In Baar toegekomen, werden we onmiddellijk naar het jodeldorp geleid. Tientallen kraampjes stonden in de straten en op de velden opgesteld. De sfeer zat er duidelijk in, want op de achtergrond hoorden we afwisselend gejodel en alpenhoornblazers. Overal zagen we mensen rondlopen in die typisch Zwitserse klederdracht, een prachtig schouwspel! Indien je de wedstrijden wilde meemaken (er waren wedstrijden met jury voor vaandelzwaaien, alpenhoorn blazen en jodelen), moest je 20 CHF per persoon betalen, dan kreeg je toegang tot de feestzaal. Omdat wij slechts een uurtje kwamen rondneuzen, besloten we om dit niet te doen. Er was al spektakel genoeg te beleven op het plein… Er werd spontaan in de tenten en op straat gezongen, hier en daar zagen we een (verloren gelopen?) vaandelzwaaier en af en toe mochten we genieten van een groepje alpenhoornblazers… Het werd een leuke Zwitserse ervaring!!

Hieronder enkele sfeerbeelden :

En opdat jullie de sfeer nog meer zouden proeven, een videoverslagje :

Na wat brainstormen, leek het ons leuk om er een ‘indianen – schattenjacht’ van te maken. We begonnen er 3 weken op voorhand aan, zodat we ons niet hoefden te stressen. Eerst verzonnen we het verhaal : onze twee jongens worden 8 en moeten nu bewijzen dat ze echte indianen zijn. Daarom moeten ze allerhande proeven doorstaan, met behulp van al hun vriendjes!! En als ze in de opdrachten slagen, kunnen ze op zoek naar de schat…

De voorbereiding vergde veel tijd, maar we hebben er samen veel lol aan beleefd! Ik voelde me net weer chiroleidster (maar dan eentje op leeftijd ). We verzonnen opdrachten : maken van pijl en boog, slangen vangen (snoepjesslangen, natuurlijk!), de rivier oversteken, een indiaans liedje leren, oplossen van een indiaans kruiswoordraadsel, enz… enz…

Op de dag zelf zat de sfeer er al meteen in : de kinderen werden nl. bij het binnenkomen als indianen beschilderd. Ze werden in 2 groepen verdeeld (zodat het voor ons overzichtelijker werd) en de ‘rode’ groep (mijn groep) kon al meteen naar het bos vertrekken. De opdrachten verliepen vlot, de kinderen werkten goed mee en we beleefden veel plezier. Na een tweetal uurtjes kwamen we bij de indianenhut aan. We staken het kampvuur aan (ja, ja… een feest MET kampvuur!!), en begonnen aan het roosteren van de mais, slangenbroodjes en worsten. Terwijl we gezellig zaten te eten, beseften we dat we onmogelijk om 6u konden thuiskomen, dus begonnen we de ouders te bellen dat het een uurtje later zou worden… Gelukkig stemden alle ouders in, en konden de kinderen – na het eten van de cake – op zoek naar de schat. Het heeft even geduurd, maar dankzij de oude schattenkaart (ja, ja… ook zelf gemaakt!) en enkele aanwijzingen van onzentwege, werd de schat gevonden : gouden munten (chocolade) en vriendschapsbandjes. Vreugdekreetjes alom!! Jullie kunnen zich vast wel voorstellen, dat het nadien moeilijk was om iedereen naar huis te krijgen… De meesten wilden gewoon in het bos blijven…

Toen uiteindelijk iedereen weg was en Madu ‘s avonds moe, maar voldaan, in bed kroop, vertelde hij me dat het zijn beste verjaardag ooit was! Als dat geen complimentje was

Ik zal proberen (PROBEREN, he!!! ) mijn best te doen en elke dag van de week een verslagje te maken over de hoogtepunten van de afgelopen weken.

