Het leven zoals 't is… in Zug

… abrikozen hangen,
O! als eieren zo groot.

Groot was onze verbazing toen Roel gisteren abrikozen zag hangen in de tuin! We hebben dus een abrikozenboom… Wie had dat nu gedacht? Afgelopen winter had net deze boom het begeven onder de sneeuw en lag hij volledig ontworteld in de tuin. De tuinman heeft hem dan netjes terug geplant (en aan ons huis vastgemaakt), maar vertelde ons nog dat hij vreesde dat de boom het niet zou halen….

Wel, hij heeft het zeker gehaald. Hij staat met al zijn pracht en praal te genieten van de zon! En wij kunnen nu lekker gezonde, onbespoten abrikoosjes eten. Yummy!

Voor de liefhebbers, hier het volledige gedichtje (*) :

Roeltje zag eens abrikozen hangen
O! als eieren zo groot.
‘t Scheen, dat Roeltje wou gaan plukken,
Schoon zijn vrouwtje ‘t hem verbood.
Hier is, zei hij, noch mijn vrouwtje,
Noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
Mist men vijf, zes abrikozen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken; ik loop heen.
Zou ik om een hand vol abrikozen
Ongehoorzaam wezen? Neen !

Voort ging Roeltje, maar zijn vrouwtje,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het lopen tegen
Vooraan op het middenpad.
Kom mijn Roeltje, zei het vrouwtje,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u abrikozen plukken,
Nu heeft vrouwtje Roeltje lief.
Daarop ging zijn vrouwtje aan ‘t schudden,
Roeltje raapte schielijk op.
Roeltje kreeg zijn hoed vol abrikozen,
En liep heen op een galop.

(*) bewerking van ‘Jantje zag eens pruimen hangen’ – Hiëronymus van Alphen

En kennen jullie deze nog van Toon Hermans? Moest ik altijd zo smakelijk om lachen….

Trackback URL