Een drietal weken geleden, kocht ik enkele truitjes voor Ralph bij Target. De winter stond immers voor de deur (is sinds gisteren effectief begonnen!) en onze oudste was uit zijn winterkleren van vorig jaar gegroeid. Ook Madu groeit natuurlijk als kool, maar die kan alles van Ralphje afdragen (de schat, op dit moment vindt hij het ‘cool’ om Ralphjes spulletjes te dragen… dat zal wel veranderen als hij ouder wordt!!)
Ik had Ralph toen alles even laten aantrekken en de truitjes pasten perfect. Dus knipte ik de prijskaartjes eraf en gooide die weg. Toen het gisteren zo koud begon te worden, trok Ralph het rode wollen truitje aan en toen merkte ik dat er een naad volledig loszat. De trui was zelfs een beetje beschadigd (rafelde uit). Wat nu? Ik had geen kasticketje en het prijskaartje was weggesmeten…
Toen ik dit aan mijn buurvrouw vertelde, zei ze me dat ik hiermee terug naar Target moest. Zonder kasticket of prijskaartje? Dat kon ik niet geloven, maar ik wilde het wel proberen (onder het motto : wie niet waagt, niet wint). Toen ik aan de customerservice uitlegde hoe de vork in de steel zat, vroeg de vriendelijke dame me of ik nog wist hoe ik betaald had. Ja, met mijn debetkaart. Ze haalde mijn kaart door de kaartlezer en keek op haar scherm. Ze bevestigde me dat ik het truitje hier gekocht had (wel een beetje angstaanjagend vond ik dat : al je aankopen worden mooi bijgehouden…) Ik mocht het truitje ruilen als ik tenminste dezelfde kleur en maat zou nemen. Geen probleem!
Even later stond ik weer aan de customerservice en nadat ze het geruilde truitje scande, gaf diezelfde vriendelijke dame het me terug… en ook nog drie dollar. Ik keek haar vragend aan. ‘Yes, this article is on sales now, so you get the difference back!’ Dat vind ik nu het toppunt van return : drie weken tussen aankoop en omruiling, geen kasticket, noch prijskaartje en dan nog drie dollar terug krijgen… Waw, dat is wel echt Amerikaans…