We reisden donderdag 23 december af naar België. Roel had de avond voordien het weerbericht nagekeken en omdat men sneeuw voorspelde, hadden we besloten om twee uurtjes vroeger te vertrekken. De kinderen hadden nochtans gehoopt om uit te slapen, maar – gelukkig – bezweek Roel niet voor hun argumenten…
De reis verliep heel vlot. Rond half twee bereikten we de Belgische grens al. Omdat we rond half 10 onderweg ontbeten hadden (om ‘s morgens wat tijd te winnen), besloten we uit te kijken naar een plaats waar we konden lunchen. Het begon immers te sneeuwen, dus konden we een pauze goed gebruiken. Toen we echter de autosnelweg naar Namen wilden oprijden, zagen we dat die versperd werd door politiewagens. Iedereen werd afgeleid naar de E25 (Luik). Wat nu? Er stond natuurlijk nergens een wegbewijzering en een kaart hadden we al evenmin bij, vermits we op onze gps vertrouwden. De gps toonde aan dat we via Luik 100 km om zouden rijden… Gelukkig zagen we na een tiental minuten een afrit naar Namen (via een N-route). Helaas, drie maal helaas, bleken we niet de enigen met dat idee want na een kwartiertje belandden we in een monsterfile. Na een half uur van complete stilstand, besloot Roel zich te keren. We keerden terug naar de E25 en besloten om toch maar via Luik naar Brussel te rijden… Beter 100 km om rijden, dan uren stil te staan…
Ondertussen begon het heviger te sneeuwen en reed ook het verkeer op de E25 moeizamer en moeizamer. Maar we reden tenminste. Nu, dat dachten we, want inderdaad, ook op de Baraque Fraiture werden we plots geconfronteerd met complete stilstand… Na een half uurtje begonnen we regelmatig de motor uit te zetten. Kwestie om wat benzine te sparen, want wie weet hoelang gingen we hier nog staan? We begonnen ons zorgen te maken : we hadden sinds vanmorgen niet meer gegeten en geen eten of drinken in de auto… Het enige dat we bij hadden waren wat snoepjes… We begonnen om het half uur een snoepje uit te delen, om toch het hongergevoel wat te verdrijven. We legden heel kalm de situatie aan de kinderen uit en bereidden hen voor dat we misschien de nacht in de auto moesten doorbrengen… Het was alsof ze heel goed aanvoelden dat het ernstig was, want ze hebben zich nog nooit zo goed gedragen in de auto : geen verkeerd woord, de boekjes en spelletjes werden broederlijk gedeeld, ze keken gezamelijk een film, enz…
Roel was al een paar keer uitgestapt om de situatie te bekijken, maar het enige nieuws waarmee hij terugkwam, was dat er geen beweging te bespeuren viel… Na drie uur wachten, besloot hij met een vrachtwagenchauffeur te praten. De duitser legde hem uit dat het niet de eerste keer was dat hij hier vastzat. De Belgische politie legt nl. algemeen rijverbod op aan de vrachtwagenchauffeurs in barre weersomstandigheden. En pech voor al de auto’s die zich hiertussen bevinden… Hij zei dat we ons best zo snel mogelijk uit de voeten maakten via pechstrook en eerstvolgende afrit. Vermits we ons op het tweede rijvak bevonden, manoevreerden we ons moeizaam tussen 2 vrachtwagens door… We bereikten de pechstrook en gelukkig was er een tiental meter verder een afrit.
Eenmaal op de afrit aangekomen, stonden er opnieuw enkele wagens voor ons stil… O neen, toch niet weer? Deze keer stapte Roel onmiddellijk op de eerste auto af en vroeg wat het probleem was. Vermits hij blauwe zwaailichten wat verderop zag, dacht hij nl. dat ook zij een rijverbod hadden gekregen. Maar niets was minder waar : er zaten 4 (franse) vrouwen in de auto, die ook van de autosnelweg waren afgereden, maar totaal niet wisten welke kant ze uit moesten… Ze zaten dus gewoon in de auto te overleggen waar ze heen moesten en hadden blijkbaar niet door dat er zich ondertussen achter hen een file had gevormd 
Roel stelde voor om met hen naar de politie te gaan. Zo kon ook hij uitvissen hoe wij het beste konden rijden. Na een enkele minuten keerde hij opgewekt terug. Ze hadden hem precies uitgelegd hoe hij 15 km verderop opnieuw de autosnelweg op kon (en waar het rijverbod niet meer gold).
