Het leven zoals 't is… in Zug

Het was vandaag Madu’s adoptieverjaardag. Sinds een paar jaar staan we elk jaar een dag stil bij de adoptie van onze kinderen. De adoptieverhalen worden dan opnieuw verteld en ze kunnen eens extra over hun adoptie praten als ze dat willen. Madu kreeg deze ochtend zijn cadeautje en mocht kiezen wat hij vandaag wilde doen. Het werd : ijsschaatsen. Maar eerst ‘moesten’ we nog naar de kerk… Neen, niet voor zijn adoptie, wel voor de Eerste Communie van Ralph.

Toen Ralph en Madu overschakelden naar hun nieuwe klas hier in het buurtschooltje, werden ze automatisch ingeschreven in de godsdienstles, omdat we ons bij de gemeente als ‘katholisch’ hadden opgegeven. We vernamen dat Ralph dit jaar zijn Eerste Communie zou doen (dit gebeurt nl. in de derde klas). Euh? In Amerika hadden we ervoor gekozen om de kinderen niet hun Eerste Communie te laten doen, hoewel Ralph er af en toe naar vroeg (vermits vele van zijn klasgenootjes zich toen voorbereidden). Dus vroegen we hem wat hij zelf wilde. ‘Krijg ik dan ook een cadeau?’ vroeg hij met glinsteroogjes. ‘Ja, maar dat is niet de reden waarom je je Eerste Communie doet’. Toch was hij meteen verkocht. Zijn neefjes en nichtjes hadden het toch ook gedaan? En veel van zijn vroegere vrienden ook. Dus ja, hij wilde heel zeker…

Na enkele lessen godsdienst echter, zwakte zijn enthousiasme enigszins af, maar hij begrijpt ook wel dat we er nu mee doorgaan. We vinden het wel goed dat ze een beetje een katholieke achtergrond krijgen. Als het maar niet dogmatisch wordt, maar dan zwakken wij dat thuis wel af…. Vandaag moest hij dus – ter voorbereiding van zijn Communie – een eerste ‘Familiengottesdienst’ bijwonen. Voor het eerst dus met z’n allen naar een Zwitserse kerk. Nadat hij zich had aangemeld (aanwezigheden werden genoteerd!!) mochten de kinderen vooraan plaatsnemen. Wij gingen ergens achteraan zitten, vermits de kerk al stampvol zat. ‘t Was er lekker warm, in tegenstelling tot de Belgische kerken waar het toch steeds frisjes is.

De mis ging hoofdzakelijk door in het Zwitsers Duits (enkel de bijbelteksten werden in het hoogduits gelezen), dus veel konden we er niet van begrijpen. Op een bepaald moment sprak men steeds over ‘Pascal Emmanuel’ en ik kon me niet herinneren dat ik ooit over een bijbelfiguur ‘Pascal Emmanuel’ had gehoord. Tot het ons duidelijk werd dat Pascal Emmanuel het kindje was dat vandaag werd gedoopt… Dan toch nog wat actie in deze monotone mis! Het viel ons trouwens op dat het er voor de rest precies hetzelfde aan toegaat als in Belgie. Er wordt wel meer rechtgestaan en op de knieen gezeten (gelukkig zijn de planken met kussentjes bedekt), maar minder gezongen. Na een uurtje waren we blij dat we onze verplichting hadden volbracht. Neen, om hier elke zondag onze tijd door te brengen, daar hebben we geen zin in. Daarvoor is het ons allemaal wat te saai. Het hoeft ook geen ‘happy clappy’ bedoening te zijn als in de Amerikaanse missen, maar toch een beetje meer enthousiasme, als het effen kan! Blij dat we de dag vrolijker konden verder zetten op de ijsbaan… want pret hebben onze jongens wel gehad!

Trackback URL