Sinds ik Wendy’s blog las, denk ik de hele tijd aan haar. En ik ben blijkbaar niet alleen, want vele collega-bloggers zijn erg onder de indruk. Het moet je maar overkomen dat het noodlot tweemaal toeslaat. En zoals Sally schrijft, doet het je eigen probleempjes en frustraties in het niet verdwijnen. Ook ik wens Wendy en haar gezin het allerbeste toe. Maandag wordt ze geopereerd, we zullen met z’n allen veel positieve gedachten naar Nederland sturen…
Het gekke, vind ik, is dat je elkaar nooit hebt ontmoet en toch een hele band hebt opgebouwd. Hoe komt dat toch? Je ontmoet elkaar via blogs, meestal heel toevallig, en dan ga je regelmatig bij elkaar ‘op bezoek’. Net alsof je samen een koffietje drinkt en elkaar vertelt wat je zoal die dag hebt gedaan. Iets wat je als vriendinnen doet. Maar zijn we dan vriendinnen? Je hebt elkaar immers nooit gezien. Hooguit een paar foto’s, want meestal zijn de bloggers de fotografen…
En waarom raakt het je dan zo diep als iemand van je ‘bloggerskring’ ziek wordt? Of gaat scheiden? Het raakt je bv. veel meer dan dat je een krantenartikel leest over een oorlog, misdaad of verdwijning. Bestaat er dan zoiets als een ‘bloggersvriendschap’? Of is het maar schijn? We hebben elkaar tenslotte in ‘cyberspace’ ontmoet, dus zou je dat toch kunnen veronderstellen? Maar anderzijds, zijn we allen mensen van vlees en bloed…
Toen ik aan deze blog begon, had ik de intentie om vooral familie en vrienden op de hoogte te houden van ons leven hier. Een soort van dagboek bijhouden, want anders geraak je van elkaar vervreemd. Maar ik had er nooit bij stilgestaan dat ik zoveel nieuwe ‘blogvrienden’ zou ontmoeten. Belgen en Nederlanders over de hele wereld verspreid. En wat ik nog gekker vind, is dat er zovelen meelezen die nooit van zich laten horen, maar die mij op de duur ook als hun ‘vriendin’ zijn gaan beschouwen (ze komen toch regelmatig terug, dus ga ik van deze veronderstelling uit), terwijl ikzelf niets van hen weet…
En wat te denken over het feit dat ik soms met Roel of mijn buren over dingen praat die ik op een blog heb gelezen en het dan vertel alsof mijn ‘vriend of vriendin’ dat heeft meegemaakt? Ja, bloggen, het is een eigenaardig fenomeen… maar nu ben ik er nog steeds niet uit : is dit echt of is het schijn?
17 commentaar tot nu toe ↓
1 Petra uit NC // Mei 11, 2007 at 9:27 pm
Het is precies hoe je het zegt. Alsof je op de koffie komt en alle nieuwtjes even doorneemt. Maar nu zo van de ene computer naar de andere computer ergens op een plekje in de wereld.
Ook is was van slag van Wendy’s berichten. En besprak het later ook met Ron alsof het een vriendin was die dit allemaal overkomt. Het is een raar iets dat bloggen. En ik ben ook begonnen als een soort website voor familie en merk nu dat ik vaak steun vindt bij de comments, nu ook met ons zieke hondje. Soort van virtuele vriendschap, raar maar ook heel leuk!
2 Bianca // Mei 11, 2007 at 9:40 pm
Dat zijn van die vragen waar je even na moet denken voordat je een antwoord geeft. En moeilijk kan zijn om de juiste woorden te vinden..
Ik denk dat het net zo echt als schijn kan zijn als in je gewone vriendenleven. Je weet (helaas) soms pas echt wie je vrienden zijn wanneer er wat gebeurd.
Ik ben inmiddels ook aan wat blogs gehecht, je leeft mee en dat is oprecht.
Wat moelijker vind ik het wanneer iemand waar ik op hun log reageer en ik nooit wat terug hoor ik denk, zal ik wat verkeerd hebben gedaan?
Het is een “apart” wereldje, een waar ik veel steun aan heb, en nieuwe mensen door heb leren kennen, die mijn visie op het wonen in het buitenland hebben laten verbreden!
3 Annemiek // Mei 12, 2007 at 2:12 am
Precies in die trant vertelde ik tegen mijn man over Wendy, iemand die je nooit in levende lijve ontmoet hebt, en toch zo met mee leeft.
Ik kan het ook niet precies zeggen wat het nu is, het hoe en waarom dat het zo komt, maar ik heb wel het idee dat het echte vriendschappen zijn.
