Op vrijdag, hangt het weekend in de lucht! Niemand moet weggebracht worden of huistaken maken. Op vrijdag worden vriendjes uit school meegebracht en spelen de jongens heerlijk buiten. Er wordt tijd gemaakt om uitgebreid te koken (met een glaasje wijn in de hand, natuurlijk!) of om wat anders te doen (als we besluiten uit te eten). Roel komt dan thuis en niets moet, alles kan. Ja, thank God it’s Friday!!!

Ik besloot vandaag mijn kip/scampi/rijstschotel te maken. Heel eenvoudig, niet veel werk en het smaakt overheerlijk. Een echte weekendschotel, waar wij meestal 2 keer van smullen (dan hoef ik op zaterdag niet te koken!!). Geinteresseerd? Kijk dan even mee!

En ondertussen liggen ‘de mannen’ hier alweer te genieten van de match ‘Belgie-Duitsland’. TGIF!!!

Foto’s : met dank aan tante Ann

Oma en 2 nichtjes kwamen de week nadien op bezoek. Die hadden meer geluk met het weer. Er is trouwens niets zo onvoorspelbaar als het weer in de bergen. Ondanks dat men de hele week regen aankondigde, hebben we elke dag buiten gegeten!!! Het was warm, meestal bewolkt met hier en daar een waterzonnetje. We hadden af en toe wat plensbuien, maar dat was meestal toen we terug thuis waren. We bezochten Luzern, kuierden door de Altstadt en langs het meer, beklommen de Zytturm, gingen minigolfen en maakten een grote wandeling naar Sihlmatt waar we heerlijke (zelfgekweekte) forel geserveerd kregen.

Foto’s : met dank aan Emilie

De kinderen vonden het ook leuk dat oma hen de eerste schooldag vergezelde op weg naar school!! Ondertussen zijn alle bezoekers weer veilig thuis gearriveerd en is het nieuwe schooljaar alweer begonnen. Ongelooflijk toch hoe snel de vakantie voorbij vloog!

Het is nu even aanpassen aan het nieuwe ritme : op tijd naar bed, op tijd opstaan en opnieuw huistaken, bijlessen, muziek en sport. Deze mama heeft haar handen alvast vol. De schoolroosters van de jongens zijn nl. niet echt op elkaar afgestemd, En jammer genoeg ook de voetbaltrainingen niet : die van Madu vallen op maandag- en woensdagavond en ja, die van Ralph op dinsdag- en donderdagavond… steeds van 18.00 tot 19.30u. Spijtig genoeg zijn ze nog iets te jong om er zelf naartoe te fietsen… Tja, het wordt dus ‘creatief omspringen’ met tijd!!! Ik vraag me echt af hoe buitenshuiswerkende moeders het hier toch klaarspelen, met kinderen die ‘s middags thuis komen eten en in de namiddag geen les hebben… Die moeten over een enorm organisatietalent beschikken en vooral stressbestendig zijn (of op veel hulp kunnen rekenen??) ! Hoewel ik af en toe wel opnieuw naar een job verlang (ik ben nu 10 jaar thuis!), ben ik anderzijds toch wel heel blij dat ik er steeds kan zijn voor de kinderen… Of om het op zijn Cruijffiaans te zeggen : ‘Ieder nadeel heb zijn voordeel’

Negen jaar geleden hadden we het hotel al een keertje bezocht (Raph was toen 18 maand) en het was ons toen heel erg goed bevallen. Ooit wilden we er een keertje terug. En vermits we er nu op slechts 5 uurtjes vandaan wonen, was ons besluit snel genomen. ‘t Werd dus opnieuw Plantitscherhof (klik hier)

Het hotel was haast volledig in een nieuw kleedje gestoken en met een nieuwe vleugel uitgebreid. Het personeel was nog steeds zo vriendelijk en behulpzaam. De eerste dag kende men ons al bij naam. Elke namiddag werd er gratis ‘Kuchen’ (taart) geserveerd, wat heel welkom was na bv. een lange bergwandeling.

Hieronder wat fotootjes van ons hotel :

In een volgend blogje meer over onze vakantie zelf.

