De kinderen gaan nog even enthousiast naar school… Ik vind het heerlijk om te zien hoe het toch helemaal anders is dan een jaar geleden. Een jaar geleden gingen ze beiden nog naar het integratieklasje, waar alles vierkant draaide. Ze waren volledig uit hun evenwicht (wat ook normaal was door de snelle verhuis) maar ze zaten ook nog eens samen met 8 andere kinderen (van 6 tot 12j) die ze niet verstonden (uit Thailand, Finland, Mexico, Portugal, Indie enz…). Ook de lerares was helemaal niet communicatief en ze kregen bergen huistaak mee naar huis (omdat de leerkracht het niet bolwerkte). Pfff, als ik er aan terug denk, word ik nog boos… Gelukkig kunnen we dit hoofdstuk definitief afsluiten.
Het mag jullie dan ook niet verwonderen dat ik me gisteren op de ‘Elternabend’ (oudercontactavond) van Ralph’s klas vrij goed voelde toen de ouders begonnen te klagen over het huiswerk. ‘De kinderen hadden zeker een half uur gewerkt aan het huistaak…’ Daar moest ik dus om glimlachen. Na Ralph’s ervaringen van vorig jaar, lijken deze huistaken een peulschil… Of toen de ouders vertelden dat de kinderen het Engels te moeilijk vonden, omdat de leraar geen woorden in het Duits wilde uitleggen. Ralph vindt het juist net heel leuk dat het Engels zo gemakkelijk gaat. En op de vraag of hij de leraar te streng vond (dat had ik van de meeste moeders opgevangen), keek hij me aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen. ‘Streng? Neen, mama, die is net zo leuk!’ Alles gaat dus prima. Nu nog Madu’s ‘Elternabend’ afwachten. Vingers kruisen dat dit zo verder evolueert…
Verder nog even vermelden dat het bloed, zweet en tranen heeft gekost om een babysitter te vinden voor de Elternabend (Roel zit in Engeland). Ja, ik geef toe, ik was er te laat aan begonnen. Vorige week was Roel’s zus hier en het was me toen volledig ontgaan dat ik een babysitter moest zoeken voor woensdagavond. Ik had dus slechts 2 dagen om er eentje te vinden. Ik heb wel 7 meisjes gemaild en/ of gebeld, maar allen hadden ze wat te doen (of 2 hebben er helemaal niet op gereageerd). Daar stond ik dus. Ik werd er radeloos van. Gelukkig kreeg ik een inval en belde ik één van de vrouwen op waarmee ik Duitse les heb gevolgd. Die wou me voor een keertje wel uit de nood helpen (ze heeft nog geen kinderen). Ja, ik moet toegeven : op zo’n momenten vervloek je het wel dat je niet korter bij je familie woont, want dan verloopt zoiets wel een stuk gemakkelijker…
03/09/2009 at 16:05 Permalink
Hilde, dat probleem hadden we hier in St. Louis ook de eerste paar jaar. Gelukkig zijn er hier enkele professionele organizaties die, tegen weliswaar een behoorlijk bedrag, wel op korte termijn in kunnen vallen. Tegenwoordig zijn de kinderen gelukkig wat groter zodat we ze ook wel eens mee kunnen nemen en in een hoek met de Ninendo DS kunnen parkeren en kennen we ook meer mensen uit de buurt die even op willen passen.
Al met al is het inderdaad een doornig (thorny?) probleem.
03/09/2009 at 20:55 Permalink
Wonen jullie daar echt al een jaar? Wat gaat de tijd snel.
Fijn dat de kinderen zich nu goed voelen in hun klas.
04/09/2009 at 18:36 Permalink
Fijn dat het nog steeds zo voorspoedig gaat op school.
Wbt oppas regelen ik ben zo blij dat mijn kids zo zelfstandig zijn dat dit niet meer nodig is. Ik herinner mij die stress nog heel goed. Wij zijn laatst zelfs een nachtje weggeweest en toen bleven ze samen thuis. Ik zat weliswaar in een hotel om de hoek (letterlijk) maar zo fijn dat je dit kan doen. Voordeel van tiener kids.