4 Blips // Mei 12, 2007 at 4:40 am
Nu kan ik er helemaal naast zitten maar in relaties zoek je iets wat je beiden leuk vind. Dus ook de bloggers onderling vinden dingen bij elkaars blog interessant genoeg om terug te komen. Om het maar met een cliche te zeggen “dat schept een band”. Het feit dat er een hoop Nederlanders in Amerika wonen en bloggen schept ook een band. Het is dus de interesse die je in andermans blog hebt en daardoor terug komt en commentaar geeft.
Of zie ik dat verkeerd?
5 Elke // Mei 12, 2007 at 7:03 am
Ik moet bekennen dat ook mijn leven door al dat bloggen een stuk ‘virtueler’ geworden is. Enkele van hen heb ik al ontmoet. En soms schrik je je een ongeluk, en besef je dat, indien dat je buurvrouw zou zijn, je nooit zo ‘intens’ met elkaar gesproken zou hebben gewoon omdat je in totaal verschillende werelden leeft, met totaal andere achtergronden. Dus ik vind het internet/de blogosfeer zeker en vast een verrijking in mijn leven! Je leert er ook andere delen van de wereld beter mee kennen, zelfs je Nederlandse buren.
Of dit echt is? Ik denk dat Bianca gelijk heeft: net zo echt of fake als mensen die je ‘life’ ontmoet.
6 Sylvia // Mei 12, 2007 at 7:53 am
Ja, is het echt of toch schijn…Dat ondervind je inderdaad als er iets gebeurt, bij sommige is het echt en soms (eigen ervaring) kan je flink je neus stoten. Maar we hebben ook hele leuke echte vriendschappen aan over gehouden.Ook ik vind het vreemd dat mijn “vriendengroep” ineens veel groter is geworden en zo gezellig verspreid over de wereld.
Het verhaal van Wendy greep mij heel erg aan omdat ik op die dag juist hoorde dat na een spannende week alles goed was. …(heb ik natuurlijk niet vermeld op haar log) En laten we wel wezen, ook Wendy is nog niet klaar op deze wereld, ze heeft nog 2 kinderen “goed af te leveren” in de maatschappij. Voor mij weer een log om te blijven volgen, misschien kan ik haar op de “blog” wijze een beetje steunen.
7 Wendy // Mei 12, 2007 at 2:32 pm
Net als in het “echte” leven kies je je vrienden. De blogs die je blijft lezen zijn de blogs van mensen, waarmee je “klikt”. Deze mensen doen je iets. In hun verhaal zit iets dat je raakt.
Ook ik vind het een wonderbaarlijke wereld. Ook ik heb nu al een aantal mensen in het echt ontmoet en ook dan blijkt dat je met elkaar overweg kunt. Het gekke is wel dat je dan niet hoeft “kennis te maken”. Je weet al zoveel van elkaar. Ik heb hier in Meppel kennissen, die minder van mij weten dan mijn vrienden op het web.
Menig maal heb ik overwogen te stoppen met het log. Het kost toch veel tijd, het lezen en het schrijven, maar elke keer blijf ik toch maar doorgaan. Waarom? Omdat ik de reacties die ik vaak krijg waardeer, omdat ik leer van de dingen die ik bij anderen lees en daar vaak veel herken.
Het is een wondere wereld, maar wel een hele leuke!!
8 Sylvia // Mei 12, 2007 at 3:12 pm
Je slaat echt de spijker op zijn kop, Hilde, het is en blijft een wonderbaarlijk iets die “blog-vriendschappen”. Sinds ikzelf in Amerika woon en een blog heb moet ik zeggen dat ik wel een beetje verslaafd ben geworden aan het bloggen, een groot aantal blogs lees ik dagelijks en een aantal zo af en toe. Inmiddels heb ik ook een aantal mensen “live” mogen ontmoeten en zoals gezegd is dat een vreemde gewaarwording omdat je elkaar eigenlijk niet kent maar eigenlijk toch ook weer wel. Het is “anders” dan een gewone vriendschap zo’n virtuele vriendschap maar daarom niet minder speciaal.
9 Sandrissimo // Mei 12, 2007 at 6:43 pm
Soms weet ik niet hoe ik dat moet omschrijven, de mensen die ik via hun blogs ken, het lijken kennissen of vrienden, soms is het een wereld van verschil, maar wel boeiend om te blijven lezen. Ik vind het ook raar dat zoveel mensen lezen zonder ooit commentaar te geven, net zoals ik het raar vind, dat er bloggers zijn die zich ergeren aan comments…
10 Petra // Mei 12, 2007 at 10:34 pm
Ook ik vind het bijzonder, dit blog wereldje. Ik heb het geluk al een heel stel medebloggers (Wendy, Petra, Annemiek en Bianca o.a.) te hebben ontmoet en dat voelt dan in het echt meteen heel vertrouwd. Alsof je elkaar al jaren kent. Erg leuk en echt wel “echt”.