De eerste week van de schoolvakantie brachten onze vroegere Amerikaanse buren ons een bezoekje. ‘t Was heel fijn ze nog eens weer te zien! Vele herinneringen werden bovengehaald en ‘t was fijn om nog eens nieuws te vernemen van al onze vroegere buren.

We hadden onze vrienden gevraagd om wat zon in de koffers te pakken… en ja hoor, de week dat ze hier toekwamen was het schitterend weer!!! Zelfs een beetje té warm… St. Louis temperaturen!! Maar spijtig genoeg geen airconditioning…. Ja, op zo’n dagen missen we die wel.

We hebben vanalles ondernomen : wandelingen, minigolf, fietsen, zwemmen in het meer, een citytrip naar Luzern enz… Vooral het zwemmen vonden de kinderen heel leuk en bracht een aangename verfrissing na een warme dag…

Hieronder enkele fotootjes (vooral van ons daguitstapje naar Luzern) voor de liefhebbers :

Roel ken ik nu bijna 30 jaar (ik leerde hem op mijn 16de kennen) en ik moet toegeven dat ik dit jaar echt niet meer wist wat ik hem nog kon geven voor zijn verjaardag (8 juni). Toen mijn schoonmoeder ons daags voordien belde om hem te gelukwensen, vernam ze dat hij al vertrokken was op zakenreis. En plots kreeg ik een ingeving. ‘Hebben jullie plannen voor het weekend?’, vroeg ik. ‘Wat zouden jullie ervan vinden als we een kleine surprise party organiseren, hier in Zwitserland?’ Want dat had hij nog nooit gehad. Oma was onmiddellijk enthousiast… maar wat met de verkiezingen? ‘Jullie kunnen toch iemand volmacht geven?’ Ze zou me diezelfde avond nog terugbellen. En ja, hoor, enkele uren later hoorde ik dat de volmachten in orde gebracht werden. Ook zij beloofden om niets te verklappen aan Roel…

Toen donderdagavond Roel laat thuis kwam, lagen de kinderen in bed. Zo luchtig mogelijk vertelde ik hem dat we zijn cadeau op vrijdagavond zouden afgeven. Vrijdagochtend, aan het ontbijt, vermoedde hij vast wel dat er iets in de lucht hing, want er werden iets te veel knipoogjes en geheimzinnige lachjes uitgewisseld… maar wàt, daar had hij het raden naar.

Naar goede gewoonte, nam hij ook deze keer de fiets naar het werk. Goed, dan konden opa en oma (die later op de dag arriveerden) hun auto in de garage zetten, naast de zijne. En vermits hij zijn fiets steeds in de kelder parkeert, hoefde hij de garage niet in… De kinderen hielden beurtelings de wacht voor het venster van de slaapkamer. En eindelijk, een kwartier later dan verwacht (goh, wat duren de minuten dan lang!!!) kwam hij de berg opgefietst. Iedereen verstopte zich achter de deur … En dan…. ‘Gelukkige verjaardag’ riepen we toen hij binnenkwam. Roel wist niet wat hij zag! Het was inderdaad een complete verrassing!

Het werd een heerlijke avond. Het aangekondigde onweer bleef uit, zodat we de BBQ konden aansteken. Tot middernacht genoten we van het zwoele weer, het lekkere eten, de goede wijn en elkaars gezelschap. Het was een avondje uit de duizend! Het hele verdere weekend hebben we nog genoten en onnodig te vertellen dat het veel te snel maandagmorgen werd…

Dit filmde ik ergens onderweg in Zug…

Het weer kent hier nog altijd veel ups en downs. En toen het zondag 30 mei ernaar uitzag dat het de hele dag zou regenen, besloten we de zon op te zoeken. Roel surfte het internet af en in Riquewihr (Frankrijk – in de Elzas) bleek het goed weer te zijn (op een 2-tal uur hier vandaan). We hadden er zin in om eens een ‘citytrip’ te ondernemen. Dat ‘city’ moet je dan wel met een grove korrel zout nemen, want het was in feite een pittoresk dorpje (één van de 16 dorpjes die op de route des Vins d’Alsace liggen). Het heeft het typische karakter van een Elzasser wijndorpje behouden, met die mooie typische huizen. Toen we in de oude dorpskern rondliepen, overviel ons al onmiddellijk een vakantiegevoel. De toeristen, het goede weer en de terrasjes, versterkten dit nog! We bezochten het ‘musee de la Tour des Voleurs’, dat vroeger een gevangenis met folterkamer was geweest. Jeetje, blij dat we anno 2010 leven en niet 200 jaar terug… Mensen konden toch gruwelijk met elkaar omgaan (nu ja, dat gebeurt – spijtig genoeg – nog…)

