Op vrijdag, hangt het weekend in de lucht! Niemand moet weggebracht worden of huistaken maken. Op vrijdag worden vriendjes uit school meegebracht en spelen de jongens heerlijk buiten. Er wordt tijd gemaakt om uitgebreid te koken (met een glaasje wijn in de hand, natuurlijk!) of om wat anders te doen (als we besluiten uit te eten). Roel komt dan thuis en niets moet, alles kan. Ja, thank God it’s Friday!!!

Ik besloot vandaag mijn kip/scampi/rijstschotel te maken. Heel eenvoudig, niet veel werk en het smaakt overheerlijk. Een echte weekendschotel, waar wij meestal 2 keer van smullen (dan hoef ik op zaterdag niet te koken!!). Geinteresseerd? Kijk dan even mee!

En ondertussen liggen ‘de mannen’ hier alweer te genieten van de match ‘Belgie-Duitsland’. TGIF!!!

Ook op radio en tv voert men volop campagnes. Voor de nieuwsgierigen onder jullie die het eens in Zwitsers Duits willen aanhoren, luister naar deze uitleg op de radio… (‘k Wed dat jullie er geen jota van begrijpen )

De ‘Kindergarteners’ zijn heel herkenbaar want ze dragen een gele fluoriscerende driehoek boven hun kledij. Bovendien deelde men dit jaar ook gele petjes uit aan de eerstejaars, zodat ook zij opvallen in het verkeer. En het moet gezegd : de Zwitsers zijn heel voorzichtig en gedisciplineerd in het verkeer. Van zodra een chauffeur een voetganger in de buurt van een zebrapad opmerkt, wordt er gestopt (niet gewoon vertraagd, maar werkelijk halt gehouden!!) De voetganger krijgt altijd voorrang, hoe druk het verkeer soms kan zijn… Dat is een grote opluchting voor ouders van jonge kinderen, want ik moet toegeven dat ik in het begin mijn hart vasthield toen ze naar school vertrokken (wij zijn nl. opgegroeid in het Belgische verkeer, waar ik onze jongens NOOIT op de leeftijd van 5j alleen naar school zou sturen!!!) Volledigheidshalve, moet ik eraan toevoegen, dat op elk groot kruispunt vrijwilligers staan die de kinderen veilig naar de overkant brengen. Dat hebben ze mooi geregeld, die Zwitsers

Over het verkeer gesproken : zaterdag zijn we op het nippertje ontsnapt aan een ongeval… Pffffew!!! We reden naar Zurich voor een optreden van Yamato (zie verder) en heel plots stopte het verkeer vlak voor ons. Roel gooide de remmen met gierende banden dicht en week ietsje naar links uit. ‘O mijn god, hopelijk komt de auto achter ons tijdig tot stilstand!’ zei hij me nog. Ik hield mijn adem in, sloot de ogen en verwachtte een enorme klap…. die gelukkig uitbleef!!! De auto achter ons kon ons op het laatste nippertje ontwijken door zich naar rechts te gooien… De adrenaline bleef nog zeker een uur door ons lijf jagen, vooral omdat onze kinderen op de achterbank zaten. Zij hebben gelukkig niet echt beseft wat hen is overkomen, omdat we beiden zo kalm zijn gebleven (‘t is ook zo snel gegaan dat je je pas achteraf realiseert waaraan je bent ontsnapt!!!) Toen we nadien de zaal betraden, beseften Roel en ik maar al te goed dat onze 4 zetels evenzeer niet waren bezet geweest als het geluk niet met ons was geweest… Het doet een mens plots weer beseffen dat je van elk moment moet genieten en het plaatst alles weer in perspectief… Onnodig te vertellen dat we tenvolle hebben genoten van het optreden en een lekker dineetje achteraf!!!

Het optreden van Yamato was dan ook waanzinnig geslaagd!!! Het is een schitterende kombinatie van choreografie, ritmiek, kunst en energie met een groot show gehalte! Ongelooflijk hoe deze Japanse drummers perfect op elkaar inspeelden. Een bewijs van groot professionalisme! Woorden kunnen moeilijk deze adembenemende show omschrijven, dus plukte ik dit filmpje van het internet… Mocht deze show ooit in jullie buurt komen, dan één raad : zeker gaan kijken!!!