11 Ellie // Mei 12, 2007 at 10:44 pm
Tja bloggen…ik had nog nooit van het fenomeen gehoord, voordat ik Petra en Robert (perogivi) leerde kennen op onze intensieve week Franse les in Spa. Het klikte meteen, (wat wil je Petra en ik zijn op dezelfde datum geboren), en heb een week lol gehad met Petra. Na ruim 1.5 jr met haar mee te lezen leek het mij ook wel eens leuk…maar wist niet ho…gelukkig heb ik een neefje van 12 dat een wizzkid is, en nu…reis ik over de wereld, heb ik jou mooie adoptieverhaal mogen lezen, en is het toch een beetje een echte wereld…precies wat je zegt: het is net of je ff een bakkie koffie doet…of zoals we in Nederland zeggen…een “praatje over de heg”, om je belevenissen te delen. Ik zou het niet meer willen missen. !!
12 Petra // Mei 13, 2007 at 12:24 am
Ik denk dat het je meer aanspreekt dan een krantenbericht, omdat je via een blog toch een kijkje neemt in het leven van iemand. Ook door een blog merk ja vaak wel wat voor type mens je te maken hebt. Zo ook met Wendy. Ik denk dat wij allen een beetje hetzelfde gevoel hebben. Het raakt je omdat je het gevoel het dat je deze persoon kent, ook al is dat dan niet in werkelijkheid.
Petra
13 Sally // Mei 13, 2007 at 3:47 pm
Iedereen omschrijft het fenomeem weblogvriendschap eigenlijk al een beetje. Met sommige blogs heb je gewoon wat. Je voelt je ‘aangetrokken’ tot de schrijver/ster. Die blogs ontroeren je, stemmen je tot nadenken, je herkent thuis/prive situaties en je krijgt feedback. Daaruit onstaan in elk geval vriendschappen en een band. Ook al ken je elkaar niet persoonlijk (en als je elkaar dan ontmoet blijkt veelal dat het beeld en indruk van die persoon ook de juiste was) hun support is er wel , vaak op momenten dat je het nodig hebt.
14 Sabine // Mei 14, 2007 at 10:10 am
Ik ben vorige zomer echt geschrokken, maar wel in positieve zin dan, van alle reacties die ik kreeg op de scheiding. Ik had ook niet verwacht dat mensen die me eigenlijk niet echt kennen zo zouden meeleven. En de steun die je krijgt is volgens mij wel echt, zo voelde het voor mij toch aan.
Ook nu helpt het mij om dingen op de blog te gooien en daar commentaar op te krijgen. Ik vind dit soms makkelijker dan IRL met een vriendin, misschien omdat andere bloggers wel een stuk van je leven kennen, maar er toch iets verder af staan en niet zo persoonlijk betrokken zijn als familie en dichte vrienden.
15 Hilde // Mei 14, 2007 at 5:57 pm
Sorry, soms komen reacties pas later door, maar dat komt omdat ik niet altijd zie dat er nieuwe reacties binnenkomen… Ik moet nl. de nieuwe (die voor de eerste keer op mijn blog reageren) comments bevestigen en owv technische probleempjes verschijnen die niet in mijn e-mail box…
Bedankt voor jullie reacties, allemaal. Ik vind het bloggen inderdaad een gek iets. Ik weet dat jullie reacties ‘echt’ zijn, dat jullie mensen van vlees en bloed zijn en jullie commentaartjes geven me een goed gevoel. En of we in levende lijve ook vrienden zijn, maakt misschien ook niets uit. In de virtuele wereld zijn we het in ieder geval!
Groetjes,
16 annemiek // Mei 15, 2007 at 1:34 am
Elke, ik hoop niet dat ik een van degenen was waar je van schrok
17 Andrea // Mei 16, 2007 at 8:54 am
Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb (sinds anderhalf jaar in CA), mis ik inderdaad het Hollandse ‘gebep’ met de buurvrouw, het even binnenvallen voor een bak koffie voordat je er weer vandoor moet. Waarbij je terloops je ei kwijtkan en een luisterend oor voor de ander bent. Waarschijnlijk daardoor vind ik bloggen ook zo fijn. Ik gooi mijn ‘eieren’ nu gewoon cyberspace in (digitale uitsmijters), en er is eigenlijk altijd wel iemand die wil luisteren. En ik lees ook graag andere blogs, voornamelijk doordat veel verhalen zo herkenbaar zijn, of juist helemaal anders. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een aantal bloggers uit mijn lijstje gegooid heb, puur omdat ik hun verhalen saai vond of er niets bij voelde. Maar dat is het fijne, dan ben je opeens weer een anoniem iemand, en niemand die je verplicht om te lezen of commentaar te geven. Ergo: al dat commentaar hier, komt omdat mensen zich bij je verhalen betrokken voelen. En daar is niets onechts aan!
Laat een bericht achter