Ieder zal het nieuws intussen al gelezen hebben dat de Zwitsers de bouw van nieuwe minaretten op hun grondgebied verbieden. Hoe moeten we daar nu over denken? Pfff, ik weet het niet. Voor alle duidelijkheid : de moskeeen worden niet geband, de moslims mogen nog steeds hun geloof belijden, enkel de bouw van nieuwe minaretten worden verboden.
Laten we het eens van beide kanten bekijken . De Zwitsers zijn sowieso al vrij conservatief. De Zwitserse maatschappij is gegroeid vanuit een boerensamenleving : Kirche, Küchen en Kinder zijn nog steeds de grote pijlers, al merkt men wel dat er stilaan verandering in komt. Maar de kerktoren is er nog steeds heel duidelijk aanwezig. Wij wonen tussen 3 kerktorens en die luiden elk kwartier. Zou jij je dan een bergdorpje kunnen voorstellen met een minaret naast de kerktoren? Geef toe, dat is toch een echte cultuurclash…
Er is natuurlijk ook de grote angst. Angst dat hun bergdorpen en steden hetzelfde lot te wachten staat als zovele grootsteden in Europa. En dat begrijp ik volkomen : we hebben jarenlang in Brussel gewoond en hebben de verloedering van dichtbij meegemaakt. En hoe je het ook draait of keert : je voelt je ongemakkelijk op een tram of metro met vrijwel enkel alochtonen en hier en daar nog een autochtoon.
Anderzijds, begrijp ik ook wat het is om ‘tweederangsburger’ te zijn. We hebben het zelf voor de eerste keer hier ondervonden. Onze kinderen werden in een integratieklas gestopt en zo’n beetje aan hun lot overgelaten. Geen gestructureerde lessen, massa’s huistaken en geen gehoor krijgen bij de leerkracht of directie. Ja, daar word je gefrustreerd door. En dan mogen we blij zijn dat we als ouder nog Duits praatten. Wat doe je dan? Je frustraties ventileren bij lotgenoten of soortgenoten. Wij konden dat bv. op Belgische avonden of koffieochtenden met moeders van vriendjes.
En ik kan me dus voorstellen dat islamieten zeer veel steun en toeverlaat vinden in hun moskee, de plaats waar ze elkaar ontmoeten. Ze komen van een heel andere cultuur, dus willen ze in hun gebedshuis hun lotgenoten opzoeken. Ik kan enkel niet inschatten, wat een minaret voor hen betekent, omdat ik hun cultuur te weinig ken.
Want een cultuur van een land leer je pas echt kennen, als je er ooit gewoond hebt. Wij vertrokken bv. met een bepaald idee naar Amerika, een visie die gevormd werd door de media. Onze visie hebben wij helemaal bijgesteld, omdat wij beseften dat de berichtgeving over Amerika steeds vanuit een Europees perspectief gebeurde. En dat er bepaalde dingen verkeerd worden begrepen, omdat men de cultuur te weinig begrijpt…
Het betekent echter ook dat je open moet staan voor de cultuur van je nieuwe gastland, dat je je moet aanpassen… Concreet betekent dat voor ons dat we de taal leren en de Zwitserse cultuur (leren) aanvaarden, ook al brengt dit frustraties met zich mee.
De minarettenkwestie is dus een heel gevoelige materie. Belangrijk is dat de communicatie open blijft tussen de verschillende culturen en dat men de andere probeert te begrijpen. De affiches waren in dat opzicht wel vrij agressief, men had het onderwerp subtieler moeten aanpakken, want het is niet bevorderlijk voor de communicatie tussen gemeenschappen… ‘k Ben in ieder geval blij dat ik niet in de politiek zit, want het zijn toch verdomd moeilijke beslissingen die men moet nemen… Ik ben nieuwsgierig naar de reacties van de internationale gemeenschap…
30/11/2009 at 16:15 Permalink
Goed geschreven Hilde. Ik ben op zich tegen het verbod, maar ik zou ook echt geen minaret in mijn dorpje (ook in Zwitserland) willen. Om er een wet op te maken vind ik te zot voor woorden en getuigt inderdaad van weinig subtiliteit. Maar het is moeilijk. Wanneer wordt integreren assimileren… Nou ja, het hield ons in ieder geval lekker bezig op onze cursus Duits.
01/12/2009 at 00:41 Permalink
Interessant stukje, Hilde. Ik kan me de Zwitserse bergdorpjes ook niet voorstellen met een Iman, die bij zonsopgang het gebed door de bergen galmt. Het past gewoon niet. Maar ja, met een groeiende moslimbevolking zal het moeilijk zijn.
01/12/2009 at 10:00 Permalink
Ja het lijkt mij inderdaad een vreemd beeld. Maar het gevoel van samen zijn zou in mijn ogen niet moeten afhangen aan het wel of niet hebben van een minaret op het gebouw waarin men samen komt. Ik kan het hier met de NL-ers ook goed vinden in een zaaltje waar de bijeenkomsten zijn. En daarbij hoef ik ook geen klompen en/of in klederdracht toch? Begrijp dat dit alles wel heel simpel gesteld is en net wat jij zegt, het is anders als je in het land zelf woont. De gewoontes zie je namelijk pas echt als je er woont. En als ik je ervaring lees van de jongens in hun school, dan lijkt me dat inderdaad heel moeilijk. En moet ik zeggen dat ik die school ervaringen van immigranten kinderen belangrijker vind, dan wel of niet een minaret op een gebouw. De school is naar mening een grond beginsel voor het intergreren in een samenleving.
11/12/2009 at 18:51 Permalink
Ach ik weet het niet. Ik snap dat verbod wel. Ik woon in een moslim land en kan er dus een goed oordeel over geven. Om de hoek van mijn huis staat een moskee (beter gezegd op elke straathoek vind je er wel een) en ik kan je vertellen dat ik niet blij ben als er om 5 uur ’s morgens opgeroepen wordt tot het gebed. Maar ik klaag niet, lands eer lands wijs. Ik ben hier te gast en behoor mij dus aan te passen. Zo staan ze hier best ‘open’ voor andere geloven maar is er maar 1 plek hier in Dubai waar een soort kerkgmeenschap is gebouwd en zo mag je bijv. maar 1 bijbel per gezin het land invoeren. Want het is tenslotte een Moslim land. Dus waarom kunnen die zelfde regels ook niet voor andere landen/culturen gelden? Aanpassen aan het ‘hoofdgeloof’ van je gastland en zelf op een andere manier je eigen geloof belijden. Ik zie daar niets verkeerds in.