Madu en Max zijn – op een week na – even oud en verjaren in de zomervakantie. Zijn moeder en ik zijn intussen vriendinnen geworden en hadden het idee om hun verjaardag samen te vieren in de laatste week van het schooljaar.
Na wat brainstormen, leek het ons leuk om er een ‘indianen – schattenjacht’ van te maken. We begonnen er 3 weken op voorhand aan, zodat we ons niet hoefden te stressen. Eerst verzonnen we het verhaal : onze twee jongens worden 8 en moeten nu bewijzen dat ze echte indianen zijn. Daarom moeten ze allerhande proeven doorstaan, met behulp van al hun vriendjes!! En als ze in de opdrachten slagen, kunnen ze op zoek naar de schat…
De voorbereiding vergde veel tijd, maar we hebben er samen veel lol aan beleefd! Ik voelde me net weer chiroleidster (maar dan eentje op leeftijd 
). We verzonnen opdrachten : maken van pijl en boog, slangen vangen (snoepjesslangen, natuurlijk!), de rivier oversteken, een indiaans liedje leren, oplossen van een indiaans kruiswoordraadsel, enz… enz…
Op de dag zelf zat de sfeer er al meteen in : de kinderen werden nl. bij het binnenkomen als indianen beschilderd. Ze werden in 2 groepen verdeeld (zodat het voor ons overzichtelijker werd) en de ‘rode’ groep (mijn groep) kon al meteen naar het bos vertrekken. De opdrachten verliepen vlot, de kinderen werkten goed mee en we beleefden veel plezier. Na een tweetal uurtjes kwamen we bij de indianenhut aan. We staken het kampvuur aan (ja, ja… een feest MET kampvuur!!), en begonnen aan het roosteren van de mais, slangenbroodjes en worsten. Terwijl we gezellig zaten te eten, beseften we dat we onmogelijk om 6u konden thuiskomen, dus begonnen we de ouders te bellen dat het een uurtje later zou worden… Gelukkig stemden alle ouders in, en konden de kinderen – na het eten van de cake – op zoek naar de schat. Het heeft even geduurd, maar dankzij de oude schattenkaart (ja, ja… ook zelf gemaakt!) en enkele aanwijzingen van onzentwege, werd de schat gevonden : gouden munten (chocolade) en vriendschapsbandjes. Vreugdekreetjes alom!! Jullie kunnen zich vast wel voorstellen, dat het nadien moeilijk was om iedereen naar huis te krijgen… De meesten wilden gewoon in het bos blijven…
Toen uiteindelijk iedereen weg was en Madu ‘s avonds moe, maar voldaan, in bed kroop, vertelde hij me dat het zijn beste verjaardag ooit was! Als dat geen complimentje was
13/07/2010 at 15:27 Permalink
GE-WEL-DIG! Wat heb je dat leuk georganiseerd Hilde, kan ik je inhuren?! Haha. Fijne zomer nog, we zijn nog op Tortola, en zijn begin augustus weer in Zug. Tot snel! Groetjes aan iedereen!
14/07/2010 at 02:13 Permalink
Wat creatief! Ik vond het vroeger ook zo leuk om zulke partijtjes te bedenken. Dat mis ik weleens.
14/07/2010 at 08:55 Permalink
Proficiat Madu met je superleuke verjaardag.
Jullie waren allemaal precies echte indianen.
En dan het kampvuur formidabel.
Ik wou dat ik ook zo’n verjaardag had maar ik ben daar een beetje te
oud voor zeker???
oma
17/07/2010 at 11:48 Permalink
Wow dat is pas een hele leuke originele verjaardag zeg!!! Heel tof gedaan;-)