Foto’s : met dank aan tante Ann

Oma en 2 nichtjes kwamen de week nadien op bezoek. Die hadden meer geluk met het weer. Er is trouwens niets zo onvoorspelbaar als het weer in de bergen. Ondanks dat men de hele week regen aankondigde, hebben we elke dag buiten gegeten!!! Het was warm, meestal bewolkt met hier en daar een waterzonnetje. We hadden af en toe wat plensbuien, maar dat was meestal toen we terug thuis waren. We bezochten Luzern, kuierden door de Altstadt en langs het meer, beklommen de Zytturm, gingen minigolfen en maakten een grote wandeling naar Sihlmatt waar we heerlijke (zelfgekweekte) forel geserveerd kregen.

Foto’s : met dank aan Emilie

De kinderen vonden het ook leuk dat oma hen de eerste schooldag vergezelde op weg naar school!! Ondertussen zijn alle bezoekers weer veilig thuis gearriveerd en is het nieuwe schooljaar alweer begonnen. Ongelooflijk toch hoe snel de vakantie voorbij vloog!

Het is nu even aanpassen aan het nieuwe ritme : op tijd naar bed, op tijd opstaan en opnieuw huistaken, bijlessen, muziek en sport. Deze mama heeft haar handen alvast vol. De schoolroosters van de jongens zijn nl. niet echt op elkaar afgestemd, En jammer genoeg ook de voetbaltrainingen niet : die van Madu vallen op maandag- en woensdagavond en ja, die van Ralph op dinsdag- en donderdagavond… steeds van 18.00 tot 19.30u. Spijtig genoeg zijn ze nog iets te jong om er zelf naartoe te fietsen… Tja, het wordt dus ‘creatief omspringen’ met tijd!!! Ik vraag me echt af hoe buitenshuiswerkende moeders het hier toch klaarspelen, met kinderen die ‘s middags thuis komen eten en in de namiddag geen les hebben… Die moeten over een enorm organisatietalent beschikken en vooral stressbestendig zijn (of op veel hulp kunnen rekenen??) ! Hoewel ik af en toe wel opnieuw naar een job verlang (ik ben nu 10 jaar thuis!), ben ik anderzijds toch wel heel blij dat ik er steeds kan zijn voor de kinderen… Of om het op zijn Cruijffiaans te zeggen : ‘Ieder nadeel heb zijn voordeel’

Vermits we geen internet (*) op de kamer hadden, besloot ik om geen blogjes neer te schrijven. Jullie doen het dus maar met deze 4 slideshows…

Op zoek naar de ‘Partschinser Wasserfall’ :

Beklimming van de ‘Hochmuth’ (1400m) :

Andere sportactiviteiten :

Het Messner Mountain Museum :

We hebben prachtige herinneringen aan deze 14 dagen… Met pijn in het hart namen we afscheid van de vele mensen die we ginds leerden kennen. Toch hadden we weer leuke vooruitzichten : 2 dagen later bracht Roel’s zus en gezin ons een bezoekje. Ook zij hadden hun vakantie beeindigd en trokken via Zwitserland huiswaarts…

En de week nadien bezochten mijn moeder en 2 nichtjes Zug. De foto’s volgen in een nieuwe blog

(*) Aanvankelijk een tegenvaller dat er geen internet op de kamer was, maar uiteindelijk was het een zegen. We hebben uren gelezen en ja… ik heb de trilogie van Stieg Larsson uitgelezen (ongeveer 1800 pagina’s). Zou een mens toch meer moeten doen, niet??

Negen jaar geleden hadden we het hotel al een keertje bezocht (Raph was toen 18 maand) en het was ons toen heel erg goed bevallen. Ooit wilden we er een keertje terug. En vermits we er nu op slechts 5 uurtjes vandaan wonen, was ons besluit snel genomen. ‘t Werd dus opnieuw Plantitscherhof (klik hier)

Het hotel was haast volledig in een nieuw kleedje gestoken en met een nieuwe vleugel uitgebreid. Het personeel was nog steeds zo vriendelijk en behulpzaam. De eerste dag kende men ons al bij naam. Elke namiddag werd er gratis ‘Kuchen’ (taart) geserveerd, wat heel welkom was na bv. een lange bergwandeling.

