Het leven zoals het is… in Zwitserland

Begin november 2002 reisden we naar Sri Lanka. Deze keer met Ralph, omdat we wilden dat hij bij alles betrokken werd. We wilden voorkomen dat we hem enkele weken moesten achterlaten en met een baby terugkwamen…

Toen we arriveerden, moesten we ook deze keer heel wat documenten ondertekenen en in de namiddag (na een paar uur slaap) konden we ‘Madu’ bezoeken. We hadden er lang over nagedacht of we zijn hele naam zouden behouden, want hij had een hele mooie naam : Ashen betekent ‘schitterende edelsteen’, Maduwantha ‘honing, zoet’. Toch waren we bang dat zo’n lange naam tot heel wat administratieve fouten zou leiden en na heel wat zoekwerk online, konden we opmaken dat Madu (eerste deel van zijn tweede naam) een bestaande naam was. Die was korter en gemakkelijker uit te spreken (wordt Madoe uitgesproken). Madu werd het dus…

Toen we Madu voor het eerst zagen, gingen er weer heel wat emoties door ons heen. Hij was een mooie baby, met grote zwarte ogen, krullend pikzwart haar en had veel gelijkenissen met Ralph. Hij was wel heel wat voller dan toen Ralph een baby was… Ralph was heel lief met zijn broertje en gaf hem onmiddellijk kusjes en knuffels. Meteen voelden we dat het goed zat, dat ons gezinnetje compleet was.

Madu’s biologische mama hebben we niet kunnen ontmoeten. Omdat Madu huiduitslag had over zijn hele lichaam (bleek later impetigo te zijn), was ze plots bang geworden dat niemand haar kindje zou willen adopteren en is ze op een nacht verdwenen. Dat vonden we heel spijtig, want we hadden haar willen gerust stellen… Het is voor ons een troost dat we elk jaar de verslagen naar het weeshuis kunnen sturen… (we hopen dat ze ze op een dag zal lezen).

De reis en de adoptieprocedure verliepen heel wat vlotter dan de eerste keer. We hadden alles al eens meegemaakt en wisten waaraan we ons moesten verwachten. Het liet ons toe om beter kennis te maken met het land. Onze begeleider bracht ons naar prachtige gebieden, maar liet ons ook de armoede van het land zien. Het stemde ons tot nadenken. Een schaamtegevoel overviel ons voor alle luxe en comfort die wij hier in het Westen bezitten… terwijl men ginds nauwelijks een dak boven het hoofd heeft.

Op 15 november 2002, werd Madu officieel in ons gezinnetje opgenomen (rechtbank) en meteen kreeg hij een eerste ‘party’! Het was nl. het feest van de dynastie op het het Belgische ereconsulaat in Sri Lanka en de consul had uitdrukkelijk gevraagd of we er ook aanwezig konden zijn. En onze Madu heeft zich netjes gedragen… Hij moet toen al geweten hebben dat we van feesten hielden !

Zes dagen later vlogen we met ons gezinnetje terug naar Engeland. We wisten toen dat ons leven een hele andere wending had genomen. Twee lieve spruiten waren ons leven binnengewandeld. Het was nu aan ons ons om ze groot te brengen…