Winterferien…

24 februari 2010 By Hilde 1 In vakantie

We hebben een heerlijke wintervakantie achter de rug. Ze heeft 2 weken geduurd, maar het lijkt maar een flits te zijn geweest. Ja, ‘time flies when you’re having fun’…

De eerste vakantiedag al vertrokken we op skivakantie naar Lech, in Oostenrijk. We hadden van velen hier gehoord dat Lech een leuke skiplek is om met kinderen op vakantie te gaan : heel kindvriendelijk, goede en brede pistes, een prachtige infrastructuur, mooie hotels, goede skischolen enz…En inderdaad, we hebben het zelf mogen ervaren. Ons hotel, Haldenhof, was top : we kregen een upgrade omdat we vroeg geboekt hadden (kregen een suite ter beschikking), de service was bijzonder vriendelijk, het eten overheerlijk, er was sauna & bubbelbad… Bovendien was er een prachtig ruim uitgeruste kelder om al het skimateriaal in op te bergen, werden onze skilaarzen verwarmd en waren er vele banken waarop we – zonder stress – onze laarzen konden aan- en uittrekken. Het enige minpuntje dat we ervaarden : er was geen zwembad… maar eerlijk gezegd, hebben we het niet echt gemist. Na het skien, hingen we meestal een uurtje in de bar en zochten daarna de spa op. Een sauna en een bubbelbad na het skien, deden wonderen!!

Het skien was heerlijk : de kinderen gingen de hele week naar de skischool waar ze veel plezier maakten en enorm veel bijleerden (oa. ‘schaatsend’ skien, 360° draaien op de ski’s, springen op heuveltjes, slalom, skien in diepsneeuw, enz…). De skischool ving elke dag aan om 10.00u ‘s morgens en eindigde om 15.00u. Roel en ik namen ook 3 dagen les om wat bij te leren, maar vooral om het skigebied te leren kennen. Onze skileraar was heel bekwaam en ja, ook wij zijn nooit te oud om nieuwe technieken te leren. ‘t Was heel ontspannend en we genoten allen met volle teugen van deze prachtige dagen. En op de laatste dag hielden de kinderen een skiwedstrijd. Ralph behaalde zilver en Madu goud! Trots dat ze waren!

Ook het weer viel bijzonder goed mee : slechts anderhalve dag hadden we mistig weer (maar dat belette ons niet om te skien), de andere dagen konden we op een stralende zon rekenen… ‘t Was wel berekoud met temperaturen rond -15°C., maar het zonnetje compenseerde zoveel. Over de infrastructuur raakten we maar niet uitgepraat : verwarmde zetelliften, die onmiddellijk op kinderhoogte werden aangepast van zodra een kind opstapte en als er een wind- of sneeuwbui opstak, kon je ook een ‘plastic bubble’ naar beneden trekken, die je beschermde tegen het gure weer. Het tijdperk van ‘kou-lijden-bij-slecht-weer’ lijkt in Lech voorgoed voorbij. Ja, hier werd duidelijk geinvesteerd in de infrastructuur. We voelden ons als ‘koningen te rijk’. Is het misschien daarom dat de Nederlandse koninklijke familie hier regelmatig komt skien??

Onnodig te vertellen dat de dagen voorbijvlogen. We hebben werkelijk tot de laatste moment geskied! Zaterdagochtend laadden we onze auto, maar we skieden nog tot ongeveer 15.00u in de namiddag, kwestie om er echt alles uit te halen! We hadden dan ook geen lange rit voor de boeg (slechts een kleine 3 uur). In skipak reden we voldaan naar huis…

Zondag, maandag en dinsdag waren minder leuk : ‘Arbeit’! Ja, het huis moest immers in gereedheid worden gebracht. We kregen nl. dinsdagavond bezoek van mijn broer en zijn gezin. Er werd dus snel gewassen, gestreken, boodschappen gedaan, bedden opgemaakt en gepoetst. Even stress, maar nadien kon ik weer volop genieten van de aanwezigheid van mijn familie. En op woensdagochtend stonden we alweer op de skilatten… We reden naar Beckenried, Klewenalp, op ongeveer 40 min hier vandaan. Het weer was opnieuw heerlijk en wonder boven wonder was er niet teveel volk! De meeste Zwitsers gaan immers de 2de week van de ‘Winterferien’ op skiverlof, maar verkiezen de grote skigebieden ipv de lokale, kleinere gebiedjes zoals Klewenalp (die vooral populair zijn in de weekends doorheen de rest van de winter)…

Hun verblijf hier was – spijtig genoeg – niet van lange duur. Ze vertrokken immers zaterdag alweer huiswaarts. Vooral Madu leed eronder : hij was immers zijn speelkameraadje, Alixe, kwijt. Die 2 hebben elkaar geen minuut uit het oog verloren : het leken wel broer en zus. Als het van hen beiden afhing, zou Alixe hier definitief bij ons intrekken… Dan zouden onze kinderen eindelijk het zusje krijgen, waarvan ze al zolang dromen… maar laten nu net de mama’s daar een stokje voor steken …