‘Mama, dit is mijn mooiste verjaardag ooit!’ riep Madu het uit toen hij achter de geitjes aanrende. De vermoeidheid van het fietsen was in een seconde verdwenen. Het was nochtans een vermoeiende tocht geweest met heel wat klimmen en dalen.
Monsieur Alain wees de jongens de stal aan. Hoewel Ralph en Madu de Franse taal niet machtig zijn, begrepen ze onmiddellijk dat ook zij mee mochten. De geiten, bijeen gedreven door de hond, kenden de weg en wisten precies waar ze heen moesten. In de stal drumden ze samen en wachtten geduldig op het signaal. Nadat de kinderen de bakjes met eten hadden gevuld, werd het poortje geopend. De eerste 25 geiten verschenen aan de melkmachines. Monsieur Alain toonde de jongens hoe de machines werkten en daarna mochten Ralph en Madu om beurten de zuigers aan de uiers brengen. Waw!
Ook de 50 volgende geiten kwamen aan de beurt en telkens bleef de boer de kinderen aanmoedigen om hem te helpen. Ze hadden de tijd van hun leven. Ralph besliste toen dat hij ook geitenboer wilde worden… Madame Geneviève kwam even later de kinderen halen om de jonge geitjes te voederen, die stonden in een andere stal. Ze verdeelden de voedselkorrels over de bakken en aaiden de kopjes met veel liefde. Na afloop mochten ze ook stro in de bakken gooien. Ze vonden het ongelooflijk leuk! Ook de 2 grote bokken werden gevoederd, maar daar mochten de kinderen niet bij. Te gevaarlijk, natuurlijk!
Aan tafel raakten ze maar niet uitgepraat over deze ervaring. Monsieur Alain en madame Geneviève deden hun verhaal en toen begrepen ze dat het boerenleven een keiharde stiel is. Het was bv. 6 jaar geleden dat ze nog eens 1 dag waren weggeweest. In 2000 waren ze met de chambres d’hôtes begonnen, anders hadden ze de hele zaak moeten opdoeken. Uit pure noodzaak dus, omdat ze van de geiten alleen niet konden leven. Ralph gooide zijn plannen om geitenboer te worden meteen overboord, want vakantie was belangrijk voor hem 
Na de kaas en het dessert (ja, we zitten tenslotte in Frankrijk), vielen de kinderen haast in slaap aan tafel. Moe, maar voldaan, kropen ze tegen half elf in bed… Een verjaardag om nooit meer te vergeten!
15/07/2009 at 18:12 Permalink
Ik was jouw blog helemaal kwijtgeraakt! Ik kwam op een of andere Amerika site terecht als ik naar je blog surfte. Fijn dat ik hem weer heb teruggevonden,
groetjes,
Annelies
16/07/2009 at 01:16 Permalink
Wat super voor de jongens! En knap, hoor, dat ze al dat fietsen volhielden, ik zie onze kids dat niet doen.
16/07/2009 at 21:54 Permalink
Dag Hilde
Blij dat je weer een blog hebt! je schrijft nog altijd even leuk en vlot! Doe zo voort!
Als je je broertje eens wil bezig zien, moet je surfen naar:
http://www.beerpassion.com; daar naar “afleveringen” gaan (in menubalk zal je die wel zien staan) en daar op aflevering 10 klicken… den hugo op televisie!
Gr
Your brotherken
16/07/2009 at 23:35 Permalink
@ Hugo : binnenkort je eigen programma???
18/07/2009 at 23:18 Permalink
Ha die Hilde!
Geweldig, die fotos! En wat hebben jullie een leuke fietsvakantie zeg! Spannend en avontuurlijk! Echt iets voor de jongens, toch? Wensen jullie nog een geweldige zomer, ik zie je in augustus weer he?!
Liefs
Marie – nu nog steeds op Tortola!
22/07/2009 at 14:33 Permalink
Hoi Hilde, onze kids zijn ook zo’n boerderij-fanaten.
ook zij vonden het super!
Bo en Axel hebben vorige week een hele week een stage gedaan op het Neerhof, stallen kuisen, kippen, varkens, geiten en koeien eten gegeven, brood gebakken, in de moestuin gewerkt – kwestie dat ze weten waar de worteltjes vandaan komen
25/07/2009 at 02:57 Permalink
Wat leuk dat ze dat allemaal mee mochten doen. Mijn kinderen vonden geiten o zo leuk toen ze klein waren, en hebben gezeurd om er ook een te hebben, maar mama had er geen zin in. Gemeen he?
Dat het niet echt rendabel is kan ik begrijpen. Gisteren op de fair vertelde een man dat hij 200 schapen heeft, maar hij heeft er nu een zaak bij want het verdient niet genoeg.