Vorige week vroeg Ralph : ‘Mama, hoeveel keer zijn we hier in Zwitserland naar McDonald’s geweest?’ Euh, ik moest mijn zoon het antwoord schuldig blijven. ‘Twee keer, mama.’ ‘En?’ vroeg ik hem. ‘Mogen we nog eens een keertje, alsjeblieeeeeeft?’ Daarbij keek hij me met zo’n onschuldige oogjes aan dat mijn moederhart haast smolt. Maar toch wilde ik niet toegeven… ‘Volgende week miscchien,’ antwoordde ik snel, in de hoop dat hij het zou vergeten…
Nu moet je weten dat Ralph op dat vlak een olifantengeheugen heeft. Zoiets vergeet hij nooit (maar o wee als ik hem vraag zijn kamer op te ruimen of zijn huistaak te maken… dat is hij na 3 minuten weer vergeten!) Dus, vanmorgen om 7u, exact een week later, kwam hij naar me toe. ‘De week is voorbij, mogen we vandaag naar McDonald’s?’ Ik zuchtte, niet goed wetende wat ik moest doen. Ralph trok alle registers open om me over de streep van toegeven te trekken. ‘We douchen ons, kleden ons zonder morren aan, we ontbijten zonder ruzie aan tafel, we poetsen onze tanden, we ruimen de kamer op, we maken onze boekentas en sportzak klaar en we vertrekken op tijd naar school…’ ‘Nu, dat wil ik zien… en eigenlijk hoop ik dat jullie wel ruzie maken of jullie kamer rommelig achter laten’, lachte ik, ‘zodat we niet naar McDonald’s hoeven…’ Yes!’ riepen ze beiden. ‘Komaan, Madu, laten we eens goed ons best doen’…
Terwijl ik me boven klaarmaakte, gonsde het van activiteiten een verdieping lager : er werd heen en weer gelopen, kamers werden opgeruimd, tafels gedekt, tanden gepoetst enz… Ondertussen werd er gefluisterd en stiekem gelachen zoals slechts 2 samenzwerende broertjes dat kunnen. Nog nooit ging het ochtendritueel zo vlot, zo sereen en zo snel… wat kunnen ze het toch allemaal goed als ze het willen! Nog geen 40 min later (een heus wereldrecord!) waren ze helemaal klaar om naar school te gaan (meestal lukt het hen net binnen de 50min, maar dan niet geheel rimpelloos). Waw! Tja, dan kan je als moeder toch niet anders dan toegeven???
Kon dit maar elke dag! Hun ogen glinsterden toen ik hen beiden feliciteerden. ‘Flink, hoor, jongens, kunnen jullie dat voortaan elke dag voor mekaar krijgen?’ ‘O, mogen we dan elke dag naar McDonald’s?’ Mmmmmmmmm, breng me niet in verleiding…
27/10/2009 at 19:00 Permalink
Haha, grappig hoe de broertjes dan gaan samenwerken om de mama over de streep te krijgen!
En geef toe, twee keer McDonald’s op een dik jaar (of langer?), da’s toch niet overdreven veel hé.
27/10/2009 at 20:17 Permalink
Wat een boefjes zeg, die twee! En, zijn jullie al bij McDonalds geweest? Was het lekker
Hilde, ik ga je heel snel bellen om een afspraakje te maken, we hebben elkaar al te lang niet meer gezien. En het etentje bij ons thuis, dat moeten we ook nog plannen!
Liefs & groetjes aan de mannen van je,
Marie
27/10/2009 at 20:21 Permalink
Leuk, inderdaad grappig, hoe ze opeens helemaal alles kunnen, als er iets in het vooruitzicht staat!
27/10/2009 at 23:14 Permalink
Typisch! En grappig!
Zoonlief is nog nooit naar de McDonalds geweest. En dat wil ik nog even zo houden.
Hij heeft pech met zo’n mama als mij, hé?
28/10/2009 at 06:20 Permalink
Geweldig toch hé, hoe het dan ineens wel heel snel kan;-) Grappig gewoon!! De deugenieten;-))
29/10/2009 at 12:54 Permalink
Haha. Hoe ze zo samen kunnen werken en hoe lief ze kunnen zijn!