De auto’s kwamen op gang en Roel en ik beloofden elkaar dat we bij het eerste tankstation zouden stoppen om te tanken en voedsel in te slaan. Enkele kilometers verderop vonden we nog een winkeltje open met een pomp (‘t was ondertussen half acht!!). De kinderen vlogen naar binnen en namen wafels, twixen, bounties (gezonders was er niet te vinden) en water uit de winkelrekken. Tanken konden we helaas niet, want de tankvrachtwagen was niet tot in het dorp geraakt
We voelden ons al iets veiliger, nu we toch wat voedsel en drank hadden. En op de autosnelweg zouden we beslist wel kunnen tanken…
Uiteindelijk zijn we om 22.15u bij oma aangekomen, na een moeizame maar toch enigszins verder vlot verlopen reis. Wat een reis van 8 uur had moeten zijn, werd een reis van meer dan 14 uur. Ja, dit is een verhaal dat nog vele jaren zal worden naverteld
Laten we het ‘SOS Hilde & Roel’ noemen En wat hebben we geleerd vandaag?
1) steeds voedsel en drank meenemen onderweg (er kunnen zich altijd onvoorziene omstandigheden voordoen)
2) regelmatig onderweg bijtanken (in moeilijke omstandigheden hoef je je dan geen zorgen te maken of je nog voldoende bezine hebt)
3) steeds de mobiele telefoons opladen (bleek dat we dat beiden niet hadden gedaan en op een bepaald moment werd het kritisch om te bellen)
4) praten met de chauffeurs die in hetzelfde schuitje zitten (zij weten misschien meer)
5) de situatie duidelijk aan de kinderen uitleggen – zij voelen intuitief aan dat het ernstig is en worden vanzelf kalm
06/01/2011 at 00:31 Permalink
Oh, vreselijk! Wij hebben een keer zo vast gestaan in Pennsylvania en hadden bijna geen benzine meer. Dan knijp je je zo! Gelukkig lukte het eruit te komen en hoefden jullie daar niet nog langer te wachten.
06/01/2011 at 01:50 Permalink
Jeetje wat een toestand. Goed dat jullie de tip van de chauffeur hebben opgevolgd….. Je moet er niet aan denken. Ook een kerstritje om niet snel te vergeten denk ik…
06/01/2011 at 09:54 Permalink
Ja ik kan het me inbeelden. Wat een toestanden he!
Ik vind je SOS tips goed. Maar troost…. je bent niet de enige hoor. Ik heb 5u in Zaventem op Patrick gewacht die avond.
Maar toch een leuk verhaal met goede afloop.
06/01/2011 at 10:37 Permalink
Hallo Hilde, wij stonden in dezelfde file op hetzelfde moment, vijf uur stilstand! We hadden SMS contact met nog twee andere belgen uit Zurich die in hetzelfde schuitje zaten(Chloe en Inge) we gaan er over kunnen vertellen de volgende belgenbijeenkomst!
Voor het kerstfeest hadden we Zwitserse kaas voor de familie mee en die zijn we dan beginnen opeten.
Achteraf leuk, we zijn uit de file geraakt omdat er een escorte van twee politieauto’s met blauwe zwaailichten kwam met daartussen een auto, Filip heeft die gevolgd slalommend tussen andere gestrande auto’s.Bleek dat de begeleide auto een vriend was van de politie en die had dan maar even een escorte gekregen om uit de file te geraken. Wraakroepend want we stonden vijf uur stil en om ons heen ook mensen met kleine kinderen. Had Filip het lef niet gehad de escorte te volgen hadden we er nog uren vastgestaan.
Enfin, we zijn nu veilig thuis.
Lieve groet, tot binnenkort, Elisabeth
06/01/2011 at 13:25 Permalink
Tjonge wat een reis. Achteraf spannend verhaal maar tijdens…….
Wij hebben dat een keer meegemaakt op de terugreis vd wintersport on Duitsland. Hebben toen echt 4 uur stilgestaan. Maar hadden gelukkig voldoende eten (vooral snoep en chips) en koffie bij ons aangezien het altijd al een lange reistijd is.
Wbt kinderen die voelen instinctief aan als iets serieus is. Zo hadden wij bij onze verhuis naar Brazilie stakingen en werd de container pas na 2mnd vrij gegeven. Ook zij hebben zich keurig gedragen met enkel hun weinge speelgoed en enkele koffer met kleding.
