Voor de liefhebbers kleef ik er de ludieke tekst ook nog bij.

Rosalie oh Rosalie was wär diä Wält ohni sie?
Sie sitzt im Kaffi Rex und dänkt a ihri gmeinsami Ziit
mit ihrem Ex doch er isch weg es sind scho 2 Jahr verbi
Sie isch nie richtig drüber wäg cho resigniert vor sich hi
Ä Träne flügt in Espresso über ihre Gsicht lamped d’Haar
En attraktive Typ setzt sich an Tisch spricht sie aa
«Hallo!» Sie luegt apathisch empor und isch wie troffe vom Blitz
Für d´Rosalie isch’s d’Liebi uf dä erschti Blick

refrain:

Rosalie Die Rose sind für dich Mi Amor
Du gsehsch so truurig us als wär öpper gschtorbe
Wie cha das si? Ä hübschi Frau mit Auge wie du
So ganz allei amne Sunntig Morge

Rosalie oh Rosalie sie fühlt sich im Paradies
Er isch ihre vertraut und alles schtaht still rund um sie
Sie ärä halbe Ewigkeit hätt niemert meh mit ihrä gflirted
Er git ihrä Kompliment bis sie sich schämt und völlig erröted
Er frögt sie nach em Name und sie seit: «Rosalie»
Er seit: «lugg Mi Amor ich han ä Rose für dich»
«Hihihi.. das isch zwar nett aber ich cha´s unmöglich aneh
Mir känned eus grad mal paar Minute ich hoff du verschtahsch es…»

Refrain:

Sie nimmt diä Rose a und seit: «Wiä chan ich dir numme danke?»
Er hebt ä offni Hand entgäge es machi numme 5 Franke
«Das isch mies! Das isch fies! Ich ha gmeint sie seg für mich»
Er staht uf «Uf widerseh» und lauft zum Tisch vis-a-vis
«Hallo hübschi Frau wie isch ihre Name…?»

Melanie – Die Rose sind für dich Mi Amor
Du gsehsch so truurig us als wär öpper gschtorbe
Wie cha das si? Ä hübschi Frau mit Auge wie du
So ganz allei amne Sunntig Morge

(*) Vrije vertaling (vergeef me als ik dingen verkeerd heb begrepen, ‘k ben nog maar 7 md in Zwitserland) : ‘t Gaat over Rosalie die op een zondagmorgen alleen in het café Rex zit en treurt over haar ex. Er komt een knappe gast binnen en spreekt haar aan. Vraagt haar naam. ‘Rosalie’. ‘t Is liefde op het eerste gezicht. Rosalie, die rozen zijn voor jou, Mi Amor. Rosalie is heel gecharmeerd en neemt uiteindelijk de Rozen aan. ‘Hoe kan ik je danken?’ Hij opent zijn hand en zegt ‘Dat is dan 5 Franken’. ‘Ik dacht dat ze voor mij waren’.
Hij staat op en zegt ‘Auf Wiedersehen’ en loopt naar een andere tafel. Hij vraagt naar haar naam en zij zegt ‘Melanie’… etc…

We wonen ongeveer 7 maand in Zug en eindelijk werden deze week de laatste dingetjes geleverd in huis! Zo hadden wij 5 maand geleden een kast besteld, maar om de een of andere reden was er een leveringsprobleem. Je zou toch verwachten dat de economische crisis de leveringstermijnen zou verkorten (omdat er heel wat minder bestellingen zijn), maar neen, deze kast leek de uitzondering op alle economische regels. Ofwel moet deze kast het fameuze gat in de markt zijn waanaar iedereen zo hopeloos op zoek is, ofwel gaat het hier om het desastreuze organisatietalent van de Italianen (kast is van Italiaans makelij). Wat het ook zij, ze staat er eindelijk! We hebben weer wat meer plaats om onze spulletjes op te bergen

Roel vertrok pas deze morgen op zakenreis. Voor mij is dat puur genieten. Dan kan ik ‘s morgens een half uurtje langer slapen omdat hij Ralph naar school brengt. Ik hoef me dan niet te haasten en kan me concentreren op hen (boterhammetjes maken, helpen bij het aankleden, boekentassen klaar? tanden gepoetst?). En pas als de kinderen de deur uit zijn, kan ik me rustig klaar maken. Ja, het zijn de kleine dingen die het doen voor een moeder als ik… Ik heb trouwens zoveel bewondering voor al die moeders hier in Zwitserland! Wat een organisatietalenten! Een agenda is hier echt geen overbodige luxe! Hoe krijgen ze het toch iedere keer weer gereed om de kinderen ‘s middags op te halen, te koken, namiddagaktiviteiten te organizeren, boodschappen, was en plas te doen? Voor mij een groot mysterie en dat was meteen ook de grootste aanpassing aan het Zwitsers leven…