Ik begin bij het afscheidsfeestje op school. Madu zat 2 jaar bij dezelfde lerares (zo gaat dat hier in Zwitserland) en krijgt volgend jaar dus een nieuwe. (Ralph behoudt dezelfde 2 leerkrachten). Daarom werd er op een speciale manier afscheid genomen : al zingend. Het werd een leuke avond, al begreep ik niet veel van de liedjes* (ze werden in het Zwitsers Duits gezongen). Om jullie een idee te geven, hier een videoverslagje van 4 liedjes…

(* Met de vele liedjes maakten ze een wereldreis om uiteindelijk in Zwitserland te eindigen. Het laatste liedje ‘I de Schwiiz do semmer dehei’ kan je letterlijk vertalen in ‘In Zwitserland daar voelen we ons thuis’…)

Roel ken ik nu bijna 30 jaar (ik leerde hem op mijn 16de kennen) en ik moet toegeven dat ik dit jaar echt niet meer wist wat ik hem nog kon geven voor zijn verjaardag (8 juni). Toen mijn schoonmoeder ons daags voordien belde om hem te gelukwensen, vernam ze dat hij al vertrokken was op zakenreis. En plots kreeg ik een ingeving. ‘Hebben jullie plannen voor het weekend?’, vroeg ik. ‘Wat zouden jullie ervan vinden als we een kleine surprise party organiseren, hier in Zwitserland?’ Want dat had hij nog nooit gehad. Oma was onmiddellijk enthousiast… maar wat met de verkiezingen? ‘Jullie kunnen toch iemand volmacht geven?’ Ze zou me diezelfde avond nog terugbellen. En ja, hoor, enkele uren later hoorde ik dat de volmachten in orde gebracht werden. Ook zij beloofden om niets te verklappen aan Roel…

Toen donderdagavond Roel laat thuis kwam, lagen de kinderen in bed. Zo luchtig mogelijk vertelde ik hem dat we zijn cadeau op vrijdagavond zouden afgeven. Vrijdagochtend, aan het ontbijt, vermoedde hij vast wel dat er iets in de lucht hing, want er werden iets te veel knipoogjes en geheimzinnige lachjes uitgewisseld… maar wàt, daar had hij het raden naar.

Naar goede gewoonte, nam hij ook deze keer de fiets naar het werk. Goed, dan konden opa en oma (die later op de dag arriveerden) hun auto in de garage zetten, naast de zijne. En vermits hij zijn fiets steeds in de kelder parkeert, hoefde hij de garage niet in… De kinderen hielden beurtelings de wacht voor het venster van de slaapkamer. En eindelijk, een kwartier later dan verwacht (goh, wat duren de minuten dan lang!!!) kwam hij de berg opgefietst. Iedereen verstopte zich achter de deur … En dan…. ‘Gelukkige verjaardag’ riepen we toen hij binnenkwam. Roel wist niet wat hij zag! Het was inderdaad een complete verrassing!

Het werd een heerlijke avond. Het aangekondigde onweer bleef uit, zodat we de BBQ konden aansteken. Tot middernacht genoten we van het zwoele weer, het lekkere eten, de goede wijn en elkaars gezelschap. Het was een avondje uit de duizend! Het hele verdere weekend hebben we nog genoten en onnodig te vertellen dat het veel te snel maandagmorgen werd…

Dit filmde ik ergens onderweg in Zug…

Het weer kent hier nog altijd veel ups en downs. En toen het zondag 30 mei ernaar uitzag dat het de hele dag zou regenen, besloten we de zon op te zoeken. Roel surfte het internet af en in Riquewihr (Frankrijk – in de Elzas) bleek het goed weer te zijn (op een 2-tal uur hier vandaan). We hadden er zin in om eens een ‘citytrip’ te ondernemen. Dat ‘city’ moet je dan wel met een grove korrel zout nemen, want het was in feite een pittoresk dorpje (één van de 16 dorpjes die op de route des Vins d’Alsace liggen). Het heeft het typische karakter van een Elzasser wijndorpje behouden, met die mooie typische huizen. Toen we in de oude dorpskern rondliepen, overviel ons al onmiddellijk een vakantiegevoel. De toeristen, het goede weer en de terrasjes, versterkten dit nog! We bezochten het ‘musee de la Tour des Voleurs’, dat vroeger een gevangenis met folterkamer was geweest. Jeetje, blij dat we anno 2010 leven en niet 200 jaar terug… Mensen konden toch gruwelijk met elkaar omgaan (nu ja, dat gebeurt – spijtig genoeg – nog…)

Donderdag 3 juni begon voor ons een lang weekend (Corpus Christi). En omdat het alweer regende, besloten we opnieuw een ‘citytrip’ te ondernemen. Naar Zurich, deze keer. Zurich hebben we al verschillende keren bezocht, maar nog nooit met een gids. En dat was de moeite waard. We zaten in een bus en kregen uitleg terwijl het buiten regende. Stilaan klaarde het op en toen we enkele bezienswaardigheden bezochten, begon zelfs een waterzonnetje te schijnen! De kinderen vonden het op de duur wat langdradig, maar hebben toch flink hun best gedaan om geen stoorzender te spelen… Weten jullie bv. dat Zurich Hauptbahnhof (treinstation) het meest gefrekwenteerde station is ter wereld? Dagelijks nemen er ongeveer 350 000 mensen de trein!!! Het is een knooppunt voor vele omliggende landen (Duitsland, Italie, Oostenrijk, Frankrijk)….

