Het leven zoals 't is… in Zug

Oma en opa (Roel’s ouders) zijn hier vorig weekend op bezoek geweest. Opa werd 72 jaar. Voor de kinderen is 72 al oud, maar wees gerust, hij is nog een jonge opa. Hij doet veel aan sport, heeft een reuze conditie en ik moet toegeven dat ik niet met hem op fietstocht zou willen gaan (‘k zou hem niet kunnen bijbenen!). We hebben het hele weekend door gevierd : vrijdagavond kreeg hij een dineetje met champagne thuis aangeboden, zaterdagavond aten we uit (in het Bauernhof) en zondagmorgen brunchten we op de boot met jazz-orkest. Tussendoor maakten we flinke wandelingen in een prachtige natuur (het had toen enkele dagen voordien gesneeuwd) om de kalorietjes eraf te werken Enkele fotootjes die hopelijk de sfeer van dit fijne weekend weergeven…

Ondertussen hangt de lente in de lucht. En hopelijk blijft hij deze keer. Toen ik 2 weken geleden een uitnodiging stuurde naar alle moeders van Madu’s klasje voor een koffieklets bij ons thuis, begon ik de e-mail met : ‘Der Frühling steht vor der Tür…’ waarop het ‘s anderendaags plots begon te sneeuwen! Kreeg ik een paar antwoorden terug van mama’s die vroegen of ik wel goed naar buiten had gekeken Maar toen ze hier vandaag arriveerden, gaven ze me uiteindelijk gelijk. ‘t Weer was heerlijk vandaag en het leek wel of iedereen een beetje door het lekkere lenteweer was aangestoken. Het was een gezellig gekwetter van 9 vrouwen in het Hoogduits, Zwitsers duits en het Engels. Toen het afgelopen was, voelde ik me tevreden. Eindelijk weer een stapje verder in het integratieproces…

Ook onze kinderen genieten duidelijk van het lenteweer. Ze spelen weer vrolijk uren buiten. Het is fijn omdat ze ook meer en meer kinderen uit de buurt kennen, zowel duits- als engelstaligen. En zij maar tolk spelen (zo blijft hun Engels aktief). Ralph heeft zich intussen ontpopt tot Madu’s coach voor het ‘hockeyturnier’ van volgende dinsdag. Twee scholen tornooien tegen elkaar en onze kinderen zijn dolenthousiast! Ze ronselen kinderen uit de buurt en spelen matchen tegen elkaar. Ja, ze zijn ervan overtuigd het tornooi te zullen winnen! We kruisen de vingers!

Het gaat goed met hen op school. Sociaal gezien dan toch! Ze voelen zich echt thuis op hun school. ‘s Morgens vertrekken ze een kwartiertje vroeger om te pingpongen op school (er staan pingpongtafels op het schoolplein) en ‘s avonds blijven ze regelmatig een half uurtje tot een uurtje hangen om, ja, alweer te pingpongen. Gelukkig heeft Ralph een mobiele telefoon (Natel of Handy genoemd) en verwittigt hij me dan. Ze spreken ook geregeld af met vriendjes, toch een teken dat ze er echt bij horen. Dat doet mij natuurlijk heel veel plezier, zeker na afgelopen jaar in dat integratieklasje waar alles vierkant draaide. Nu hoop ik ook dat het in de klas – wat leren betreft – goed met hen gaat. Daar heb ik niet echt een zicht op. Er is slechts 1 ouder-leraar contact ergens in mei gepland. En dat vind ik, eerlijk gezegd, een beetje laat, omdat het jaar dan al ver gevorderd is… Nu, da’s een zorg voor later. Voorlopig ben ik een ‘happy mom’ en als mama happy is, is de hele familie happy! Toch?

Trackback URL