En ja, af en toe loopt het nog eens in het honderd. Zoals gisteren : naar de Duitse les geweest, boodschappen gedaan (kinderen zitten op ‘Mittagstisch’ tot 14u.), huistaken gemaakt, de kinderen nog even buitengespeeld terwijl ik het huis opruimde, naar de dokter en… dan liep het mis. De doktersvisite liep wat uit en ik had de file niet ingecalculeerd in mijn planning! Gevolg : onze jongens kwamen te laat op ‘Ballspiele’ en ik kwam te laat thuis. Op zich niet zo erg, maar ik had 2 mama’s uitgenodigd. Eentje kon ik nog tijdig bereiken via mijn ‘Handy’, de andere niet meer… Zij heeft een kwartier voor een leeg huis gestaan en is dan terug vertrokken. ‘k Heb haar bij mijn thuiskomst natuurlijk gebeld en me uitgebreid geexcuseerd (en ze begreep het volkomen), maar het is wel vervelend. Vooral hier in Zwitserland, waar alles zo klokvast verloopt, waar je elk kwartier door de kerktoren aan de tijd wordt herinnerd, waar het uurwerk de nationale trots is… Ja, pijnlijk!

En vorige week hebben we dan eindelijk de gastenkamer in orde gebracht! De gordijnen en kaders werden opgehangen, het bed opgemaakt want ja,…oma en opa kwamen op bezoek! ‘t Was opa’s verjaardag en daarom nodigden we hen uit om dit samen te vieren. Roel kookte voor de gelegenheid : zeeduivel op Jamie Oliver’s wijze. Het smaakte voortreffelijk. Ook opa en oma genoten er duidelijk van. Zaterdag maakten we een wandeling op de Zugerberg en zondag liepen we langs de ‘Zugersee’ naar Cham. Jammer toch dat een weekendje zo snel voorbij vliegt, maar we vinden het wel heerlijk dat we dit nu vaker kunnen doen (dan toen we nog in Amerika woonden).

En verder is het hier nog even druk en hielden we ons vooral bezig met adoptieverslagen schrijven (ja, dat moet eenmaal per jaar gebeuren), de Duitse les bijwonen, heen en weer rijden naar buitenschoolse aktiviteiten, naar de dokter, de gynaecoloog, verjaardagsfeestjes enz… enz… Dus het leven kabbelt hier gewoon verder. En weet je waar ik nu vooral blij om ben? Dat we eindelijk een poetsvrouw hebben… Men beseft pas wat een goede poetsvrouw waard is als men ze een hele tijd heeft moeten missen.

Ondertussen wil ik jullie ook melden dat deze blog binnen afzienbare tijd gaat verhuizen. Toen ik 3,5j geleden aan deze blog begon, was ik een bloganalfabeet. Letterlijk. Voeg daarbij het feit dat ik geen technisch wonder ben, dan kunnen jullie zich voorstellen hoe blij ik was toen ik op de website van USA4ALL las dat men gratis een blog aanbood als je maar over Amerika wilde schrijven. Dus aarzelend begon ik te bloggen. Eerst zonder foto’s (en veel vragen aan de administrator), daarna mèt. Toen ik wat meer zelfvertrouwen kreeg, begon ik met slideshows en uiteindelijk ook met filmpjes te experimenteren. Neen, ik durf me nog altijd geen expert te noemen (verre van), maar toch al meer ervaren.

Natuurlijk schreef ik de laatste 6 maand niets meer over Amerika en dan is het ook maar normaal dat ik ergens anders een onderkomen moet vinden. Ik ben dus volop aan het uitzoeken waar ik een eigen domeinnaam kan bekomen en hoe ik mijn oude blog in mijn nieuwe kan importeren… Als iemand suggesties heeft of mij zelfs hierbij wil helpen (ik krijg mijn database van de administrator), dan kunnen jullie me een mailtje (vandoren@bluewin.ch) sturen (vermits er nog altijd geen reacties kunnen achter gelaten worden).

