Dinsdag was het ‘St.Michaelstag’ en dat betekent ‘geen school’ in Zug. Niet voor alle scholen echter, want ik had les. Wat nu? Het plan was dat Roel van thuis uit zou werken, maar dat werd op het laatste nippertje gewijzigd. Dus besloot ik Ralph en Madu maar mee te nemen, op hoop van zegen dat we niet werden weggestuurd (er werd nl. op dinsdag een belangrijk deel onderwezen dat ik echt niet wilde missen). De verantwoordelijke was heel begrijpend. Ik had vanalles meegenomen om de kinderen bezig te houden : boekjes, iPod, dvd-speler (met oortjes natuurlijk), kleurpotloden en tekenbladen enz…
We spraken af dat de leerkracht de les begon met het belangrijkste deel, zodat ik nadien eventueel de klas kon verlaten indien de kinderen het te bont zouden maken 
Maar het verliep werkelijk bijzonder vlot. Ze gaven geen kick (hebben we ze dan toch goed opgevoed?? ). Enfin, op één moment na : Madu ging zo op in het filmpje dat hij op een bepaald moment begon te juichen, waarop een lachsalvo in de klas ontstond! Oeps, hij schrok er zelf van…
In de pauze, zag Ralph een mama van één van zijn klasgenootjes. Ook zij volgde er les (een soort van handelsschool). Meteen werd er kennisgemaakt en nodigde Ralph zijn vriendje uit om woensdagnamiddag te komen spelen. En ‘s avonds werd hij gebeld door een ander vriendje die Ralph dan weer uitnodigde. O, wat was hij ginds graag gaan spelen. Toen hebben we even overlegd en nodigden we ook hem bij ons uit. En zodoende, hadden we woensdag 2 klasgenootjes bij ons thuis.
Ralph was heel blij! Voor het eerst heeft hij het gevoel dat hij er nu echt bij hoort. (Madu heeft dit gevoel al veel langer, vermits hij sinds januari in het buurtschooltje school loopt.) Woensdag zag ik hem werkelijk glunderen! En uiteindelijk geeft dat mij, als mama, een warm gevoel… Mijn vertwijfeling verdwijnt stilaan en meer en meer ben ik er van overtuigd dat we juist hebben gehandeld, door de kinderen naar de lokale school te sturen. Het is wel de moeilijkste weg, maar op lange termijn de beste. En zo geraken we stap voor stap meer geintegreerd…
02/10/2009 at 20:39 Permalink
Fijn om te lezen. De 1 doet er gewoon wat langer over, dan de ander om de draai te vinden. Het zijn, voor mij in ieder geval, vaak de kleine dingen die het hem doen.
03/10/2009 at 21:22 Permalink
Ja, dat denk ik ook, de plaatselijke school is beter. Zelfs gewoon in de buurt merk ik, dat de kinderen, die naar prive scholen gaan minder contact hebben met de andere buurtkinderen.
04/10/2009 at 14:28 Permalink
Fijn dat het zo goed ging in de les, en dat ze goede contacten hebben nu!
07/10/2009 at 19:57 Permalink
Super dat het nu lekker op rolletjes loopt.