Het hoogtepunt van de week was het bezoek van oma en opa! Hoewel we ze pas in Belgie nog gezien hadden, hadden we niet echt veel tijd met elkaar kunnen doorbrengen. En omdat we binnenkort sneeuw verwachten, wilden ze nog vóór het winteroffensief een ‘last-minute’ bezoekje brengen. We hebben een fijn lang weekend met elkaar doorgebracht, waarin opa de kou en regen trotseerde om zijn beide kleinkinderen te zien voetballen! Intussen konden oma en ik dan rustig een koffietje/theetje gaan drinken, iets wat we nog zelden samen kunnen…

We hebben op ‘Radio Vlaanderen Internationaal’ ons intervieuw gehoord, maar konden het niet kopieren, dus – spijtig genoeg – nog geen geluidsfiles op de blog. We verwachten ze wel binnenkort, de reporter beloofde ze zo snel mogelijk door te sturen… Als iemand weet hoe ik ze op de blog kan krijgen, alle suggesties zijn welkom. Anders zoek ik het zelf wel uit…

Verder niet veel nieuws. De winter komt stilaan dichterbij. Letterlijk. We nemen de besneeuwde bergtoppen al waar. De sneeuwgrens ligt op dit moment ongeveer op 700m. Wij wonen hier op 400m, dus voorlopig zitten we er nog niet middenin. Maar dat duurt niet lang meer… En dan begint het skiseizoen. We hebben het skimateriaal van de kinderen al gehuurd (want zij groeien nog ieder jaar!) Nu nog enkel de zomerbanden voor winterbanden wisselen en dan zijn we er helemaal klaar voor! Let it snow! Yaaayyy!

‘t Was een fijn weerzien met de nonkels, tantes, nichten, neven, achternichtjes en achterneefjes. De meeste achterneefjes en –nichtjes hadden we nog als kleuters gekend, maar waren nu tieners die we niet meer herkenden! Ongelooflijk, hoe snel de tijd vliegt! En hoe vlug ook wij ouder worden… Ralph en Madu kenden haast niemand, maar al snel werd er samen gespeeld. Het werd een fijne dag waarbij de familiebanden nog eens extra aangehaald werden. Voor herhaling vatbaar!

Op maandag was er jaarmarkt in Dilbeek, waar we wat vrienden tegenkwamen, maar uiteindelijk uitgeregend en onderkoeld bij mijn zus thuis belandden. ‘t Was de eerste keer in 5 jaar dat het nog geregend had op de jaarmarkt (en dat wij dat nu net mogen meemaken )

Dinsdag begonnen we dan aan onze ‘tour de Flandres’ : een bezoek aan mijn familie! Tantes, nonkels, neven, nichten, achternichtjes (die ik nog nooit eerder mocht ontmoeten)… Om 10u ‘s avonds vertrokken we moe, maar voldaan terug naar Brussel.

Verder hebben we nog een namiddag gebowld, interieurwinkels afgeschuimd (mijn moeder vroeg mijn advies voor 2 slaapkamers die ze wil herinrichten), gedineerd bij mijn zus en ‘s anderendaags bij één van mijn broers (die verborgen kooktalenten bleek te bezitten!!) enz… Bij mijn jongste broer ben ik zelfs niet meer geraakt wegens een overvolle agenda…

Tot slot hebben we ook nog een interview gegeven voor Radio2 en Radio Vlaanderen. Die hadden ons al een tijdje geleden gecontacteerd. Ze wilden ons interviewen ivm onze ervaringen in het buitenland en onze band met Vlaanderen. Wat we dan ook met plezier deden. Volgende week zijn we op antenne en van zodra het interview op internet te horen is, plaats ik een link op onze blog. We zijn zijn zelf benieuwd naar het resultaat…

Saalbach is een prachtig skigebied, maar heeft ook in de zomer veel te bieden. Het hotel waar we zaten, was ‘all inclusive’, wel handig als je met een hele bende (10 man) op vakantie gaat. Er hoeft niet gekeken worden op een drankje meer of minder.

We hebben heel wat afgewandeld (langs de rivier of in de bergen), de kinderen goed gezwommen (voor de volwassenen was het zwembad wat klein), plezier gemaakt, goed gegeten (ook ijsjes en taarten) en gedronken. En ook het hotel was piekfijn, kortom : een leuke vakantie (alleen het personeel mocht ietsje vriendelijker zijn…)

Het doel van ons samenzijn was vooral de herdenking van ‘Tom’, Roel’s jongere broer. Op 16 augustus was het nl. 10 jaar geleden dat Roel’s broer onverwacht van ons heen ging (door een auto-ongeluk, zie hier). We hebben er een paar keer bij stil gestaan tijdens ons verblijf. Er zijn natuurlijk ook wat traantjes gevloeid, maar dat is juist het mooie als je dit samen in familieverband kan doen. Het was alsof hij er op de een of andere manier ook bij was…

Hieronder enkele kiekjes van de vakantie :

Monsieur Alain wees de jongens de stal aan. Hoewel Ralph en Madu de Franse taal niet machtig zijn, begrepen ze onmiddellijk dat ook zij mee mochten. De geiten, bijeen gedreven door de hond, kenden de weg en wisten precies waar ze heen moesten. In de stal drumden ze samen en wachtten geduldig op het signaal. Nadat de kinderen de bakjes met eten hadden gevuld, werd het poortje geopend. De eerste 25 geiten verschenen aan de melkmachines. Monsieur Alain toonde de jongens hoe de machines werkten en daarna mochten Ralph en Madu om beurten de zuigers aan de uiers brengen. Waw!