Uitkijken dus naar mijn nieuwe blog…

‘k Zou natuurlijk kunnen beginnen met mijn handtas te legen en de inhoud op deze blog te gooien (vermits ik het stokje 2x aangereikt kreeg), maar geef nu zelf toe, wat heeft een mens daaraan? Zoals bij iedere vrouw wellicht, heb ik steeds mijn ‘Natel’ (mobiele telefoon), mijn portefeuille, mijn sleutels, mijn agenda, wat foto’s van mijn schatjes en heel veel kassabonnetjes op zak (te veel als je het Roel zou vragen) Wat er verder in zit, ‘k zou het niet weten, maar zeker niets interessants… Dus neen, het spijt me, daar krijg ik geen inspiratie van…

Misschien moet ik jullie maar iets vertellen over ons bezoek vorige week aan het Glasi museum in Hergiswil, maar als jullie hier klikken, dan lezen jullie er alles over! Jullie komen dan te weten dat het om een glas fabriek gaat, waar nog ambachtelijk glas wordt geblazen. Ik moet er wel bij vermelden dat de kinderen het heerlijk vonden omdat ook zij elk een glasbol mochten blazen. Maar om hier nu een hele blog aan te weiden… Enfin, ik gooi enkele fotootjes op het net die mijn Duitse vriendin maakte, daar moeten jullie het maar mee doen… (want ja, ‘k was natuurlijk mijn fototoestel nog maar eens vergeten…)

Of wil ik jullie nog eens jaloers maken en het voor-de-zoveelste-keer over het skien hebben? Ja, afgelopen weekend gingen we met Roel’s collega’s skien in Andermatt. Een prachtig skigebied MAAR als je er in een weekendje naartoe trekt, bereid je voor op een lijdensweg naar boven Om 9.15u vertrokken uit Zug, om 10.25u toegekomen in Andermatt, maar om 11.45u begonnen we pas te skien (nadat we eerst een twintigtal minuten met de ski’s op de schouders naar het station wandelden, een half uur op een dichtgepakte, snikhete trein zaten, om daarna te moeten aanschuiven aan een treklift, opnieuw een stukje moesten wandelen om uiteindelijk nog eens aan te schuiven aan een zetellift…. ) Maar het moet gezegd worden : het loonde de moeite. Het skigebied was adembenemend, het weer was heerlijk en we hebben een buitengewoon leuke dag nog met een gratis etentje mogen afsluiten. Dus, ons hoor je niet klagen…

Maar of je het neerpennen van deze dagdagelijkse feitjes onder de categorie ‘inspiratie’ mag klasseren, dat betwijfel ik. Neen, inspiratie is voor mij zoiets als een sublieme, plotse, kunstzinnige inval. Een gevoel dat je kwijt wil, waar je van geniet en dat je wil uitdrukken naar anderen toe… Zoals mijn twee medecursisten Veronica (Ecuador) en Maja (Slovakije) dat onlangs deden met deze mooie, kunstzinnige video. Waw, had ik dat ook maar in me. Misschien moet ik me wat meer door hen laten inspireren….

Ook de scholen namen (verplicht) deel aan de 31ste Zuger Chesslete. Het programma begon donderdag al om 5u ‘s ochtends, maar zo vroeg hoefden de leerlingen er – gelukkig – niet te zijn. Toch verschenen er al vele moedigen op het appèl. Van een kennis hoorde ik dat het de moeite waard was geweest om de ‘Urknall’ en de opening mee te maken. Hoewel ik er wel wakker van geworden ben, besloot ik de kinderen toch maar te laten slapen. Zij gingen donderdagochtend gewoon naar school en in de namiddag vertrokken de klassen dan naar Zug centrum, waar de grote stoet (Umzug) begon…

Het thema van Ralph’s klas was ‘bloemen’. De kinderen waren op een ludieke manier in gele bloemen verkleed. De kinderen hadden ze zelf geknutseld. Madu’s klas stelde het heelal voor (Weltal). De leerlingen hadden de afgelopen dagen heel wat sterren gemaakt en gekleurd. Hoedje af voor de leerkrachten die op een creatieve en goedkope manier zoveel kleur aan de stoet gaven. Ik las in de plaatselijke krant dat de origineelste, kleurigste en leukste school met een bioscoop-toegangskaartje voor alle leerlingen zou worden beloond! De stoet werd ook muzikaal opgefleurd door de ‘Guggen’. De ‘Guggenmusig’ is een vrolijke, sterk rythmische muziek, met veel blaasinstrumenten. De muziek klinkt niet altijd even zuiver, maar men herkent altijd de melodieen. De ‘Guggen’ waren gemaskerd en beschilderd en brachten een vrolijke noot aan de stoet.