Hieronder wat fotootjes van ons hotel :

In een volgend blogje meer over onze vakantie zelf.

De eerste week van de schoolvakantie brachten onze vroegere Amerikaanse buren ons een bezoekje. ‘t Was heel fijn ze nog eens weer te zien! Vele herinneringen werden bovengehaald en ‘t was fijn om nog eens nieuws te vernemen van al onze vroegere buren.

We hadden onze vrienden gevraagd om wat zon in de koffers te pakken… en ja hoor, de week dat ze hier toekwamen was het schitterend weer!!! Zelfs een beetje té warm… St. Louis temperaturen!! Maar spijtig genoeg geen airconditioning…. Ja, op zo’n dagen missen we die wel.

We hebben vanalles ondernomen : wandelingen, minigolf, fietsen, zwemmen in het meer, een citytrip naar Luzern enz… Vooral het zwemmen vonden de kinderen heel leuk en bracht een aangename verfrissing na een warme dag…

Hieronder enkele fotootjes (vooral van ons daguitstapje naar Luzern) voor de liefhebbers :

In Baar toegekomen, werden we onmiddellijk naar het jodeldorp geleid. Tientallen kraampjes stonden in de straten en op de velden opgesteld. De sfeer zat er duidelijk in, want op de achtergrond hoorden we afwisselend gejodel en alpenhoornblazers. Overal zagen we mensen rondlopen in die typisch Zwitserse klederdracht, een prachtig schouwspel! Indien je de wedstrijden wilde meemaken (er waren wedstrijden met jury voor vaandelzwaaien, alpenhoorn blazen en jodelen), moest je 20 CHF per persoon betalen, dan kreeg je toegang tot de feestzaal. Omdat wij slechts een uurtje kwamen rondneuzen, besloten we om dit niet te doen. Er was al spektakel genoeg te beleven op het plein… Er werd spontaan in de tenten en op straat gezongen, hier en daar zagen we een (verloren gelopen?) vaandelzwaaier en af en toe mochten we genieten van een groepje alpenhoornblazers… Het werd een leuke Zwitserse ervaring!!

Hieronder enkele sfeerbeelden :

En opdat jullie de sfeer nog meer zouden proeven, een videoverslagje :

Na wat brainstormen, leek het ons leuk om er een ‘indianen – schattenjacht’ van te maken. We begonnen er 3 weken op voorhand aan, zodat we ons niet hoefden te stressen. Eerst verzonnen we het verhaal : onze twee jongens worden 8 en moeten nu bewijzen dat ze echte indianen zijn. Daarom moeten ze allerhande proeven doorstaan, met behulp van al hun vriendjes!! En als ze in de opdrachten slagen, kunnen ze op zoek naar de schat…

De voorbereiding vergde veel tijd, maar we hebben er samen veel lol aan beleefd! Ik voelde me net weer chiroleidster (maar dan eentje op leeftijd ). We verzonnen opdrachten : maken van pijl en boog, slangen vangen (snoepjesslangen, natuurlijk!), de rivier oversteken, een indiaans liedje leren, oplossen van een indiaans kruiswoordraadsel, enz… enz…

Op de dag zelf zat de sfeer er al meteen in : de kinderen werden nl. bij het binnenkomen als indianen beschilderd. Ze werden in 2 groepen verdeeld (zodat het voor ons overzichtelijker werd) en de ‘rode’ groep (mijn groep) kon al meteen naar het bos vertrekken. De opdrachten verliepen vlot, de kinderen werkten goed mee en we beleefden veel plezier. Na een tweetal uurtjes kwamen we bij de indianenhut aan. We staken het kampvuur aan (ja, ja… een feest MET kampvuur!!), en begonnen aan het roosteren van de mais, slangenbroodjes en worsten. Terwijl we gezellig zaten te eten, beseften we dat we onmogelijk om 6u konden thuiskomen, dus begonnen we de ouders te bellen dat het een uurtje later zou worden… Gelukkig stemden alle ouders in, en konden de kinderen – na het eten van de cake – op zoek naar de schat. Het heeft even geduurd, maar dankzij de oude schattenkaart (ja, ja… ook zelf gemaakt!) en enkele aanwijzingen van onzentwege, werd de schat gevonden : gouden munten (chocolade) en vriendschapsbandjes. Vreugdekreetjes alom!! Jullie kunnen zich vast wel voorstellen, dat het nadien moeilijk was om iedereen naar huis te krijgen… De meesten wilden gewoon in het bos blijven…

