fun’ ervan af. Wat voor zin heeft het om telkens gestresseerd muziek te studeren? Ik wilde dit tenslotte als ontspanning doen… Dus trok ik woensdagmorgen de stoute schoenen aan en belde haar. Ik kreeg haar niet aan de lijn, maar het antwoordapparaat (eigenlijk was ik daar blij om). Ik had me goed voorbereid en liet een lange boodschap achter. ‘s Avonds vond ik een lang antwoord op mijn antwoordapparaat, met veel lovende woorden en de hoop dat ik ooit opnieuw zou beginnen… Oef, de stress vloeide weg en maakte plaats voor een brok energie, die ik woensdag goed kon gebruiken voor het afwerken van mijn ‘projekten’. [...]
10 oma gaby // Mei 7, 2010 at 4:42 pm
Wauw Hilde dat je dat nog kunt!
Een geluk dat ik destijds jouw dwarsfluit terug-
gevonden heb op de tablet van de Life Center he !
Oma
Laat een bericht achter