Hoewel de stoet alweer lang voorbij is, gaan de feestelijkheden hier nog steeds door. De karnavalsfanatiekelingen hebben nog elke avond wat op het programma staan. Op de laatste avond worden de festiviteiten afgesloten met de verbranding van de ‘Räbechüng’ (het karnavalsymbool). ‘k Gun het de inwoners hier allemaal wel, maar ‘k heb er niet echt voeling mee. ‘k Ben dan ook niet in Aalst of Maastricht opgegroeid. Voor mij blijft karnaval iets voor kinderen en volwassen kinderen . We kijken wel graag eens naar de bonte en vrolijke stoet, maar verder doen we er niet aan mee. Laat het ‘zuipen’ maar aan anderen… Alaaf!

Omdat Madu enkele minuten roerloos lag, snelde ik op hem af, maar hij sprong al vlug weer overeind. Kinderen zijn toch echt soepel! Roel echter, bleef liggen. Hoewel ik op het eerste zicht dacht dat hij gewoon maar gevallen was, bleek achteraf dat de kuitspieren het hard te verduren hadden gekregen omdat hij zich overeind probeerde te houden. Hij kon haast niet meer steunen op zijn rechterbeen. Toch skiede hij nog de piste naar beneden, maar daarna hielden we ermee op… We besloten naar de apotheker te rijden en kochten een spierverwarmende gel, zwachtels en een pijnstiller. We zijn nu twee dagen verder en de pijn is toch al iets verminderd (het mankepootje wordt met veel liefde verzorgd!) Hopelijk heelt het snel, maar we vrezen dat hij toch voor een tijdje ‘out’ zal zijn…

Bij onze thuiskomst zondag, zagen we dat Madu’s helm een flinke deuk had gekregen… Goh, gelukkig droeg hij zijn helm en ‘schild’ (zie foto). Het ski ongeval had een hele andere wending gekregen indien zijn hoofdje die deuk had opgevangen… Onze helmen zijn dus een goede investering geweest (ook wij dragen helmen : leading by example!)

Roel is momenteel niet de enige met een handicap, ook ik voel me sinds zaterdag wat hulpeloos. ‘k Heb nl. een lens verloren dit weekend. Nu heb ik nog een oude bril, maar de sterkte is niet meer correct en daardoor krijg ik tegen de avond aan hoofdpijn (ik, die haast nooit hoofdpijn heb!!) Maandag heb ik de hele dag rondgebeld om een afspraak bij een oogarts te verkrijgen, maar helaas… bij de meesten moet je minstens 2 à 3 maand wachten. Gelukkig heb ik intussen vernomen dat je gewoon bij een optieker je ogen kan laten meten en testen en niet – zoals in Belgie- via een oogarts moet gaan (om een voorschrift te verkrijgen). Daar kon ik dan vanmorgen naartoe en morgen krijg ik al proeflenzen! Wat een service! En wat ik nog het leukste vond is dat de optieker een Nederlander bleek te zijn! Gewoon dus in mijn moedertaal bediend worden, als dat geen luxe is!

Verder kijken we deze week donderdag uit naar ‘Chesslete’ (karnaval – vastenavond). De kinderen zullen met de scholen aan een karnavalstoet deelnemen (ja hoor, verslagje volgt!) Maar Ralph kijkt nog het meeste uit naar zijn verjaardag op zaterdag, want dan gaat hij voor het eerst een ijshockeymatch (EVZ) bijwonen. En dat het een ‘Kloten’ match wordt, dat staat vast (tegenploeg is de ‘Kloten Flyers’ )…

Maandag gingen we ijsschaatsen. EVZ is hier in Zug een grote ijshockeyploeg en sinds het zoontje van de hulptrainer (uit Finland) in Ralph’s klas zit, is hij er helemaal wild van. Hij zou wat graag ijshockey leren! Eerst dus even testen of hij het echt wil… Tot zijn eigen verbazing stelde hij vast dat ijsschaatsen toch anders is dan ‘inline skating’. Het ijs voelde ook heel anders aan dan wat we elders gewoon waren. Ik ben maar een leek terzake, maar het is net of het ijs kunstmatiger aanvoelt (plastic-achtig?) Het schaatsen wilde dus iets minder vlotten dan hij gewoon was. We proberen het nog wel een paar keer voor we hem inschrijven. We willen tenslotte niet dat hij de voetbal voor een bevlieging zou opgeven…

Dinsdag maakten we er een dagje Luzern van. De kinderen zijn nog steeds gek van alles wat vliegt, rijdt, snort en vaart (liefst heel snel!), dus gingen we nog eens naar het Verkehrshaus. Het blijft hen boeien, vooral omdat ze op vele voertuigen mochten klauteren of simulaties konden uitvoeren (ja, ‘t is toch prettig als je je eventjes piloot waant!) De dag ‘vloog’ dus voorbij!