Ook de 50 volgende geiten kwamen aan de beurt en telkens bleef de boer de kinderen aanmoedigen om hem te helpen. Ze hadden de tijd van hun leven. Ralph besliste toen dat hij ook geitenboer wilde worden… Madame Geneviève kwam even later de kinderen halen om de jonge geitjes te voederen, die stonden in een andere stal. Ze verdeelden de voedselkorrels over de bakken en aaiden de kopjes met veel liefde. Na afloop mochten ze ook stro in de bakken gooien. Ze vonden het ongelooflijk leuk! Ook de 2 grote bokken werden gevoederd, maar daar mochten de kinderen niet bij. Te gevaarlijk, natuurlijk!

Aan tafel raakten ze maar niet uitgepraat over deze ervaring. Monsieur Alain en madame Geneviève deden hun verhaal en toen begrepen ze dat het boerenleven een keiharde stiel is. Het was bv. 6 jaar geleden dat ze nog eens 1 dag waren weggeweest. In 2000 waren ze met de chambres d’hôtes begonnen, anders hadden ze de hele zaak moeten opdoeken. Uit pure noodzaak dus, omdat ze van de geiten alleen niet konden leven. Ralph gooide zijn plannen om geitenboer te worden meteen overboord, want vakantie was belangrijk voor hem Na de kaas en het dessert (ja, we zitten tenslotte in Frankrijk), vielen de kinderen haast in slaap aan tafel. Moe, maar voldaan, kropen ze tegen half elf in bed… Een verjaardag om nooit meer te vergeten!

Dag 1 begon in mineur.We arriveerden in ons hotelletje in Lamastre. De accomodatie was heel vervallen : scheuren in de muren, afgebladderde verf, vasttapijt waarvan je je afvroeg welke kleur die nog gehad heeft, onkruid dat welig tierde, een zwembad dat er vrij vuil bijlag enz… Enfin, een hotel waar je – in andere omstandigheden – rechtsomkeer draait van zodra je het in je vizier krijgt. Gelukkig zagen de kinderen dit niet en leerden we snel een andere Belgische familie kennen die eveneens dezelfde fietsroute nam. We hoopten dat de volgende hotels beter zouden meevallen…

De eerste tocht was slechts 20 km lang. Poeh, dat zouden we in anderhalf uurtje klaren… Beide families (4 volwassenen en 5 kinderen) vertrokken samen en na een tiental minuten merkten we dat er iemand ontbrak. Oeps… Na een half uurtje zoeken, vonden we de ‘verloren zoon’ terug en besloten we wijselijk dat beide families apart zouden rijden. Kwestie van een overzicht te behouden… We vertrokken dus opnieuw met goede moed en ontdekten snel dat de ‘oude spoorwegbedding’ die we moesten volgen, niet geasfalteerd was, maar vol met dikke, scherpe stenen en keien lag. De tocht verliep heel moeizaam, het was een uitdaging om je evenwicht op zo’n route te behouden. En natuurlijk kon de eerste lekke band niet lang uitblijven! Dan maar dadelijk het (gehuurde) fietsmateriaal testen… Na veel gezucht en gekreun (de fietspomp paste niet!), en met de hulp van de andere Belgen (die ons ondertussen hadden ingehaald en voorzien waren van een goede pomp) werd de band vervangen. Uiteindelijk arriveerden we vierenhalf uur later uitgehongerd (we konden nergens eten kopen op de route) aan het volgende hotel.

De volgende hotels en chambres d’hôtes, vielen allen heel goed mee : mooi verzorgd, gastvrij en steeds lekker eten. De routes waren nog steeds niet optimaal, maar de steentjes en keitjes werden kleiner en dus beter te berijden. De lekke banden echter volgden elkaar op : uiteindelijk hebben we er vier gehad. Roel groeide uit tot een ware fietsenmaker. De laatste band die hij verving nam slechts 10 min in beslag! Als hij ooit zijn job hier in Zug beu wordt, kan hij zich altijd nog als fietsenmaker installeren

De twee paar kapotte remmen echter, kon hij niet repareren, maar dat kon de fietsenmaker van dienst ook niet. Roel kreeg prompt een nieuwe fiets. Dat is dus het voordeel als je je fiets huurt ipv je eigen fiets meeneemt. De kapotte remmen waren het gevolg van een zware bergtocht de dag voordien. Na 17 km continu stijgen om een hoogte van 800m te overbruggen (dat was op de tanden bijten!!), konden we ons anderhalf uur lang naar beneden laten glijden… Een mooie beloning na dat hard labeur. Dat de remmen hieronder geleden hebben, spreekt voor zich…

Het is een prachtige vakantie geweest, vol avontuur (oa. door een 100m lange, donkere tunnel rijden met water tot aan de kuiten of door een dolle hond achtervolgd worden). Onze kinderen hebben uitstekend gereden. Elke avond waren we goed moe, maar voldaan. Het is wel geen fietsvakantie die je moet ondernemen als de kinderen geen geroutineerde fietsers zijn. We hebben ondertussen onze commentaar bij Belgian Biking achter gelaten en hopen dat ze er in de toekomst rekening mee zullen houden (eerste hotel en eerste route = tegenvallers). Ons hoogtepunt was het verblijf op de boerderij, maar daarover morgen meer…