Donderdag 3 juni begon voor ons een lang weekend (Corpus Christi). En omdat het alweer regende, besloten we opnieuw een ‘citytrip’ te ondernemen. Naar Zurich, deze keer. Zurich hebben we al verschillende keren bezocht, maar nog nooit met een gids. En dat was de moeite waard. We zaten in een bus en kregen uitleg terwijl het buiten regende. Stilaan klaarde het op en toen we enkele bezienswaardigheden bezochten, begon zelfs een waterzonnetje te schijnen! De kinderen vonden het op de duur wat langdradig, maar hebben toch flink hun best gedaan om geen stoorzender te spelen… Weten jullie bv. dat Zurich Hauptbahnhof (treinstation) het meest gefrekwenteerde station is ter wereld? Dagelijks nemen er ongeveer 350 000 mensen de trein!!! Het is een knooppunt voor vele omliggende landen (Duitsland, Italie, Oostenrijk, Frankrijk)….

Vrijdag 4 juni hadden we met Marie (klik hier) en haar kinderen afgesproken om eens te minigolfen. We hadden heerlijk weer, maar – spijtig genoeg – hadden we geen van beiden onze camera bij… Terwijl wij wat stonden te spelen en bij te kletsen, heeft mijn ventje de kelder opgeruimd om wat plaats te maken voor het drumstel van Ralph (dat nog moet gekocht worden, hoor!) Het is maar best dat ik niet deelneem aan zo’n opruimingsacties, want de helft zou ik behouden ‘voor-het-geval-we-dat-nog-nodig-zouden-hebben’… Roel is daar veel nuchterder in, gelukkig!!! Een pluim voor mijn ventje die er zijn vrije dag aan opofferde!!

Ook zaterdag was het schitterend weer en besloten we te fietsen. Omdat Ralph heel wat centjes voor zijn Lentefeest van de tantes, nonkels, oma’s en opa had gekregen, gingen we eerst zijn nieuwe fiets kopen. Trots als een pauw testte hij zijn fiets uit! Ook Madu was heel happy, want hij kreeg Ralph’s oude fiets (die toch heel wat meer versnellingen heeft dan de zijne). Op de fiets heb ik heel wat gefilmd, maar daar zullen jullie (door tijdsgebrek) toch nog even op moeten wachten…

En tenslotte gingen we zondag 5 juni naar Sattel Hochstuckli. In de winter gaan we er soms eens skien, maar ook in de zomer kan je er vanalles ondernemen. We maakten een prachtige wandeling en de kinderen leefden zich achteraf uit op de springkastelen en de ‘Sommerrodelbahn’ (soort van bobsleebaan maar zonder sneeuw!)…

Afgelopen weekend is er ook heel wat gebeurd, maar dat meld ik in een volgend blogje (anders wordt deze veel te lang!!!)

Met het Hemelvaartweekend (Auffahrtsferien) vertrokken we naar Belgie. Ralph had er immers zijn feestje. Wat oorspronkelijk een kommuniefeestje zou zijn, is uiteindelijk een lentefeestje geworden. Om een lang verhaal kort te maken : we hebben Ralph uit de godsdienstlessen genomen. Vermits hij een aantal hiaten heeft in Duits en Wiskunde, hebben we ervoor geopteerd om hem wat bijlessen te laten nemen (vanaf volgend jaar tellen in Zwitserland de punten mee voor zijn latere studiekeuze). En vermits godsdienst hier een keuzevak is, kan je als ouder beslissen om godsdienst te laten vallen. ‘t Heeft dus niets te maken met heel de heisa rond de kerkschandalen, maar eerlijk gezegd, treuren we er ook niet om dat hij geen godsdienst meer volgt… ‘t Heeft hem misschien heel wat leed bespaard