06/01/2011 at 13:27 Permalink
Ja, dat zal een Kerstrit zijn die jullie nooit meer zullen vergeten, maar jullie zijn er toch een beetje wijzer van geworden. Een geluk dat jullie toch nog konden sms’sen. Volgende keer zullen jullie zeker de g.s.m. niet vergeten op te laden. Maar eind goed, al goed. Het was weer een blij weerzien en mijn ‘witloof in de oven’ heeft nog nooit zo goed gesmaakt, denk ik. Kusjes Oma.
06/01/2011 at 15:19 Permalink
Dat is inderdaad een heel avontuur, Hilde! Maar gelukkig is het ‘eind goed, al goed’!
Hier in Canada krijgen we tijdens de winter ook advies om een overlevingspakket in de auto te leggen: sneeuwlaarzen, krabbers om de sneeuw te verwijderen, gsm opladen, niet bederfbaar voedsel en drinken in de auto, kaarsen ! (geven licht EN warmte), fleece of wollen dekentjes,… Dat kan je dus allemaal in onze auto’s vinden. En niet zo ver hier vandaan zaten honderden mensen onlangs meer dan 24 uur vast op de autostrade door een heel erge sneeuwstorm. Men heeft het leger toen ingezet om de mensen te gaan bevrijden. En natuurlijk kregen ze ook heel veel hulp van vrijwilligers, bijvoorbeeld mensen van een quadclub die met hun quads op weg gingen om te kijken waar ze hulp konden bieden en mensen uit hun auto’s te halen.
Velen zaten toen alleen in de auto (bv. op weg naar het werk). Dat lijkt me dan echt nog veel erger dan wanneer je toch nog elkaars gezelschap hebt.
07/01/2011 at 02:28 Permalink
Welkom in België…dat was het wel zeg. Gelukkig heb ik al die weken enkel door de sneeuw bij Meise/Grimbergen en NL moeten ploeteren. En hebben we het wel op de voet gevolgd. De waxinelichtjes tip van Elke heb ik ook al vaak gehoord, die geven licht en warmte in je auto. Ik hoop dat de terugreis naar Zug beter verlopen is, en minder file leed veroorzaakt heeft. Een dikke witte kerst was het kado, maar ben de sneeuw nu ook helemaal beu (althans op de weg). Maar slim gehandeld, om het na te vragen bij de chauffeurs, zij zijn vaak goed op de hoogte van situaties om hun heen, je zou er bijna een 27 mc bakje voor in je auto aansluiten….!!
In elk geval een heel fijn en gezond 2011 toegewenst !!
07/01/2011 at 09:35 Permalink
@ iedereen : bedankt voor jullie reacties. Het lijkt wel of alle expats die naar Belgie terugkeerden, vastzaten…
Goede tips, Elke. We nemen zeker de volgende keer onze voorzorgen. Ook kaarsen lijken me een goed idee, je mag dan ook geen lucifers vergeten
Hier op de Zwitserse wegen voelen we ons veiliger : de autosnelwegen worden hier continu vrijgemaakt, iedereen heeft winterbanden (want als je hier een ongeval veroorzaakt met zomerbanden, ben je volledig verantwoordelijk voor alle schade!!!) en er rijden ook minder vrachtwagens dan op de Belgische wegen… Van een rijverbod hier heb ik nog nooit gehoord!
Elisabeth, hadden we geweten dat jullie ook onderweg waren, hadden we zeker ook met elkaar ge’sms’t. Blij dat jullie ook veilig thuis kwamen…
Aan iedereen : een spetterend 2011!! Ons verslag van de vakantie volgt binnenkort.
Groetjes,
07/01/2011 at 15:50 Permalink
Wat een reis! Inderdaad goede tips die je hebt. Zeker ook voor hier; in de buurt van Buffalo hebben veel mensen de hele nacht in de auto gestrand op de autoweg door moeten brengen! Gelukkig kwam je er tussenuit!
09/01/2011 at 08:25 Permalink
Wij zijn aan de grootste ellende ontsnapt doordat we 22 dec, s avonds, vertrokken zijn.. Toen begon het daar te sneeuwen. Toen was het al chaos.. Gelukkig is iedereen er veilig geraakt. En teruggeraakt blijkbaar ook.