Het leven zoals 't is… in Zug

Eén van de meiden in onze groep Duits, nam onlangs afscheid. Ze had werk gevonden, dus kon ze onmogelijk nog elke dinsdagvoormiddag naar de les komen. Na wat keuvelen tijdens de pauze, vernamen we eveneens dat ze in de zomer in het huwelijk treedt met haar huidige Zwitserse vriend.

Zij is van Finse oorsprong, dus vroegen we haar waar het huwelijk zou plaatsvinden. Vastberaden antwoordde ze dat een korte ceremoniele plechtigheid hier in Zug zal plaatsvinden, maar dat het feest heel zeker in Finland zou doorgaan. Ik keek haar even niet begrijpend aan en toen zei ze mij dat ik vast nog nooit naar een huwelijksfeest hier in Zwitserland ben geweest. Hoe kon ze het weten?

Ze is 30 en legde uit dat de afgelopen 8 jaar veel van haar vrienden trouwden. Zij en haar vriend werden telkens weer uitgenodigd. ‘Het is werkelijk een marteling om hier in Zwitserland naar een huwelijksfeest te moeten, maar ja, als je vrienden trouwen kan je er moeilijk onderuit…’ ‘Is het misschien omdat je je geremd voelt omwille van de taal,’ vroeg ik haar. Ze lachte : ‘Was het dat maar!’

‘Neen, het Zwitsers huwelijksfeest is heel klassiek en oersaai’, antwoordde ze. En toen beschreef ze hoe zo’n avond eruit zag. Het begint met een receptie, maar gauw wordt iedereen één voor één afgeroepen om aan tafel te gaan. De plaatsen worden toegewezen (meestal zit je met wildvreemden aan tafel). En daarna blijft men uren en uren tafelen (tot 1u of 2u ‘s nachts). Er wordt gegeten, gedronken, geconverseerd en…. dat is het. Geen Heidi en ‘Leder Hosen-toestanden’, dus : er wordt niet van tafel gegaan (enkel de bruid en bruidegom verplaatsen zich van tafel naar tafel om een praatje met de gasten te maken) en er wordt vooral niet gedanst!

Niet gedanst op een huwelijksfeest??? Hoe kan dat nu? ‘Gewoon omdat Zwitsers niet dansen’, viel onze Zwitserse leerkracht haar in de rede. ‘De jeugd zal al wel eens dansen, maar als volwassene doe je dat niet,’ legde ze uit. ‘Ook als je hier naar een concert gaat, wordt er haast niet gedanst. Het publiek blijft meestal stokstijf staan.’ Dat bevestigde trouwens een Ecuadoriaanse kennis van me die hier ooit in een tent optrad. Ze was er helemaal ondersteboven van toen niemand danste of teken van leven gaf tijdens haar performance. Ze dacht dat ze was afgegaan als een gieter. Toch kreeg ze veel felicitaties achteraf en moesten haar Zwitserse vrienden haar overtuigen dat het er hier zo aan toegaat…

‘En ik wil absoluut dat er gedanst wordt op ons huwelijk,’ vertelde ze me. ‘Wat is een feest nu zonder dansen? Ik wil dat dit de mooiste dag van mijn leven wordt en geen stijve bedoening waar ik me niet goed bij voel…’ Geef haar maar eens ongelijk…

Trackback URL