‘t Was fijn om met (bijna) heel de familie samen te zijn. We hebben lekker gegeten en gedronken, een fijne wandeling gemaakt, goed gebabbeld en de kinderen goed samen gespeeld. We merken dat ze ouder worden, want familiefeestjes zijn niet meer zo hectisch druk als ze vroeger wel eens waren…

Vermits we vrijdag en zaterdag behoorlijk geluk hadden met het weer (‘t heeft toch niet geregend?), hebben we heel wat gewandeld : met mijn zus in Kobbegem (een prachtige wandeling ‘Dertien Bunders’) en met de schoonfamilie naar Kattevenia in Genk, waar de kinderen zich konden uitleven in de speeltuin. Och ja, d’er had wat meer zon kunnen zijn, maar het heeft tenminste niet geregend zoals hier in Zug!!! En om met het weer af te sluiten : ‘t wordt tijd dat de zon zich van haar beste kant laat zien, want veel zon hebben we nog niet gehad. Naar het schijnt wordt het zondag beter… dus, laten we met z’n allen duimen dat dit het startschot wordt van een mooie zomer!!!

Ondertussen hangt de lente in de lucht. En hopelijk blijft hij deze keer. Toen ik 2 weken geleden een uitnodiging stuurde naar alle moeders van Madu’s klasje voor een koffieklets bij ons thuis, begon ik de e-mail met : ‘Der Frühling steht vor der Tür…’ waarop het ‘s anderendaags plots begon te sneeuwen! Kreeg ik een paar antwoorden terug van mama’s die vroegen of ik wel goed naar buiten had gekeken Maar toen ze hier vandaag arriveerden, gaven ze me uiteindelijk gelijk. ‘t Weer was heerlijk vandaag en het leek wel of iedereen een beetje door het lekkere lenteweer was aangestoken. Het was een gezellig gekwetter van 9 vrouwen in het Hoogduits, Zwitsers duits en het Engels. Toen het afgelopen was, voelde ik me tevreden. Eindelijk weer een stapje verder in het integratieproces…

Ook onze kinderen genieten duidelijk van het lenteweer. Ze spelen weer vrolijk uren buiten. Het is fijn omdat ze ook meer en meer kinderen uit de buurt kennen, zowel duits- als engelstaligen. En zij maar tolk spelen (zo blijft hun Engels aktief). Ralph heeft zich intussen ontpopt tot Madu’s coach voor het ‘hockeyturnier’ van volgende dinsdag. Twee scholen tornooien tegen elkaar en onze kinderen zijn dolenthousiast! Ze ronselen kinderen uit de buurt en spelen matchen tegen elkaar. Ja, ze zijn ervan overtuigd het tornooi te zullen winnen! We kruisen de vingers!

Het gaat goed met hen op school. Sociaal gezien dan toch! Ze voelen zich echt thuis op hun school. ‘s Morgens vertrekken ze een kwartiertje vroeger om te pingpongen op school (er staan pingpongtafels op het schoolplein) en ‘s avonds blijven ze regelmatig een half uurtje tot een uurtje hangen om, ja, alweer te pingpongen. Gelukkig heeft Ralph een mobiele telefoon (Natel of Handy genoemd) en verwittigt hij me dan. Ze spreken ook geregeld af met vriendjes, toch een teken dat ze er echt bij horen. Dat doet mij natuurlijk heel veel plezier, zeker na afgelopen jaar in dat integratieklasje waar alles vierkant draaide. Nu hoop ik ook dat het in de klas – wat leren betreft – goed met hen gaat. Daar heb ik niet echt een zicht op. Er is slechts 1 ouder-leraar contact ergens in mei gepland. En dat vind ik, eerlijk gezegd, een beetje laat, omdat het jaar dan al ver gevorderd is… Nu, da’s een zorg voor later. Voorlopig ben ik een ‘happy mom’ en als mama happy is, is de hele familie happy! Toch?