Het leven zoals 't is… in Zug

Even wat tijd vrijgemaakt om te bloggen… Kwestie van onze ’fans’ niet te vergeten !! We hebben de afgelopen weken natuurlijk niet stilgezeten. Hou jullie vast voor een uitgebreid verslag…

Eind juli vertrokken we voor 2 weken naar Italië, meer bepaald Zuid-Tirol (Dorf Tirol). Een heerlijke vakantie die ons allen heeft deugd gedaan! We verkenden de streek vorig jaar al, maar wilden het gebied nog wat beter leren kennen. We deden heel wat uitstapjes, bergwandelingen en lagen ook af en toe gewoon te luieren aan het zwembad (by the way: we hebben heel goed weer gehad, ondanks de depressies die boven Europa hingen!) Ongelooflijk hoe snel zo’n vakantie is voorbijgevlogen…

Ondertussen hebben Roel en ik ook op onze 23ste huwelijksverjaardag (06-08-88) en op ons 30 jaar samenzijn (10-08-81) getoast. Ik kan haast niet geloven dat we elkaar al zolang kennen, maar ja, als ik ’s morgens de rimpeltjes rond onze ogen zie, dan weet ik pertinent zeker dat die er nog niet waren toen we elkaar leerden kennen Maar 23 jaar is nog niets, vergeleken met de komende huwelijksverjaardag van Roels ouders : zij vieren volgend jaar hun 50ste! Dan hebben Roel en ik nog een hele weg af te leggen…

Het volgende hoogtepunt in onze vakantie was het bezoek van Jan en Caroline, vrienden uit onze studententijd waarmee we al jaren contact houden (niet altijd even regelmatig, geef ik toe, maar daar ligt de afstand voor iets tussen). En… ze hadden de zon meegebracht (en nog vele cadeaus, waarvoor nogmaals dank!) We konden dus gezellig kuieren door Zug, maakten de dag erop een grote wandeling en konden elke avond buiten genieten van een wijntje en een BBQ… Heerlijk toch?

Ook nog vertellen dat Marie jarig was (neen, ik verklap niet hoe oud ze werd!) en dat ik genoten heb van het feestje bij haar thuis. Er waren zeker een 20-tal meiden (ja, ik noem ons nog steeds meiden) van verschillende nationaliteiten. Altijd fijn om nieuwe mensen te ontmoeten. We hebben lekker gegeten en gedronken op hun terras, in een blakende zon! En wat kan Cian, haar man, lekkere hapjes bereiden! Ook de kinderen deden hun uiterste best om de gasten te verwennen : lege glazen werden prompt bijgevuld en de hapjes werden continu rondgedeeld. Ja, we werden er in de watten gelegd. Een geslaagd feest!

De school herbegon op 22 augustus. De kinderen keken er naar uit om hun vriendjes weer te zien! Ralph blijft uiteindelijk toch in zijn vroegere school, er is geen plaats vrijgekomen in Menzingen. Hij heeft afgelopen zomer haast elke dag wat ,Mathe’ (wiskunde) geoefend en daar draagt hij op dit moment de vruchten van… Hij is in ieder geval heel gemotiveerd en doet hard zijn best om bij te blijven met de leerstof. Duimen dat het zo blijft!

Intussen is ook het muziekonderricht van start gegaan. Madu begint met electrische gitaar, ik fluit nog lustig verder (hoewel me eigenlijk de tijd ontbreekt) en Ralph houdt een jaartje pauze. Hij houdt nog steeds van zijn drums, maar speelt er liever wat op los dan zijn oefeningen in te studeren En vermits het op school dit jaar een uitdaging wordt, besloot hij wijselijk een jaartje met muziek te stoppen…

Ook mijn Nederlandse lessen zijn weer gestart. Binnenkort begin ik met een tweede groep… Dat loopt dus lekker! En ik moet zeggen dat ik geniet van het enthousiasme van mijn groep.

Vorige week hadden we ook nog Roels zus op bezoek. Zij en haar gezin kwamen terug uit Italië en maakten een tussenstop in Zug. Madu baalde, want hij moest op ’Klassenlager’ (wat wij ’Bergklassen’ zouden noemen) en kon zijn neef en nichtje niet zien. Hij werd toch enigszins getroost met de leuke brief (en tekening) die ze hadden geschreven. En Ralph, die was natuurlijk blij dat hij kon uithangen met zijn neef telkens hij uit school kwam… Ook zij hadden geluk met het weer : terwijl het in België pijpestelen regende, liet de zon zich hier van haar beste kant zien!

En wat valt er nog te vertellen? O ja, we hebben natuurlijk tussendoor heel wat geregeld voor de verhuis. We zijn – na al onze expatavonturen – wel rotten in het vak geworden, maar de verhuis ’an sich’ vind ik toch nog steeds heel intens. Tja, eigen schuld, dikke bult : deze keer hebben we het onszelf aangedaan. Het huis was nochtans een ’Zwitsers plaatje’ en velen (vooral Zwitsers) vragen zich af waarom wij verhuizen (naar Zwitserse normen is dit een groot huis). Het huis was echter niet functioneel ingedeeld (hoog en smal). Vooral de te kleine kinderkamers en het ontbreken van een bureau en degelijke wasplaats werden ons steeds moeilijker. Alles gebeurde steeds rond die ene tafel in de eetkamer (enige in het huis!). Dat maakte dat je continu de tafel moest dekken en afruimen. Nooit kon je eens wat laten liggen (de was of de computer, mijn lesvoorbereidingen, het huiswerk van de kinderen enz.. ) want er moest gegeten worden. We hebben dus bij onze zoektocht naar een nieuw huis er vooral op gelet dat de kinderkamers voldoende ruim zijn, dat we een bureau in de gastenkamer kunnen plaatsen en dat de wasplaats voldoende ruim is… We hadden nog wel enkele puntjes op ons verlanglijstje en die hebben we allemaal kunnen afvinken! Yay!! Dus ja, wij kijken uit naar het nieuwe huis, ook al zal die verhuis even pijn doen… Ook het plezier om het weer knus in te richten, daar verheug ik me al op!

Nu is er even een stilte voor de storm : het meeste is geregeld. Dit weekend ruimen we nog de kelder en mijn kleerkast op. Vrijdag 16 september krijgen we de sleutels en dan schieten we uit de startblokken! Het wordt dan weer stil op deze blog, maar weet dat we druk bezig zijn… Tot ergens in oktober!

Trackback URL