Vandaag waagden we ons op de bowlingbaan. Ik zeg ‘waagden’ omdat er de afgelopen 2 keer dat we er waren, nogal veel gerookt werd en daar hou ik absoluut niet van. Gelukkig zagen we vandaag dat vele kinderen hun verjaardag vierden en slechts weinig volwassenen aanwezig waren. Toch liep de eigenaar er haast continu aan een sigaret te lurken, yuk! Hij zou toch beter moeten weten, vind ik….

Wat we morgen of overmorgen doen, weet ik nog niet precies. Wordt het zwemmen of een dagje naar de zoo? Het zal vooral van het weer afhangen. Maar in het weekend gaan we in ieder geval skiën! En ondertussen blijven de was, strijk, boodschappen en poets naar me lonken… maar ik doe nog even of mijn neus bloedt!

Op zondag boekten we een privé-skileraar, kwestie van het gebied wat beter te leren kennen. Na twee aangename uren (met zon, goede sneeuw en een prachtige natuur… wat wil een mens nog meer?), besloten we de hele week lessen te nemen. De kinderen schreven we in voor groepslessen en wij besloten een weekje met onze skileraar op te trekken. We hadden immers 7 jaar niet meer geskied en vonden het toch beter om de draad weer op de juiste manier op te pikken…

Achteraf bleek het de juiste beslissing : we evolueerden snel van blauwe naar rode pistes en op het einde van de week, skieden we op ijzige, rotsige en smalle rode pistes. Ja, we hebben veel te danken aan onze skileraar, Kurt Huggler (die eind jaren 60 bij de 20 beste skiërs bleek te zijn geweest en ooit een wereldbeker won!) Hij stond altijd klaar met professionele uitleg en tips. Hij vertelde ons ook dat Mürren een moeilijk skigebied is en als je er ginds leert skiën, je overal kan skiën. Dat was fijn om te horen!

Ook de kinderen hadden het er enorm naar hun zin! Ze skieden met hun groepje vooral op blauwe pistes, maar ook regelmatig op rode pistes. In de namiddag namen wij ze dan mee naar de gemakkelijkere rode pistes en zonder te verpinken skieden ze met ons mee. Hoe fijn was het om hen in actie te zien! Half december hadden ze pas hun eerste skiles gehad en nu skieden ze al met ons mee op rode pistes!! Hoe snel gaat dat toch bij jonge kinderen… Hier een klein fragmentje (1min) van een race waaraan ze deelnamen :

Woensdagnamiddag besloten we een rustdag in te voeren. We wilden immers een keertje het beroemde draaiende restaurant bovenop de Schilthorn bezoeken (ja, dat ooit de setting was van een James Bond film!) en met onze skipas konden we met de kabelbaan naar boven. Het weer was prachtig en de vergezichten adembenemend! Ja, het loonde echt de moeite om het skiën een keertje te laten… Spijtig genoeg kunnen foto’s niet echt het overweldigende gevoel weergeven dat je ginds ervaart.

Onnodig te vermelden dat onze vakantie voorbij is gevlogen! We hadden graag nog de laatste zaterdag geskied, maar door de hevige sneeuwval en dikke mist, besloten we maar tijdig naar huis terug te keren. Maar Mürren heeft ons hart gestolen! Het skigebied is ons heel goed bevallen : een dorpje hoog in de bergen (met zicht op de Eiger, de Mönch en de Jungfrau), sneeuwzeker en bovendien autovrij! Hier komen we beslist nog terug… (*)

(*) Het enige nadeel is dat je de auto beneden in het dal moet achterlaten en de bagage via de kabelbaan naar boven moet brengen, maar het is allemaal goed georganiseerd. Per gezin staat een kar ter beschikking en die breng je tot aan de kabelbaan, het personeel brengt die dan naar boven. En boven wordt alles op een grote slee gebonden en die breng je naar het hotel… Dit nadeel weegt echter niet op tegen het grote voordeel van een feeëriek dorpje hoog in de bergen…