Het leven zoals 't is… in Zug

Toen Roel me vorige vrijdag een lijstje gaf met de ingredienten van zijn Mexicaanse rijstschotel, deed ik nog die namiddag de boodschappen. Nadat ik alles dubbel gecheckt had, verliet ik tevreden het grootwarenhuis. Even werd mijn humeur ietsje minder, toen Roel me wat later belde dat hij het spek vergeten was, maar ik motiveerde mezelf dat dit mijn sportprestatie van de dag zou worden en zodoende rende ik nog snel naar de buurtwinkel.

Nadat we zaterdag vanalles ondernamen, besloot Roel om iets na vijven aan het eten te beginnen. Hij nam alle ingredienten uit de koelkast en merkte dat ik de selder vergeten was. Neen, dat kon niet, ik had immers alles nagecheckt. Stond het wel op het lijstje? ‘Maar waarom heb je prei meegenomen?’ vroeg hij toen hij de prei uit de groentebak haalde. O neen, toen snapte ik het : ik had prei in plaats van selder meegenomen. ‘Je doet je blonde kapsel alle eer aan,’ gekscheerde Roel. Hij weet dat zo’n opmerking me absoluut niet zint, maar hij plaagt me hier o-zo-graag mee. Het is me echter een raadsel hoe me zoiets is overkomen. Hoe kon ik toch zo verstrooid zijn? ‘Maar ik heb wel selder nodig voor deze schotel’. Wat nu? Op zaterdag sluiten immers alle winkels om 17u hun deuren.

Ik had nog een kans om het goed te maken. Er is immers nog de superette aan het station die wat langer open blijft en nog het winkeltje aan het pompstation. Dus sprong ik in de wagen en reed eerst naar het pompstation. Tevergeefs, ze hadden maar een hele kleine keuze aan verse groenten. Ik hoopte op meer geluk in de superette, maar toen ik naar de ‘Sellerie’ vroeg, wees men mij de knolselder aan. Even diep in mijn geheugen gegraven en gelukkig stootte ik op het juiste woord ‘Stangensellerie’. Neen, dat hadden ze niet. Zucht. Dan moest mijn ventje maar creatief worden met knolselder.

Op weg naar huis werd ik tegengehouden door de ‘Polizei’. Ik mocht de ‘Altstadt’ niet meer in. Er was een optocht van de brandweer en het zou nog zeker een uurtje duren, vooraleer ik door kon. Ook als men er woonde? Maar de politieman bleef onvermurwd : het had in de kranten gestaan, men had het op de radio en tv aangekondigd en het had in het ‘Ambtsblatt’ gestaan. Hij rolde zijn ogen en opnieuw bekroop me het ‘domme – buitenlands- blondjes’ gevoel. Aaargh!

Even met Roel via telefoon overleggen. ‘Probeer of je via de andere kant rijden kan, zoals we dat in het begin deden, toen we nog op het appartement woonden’. Dat ik daar niet zelf aan had gedacht… neen, het was duidelijk dat mijn grijze hersencellen een ‘off-day’ hadden. Gelukkig, kon ik op die manier 15 min later zonder problemen onze straat binnenrijden.

Enfin, anderhalf uur later dan voorzien, kon mijn ventje dan eindelijk beginnen koken. Eerst pruttelde hij wel nog tegen omdat hij knolselder moest gebruiken, maar toen de kinderen enthousiast de schotel verorberden, gaf hij toe dat hij voortaan ook knolselder aan de schotel zou toevoegen. Een verrassend ‘dom blondjes’ idee….

Trackback URL