Toen uiteindelijk iedereen weg was en Madu ‘s avonds moe, maar voldaan, in bed kroop, vertelde hij me dat het zijn beste verjaardag ooit was! Als dat geen complimentje was

Ik zal proberen (PROBEREN, he!!! ) mijn best te doen en elke dag van de week een verslagje te maken over de hoogtepunten van de afgelopen weken.

Ik begin bij het afscheidsfeestje op school. Madu zat 2 jaar bij dezelfde lerares (zo gaat dat hier in Zwitserland) en krijgt volgend jaar dus een nieuwe. (Ralph behoudt dezelfde 2 leerkrachten). Daarom werd er op een speciale manier afscheid genomen : al zingend. Het werd een leuke avond, al begreep ik niet veel van de liedjes* (ze werden in het Zwitsers Duits gezongen). Om jullie een idee te geven, hier een videoverslagje van 4 liedjes…

(* Met de vele liedjes maakten ze een wereldreis om uiteindelijk in Zwitserland te eindigen. Het laatste liedje ‘I de Schwiiz do semmer dehei’ kan je letterlijk vertalen in ‘In Zwitserland daar voelen we ons thuis’…)

Roel ken ik nu bijna 30 jaar (ik leerde hem op mijn 16de kennen) en ik moet toegeven dat ik dit jaar echt niet meer wist wat ik hem nog kon geven voor zijn verjaardag (8 juni). Toen mijn schoonmoeder ons daags voordien belde om hem te gelukwensen, vernam ze dat hij al vertrokken was op zakenreis. En plots kreeg ik een ingeving. ‘Hebben jullie plannen voor het weekend?’, vroeg ik. ‘Wat zouden jullie ervan vinden als we een kleine surprise party organiseren, hier in Zwitserland?’ Want dat had hij nog nooit gehad. Oma was onmiddellijk enthousiast… maar wat met de verkiezingen? ‘Jullie kunnen toch iemand volmacht geven?’ Ze zou me diezelfde avond nog terugbellen. En ja, hoor, enkele uren later hoorde ik dat de volmachten in orde gebracht werden. Ook zij beloofden om niets te verklappen aan Roel…

Toen donderdagavond Roel laat thuis kwam, lagen de kinderen in bed. Zo luchtig mogelijk vertelde ik hem dat we zijn cadeau op vrijdagavond zouden afgeven. Vrijdagochtend, aan het ontbijt, vermoedde hij vast wel dat er iets in de lucht hing, want er werden iets te veel knipoogjes en geheimzinnige lachjes uitgewisseld… maar wàt, daar had hij het raden naar.

Naar goede gewoonte, nam hij ook deze keer de fiets naar het werk. Goed, dan konden opa en oma (die later op de dag arriveerden) hun auto in de garage zetten, naast de zijne. En vermits hij zijn fiets steeds in de kelder parkeert, hoefde hij de garage niet in… De kinderen hielden beurtelings de wacht voor het venster van de slaapkamer. En eindelijk, een kwartier later dan verwacht (goh, wat duren de minuten dan lang!!!) kwam hij de berg opgefietst. Iedereen verstopte zich achter de deur … En dan…. ‘Gelukkige verjaardag’ riepen we toen hij binnenkwam. Roel wist niet wat hij zag! Het was inderdaad een complete verrassing!

Het werd een heerlijke avond. Het aangekondigde onweer bleef uit, zodat we de BBQ konden aansteken. Tot middernacht genoten we van het zwoele weer, het lekkere eten, de goede wijn en elkaars gezelschap. Het was een avondje uit de duizend! Het hele verdere weekend hebben we nog genoten en onnodig te vertellen dat het veel te snel maandagmorgen werd…