Vrijdag 4 juni hadden we met Marie (klik hier) en haar kinderen afgesproken om eens te minigolfen. We hadden heerlijk weer, maar – spijtig genoeg – hadden we geen van beiden onze camera bij… Terwijl wij wat stonden te spelen en bij te kletsen, heeft mijn ventje de kelder opgeruimd om wat plaats te maken voor het drumstel van Ralph (dat nog moet gekocht worden, hoor!) Het is maar best dat ik niet deelneem aan zo’n opruimingsacties, want de helft zou ik behouden ‘voor-het-geval-we-dat-nog-nodig-zouden-hebben’… Roel is daar veel nuchterder in, gelukkig!!! Een pluim voor mijn ventje die er zijn vrije dag aan opofferde!!

Ook zaterdag was het schitterend weer en besloten we te fietsen. Omdat Ralph heel wat centjes voor zijn Lentefeest van de tantes, nonkels, oma’s en opa had gekregen, gingen we eerst zijn nieuwe fiets kopen. Trots als een pauw testte hij zijn fiets uit! Ook Madu was heel happy, want hij kreeg Ralph’s oude fiets (die toch heel wat meer versnellingen heeft dan de zijne). Op de fiets heb ik heel wat gefilmd, maar daar zullen jullie (door tijdsgebrek) toch nog even op moeten wachten…

En tenslotte gingen we zondag 5 juni naar Sattel Hochstuckli. In de winter gaan we er soms eens skien, maar ook in de zomer kan je er vanalles ondernemen. We maakten een prachtige wandeling en de kinderen leefden zich achteraf uit op de springkastelen en de ‘Sommerrodelbahn’ (soort van bobsleebaan maar zonder sneeuw!)…

Afgelopen weekend is er ook heel wat gebeurd, maar dat meld ik in een volgend blogje (anders wordt deze veel te lang!!!)

‘k Heb dus haast geen tijd om verslagjes te maken met dat energieke duo (en vriendjes) thuis, maar hier dan toch nog eentje van het Pinksterweekend. Voor een keertje hadden we goed weer. We hebben er dan natuurlijk van geprofiteerd om de fiets van stal te halen en hebben dat weekend aardig wat kilometertjes gefietst. Op zondag iets meer dan 40 km, op maandag rond de 60 km. Niet slecht, he, 100 km… en onze jongens, die fietsten lustig mee! En bij zo’n lekker weertje, hoort natuurlijk de BBQ! Mmm, heerlijk! Tot 11u ’s avonds zaten we gezellig buiten… Yay, that’s life!

Van BBQ’s gesproken : onze oude (uit de USA) konden we niet meer gebruiken wegens het niet-kunnen-aansluiten van de Zwitserse gasfles op het Amerikaanse systeem. En we vonden het ook weer te riskant om die te laten ombouwen. We zijn tenslotte met gas bezig, nietwaar? Dus schaften we vorig weekend eindelijk een nieuwe aan. En die werkt uitstekend! We zijn blij dat we opnieuw voor gas hebben geopteerd, want houtskool is voor ons verleden tijd. Bij houtskool duurt het 10 min voor je de boel aan de gang krijgt en een goed half uur tot drie kwartier voordat je houtskool smeult zoals het hoort. Leg je er dan eindelijk je vlees op, springen de vlammen meestal zo hoog op dat je vlees verbrandt. Niet echt gezond… Bij gas draai je de knop open en hoef je niet te wachten. De vlammen kunnen het vlees ook niet verbranden omdat ze door een speciaal vernuftig systeem eenvoudig niet aan het vlees kunnen… Voor geinteresseerden raden we deze echt aan (klik : hier)

Omdat het gisterenmiddag warm was, verheugden we ons al opnieuw op een avondje buiten. Dus haalde ik alles in huis om er een geslaagde BBQ van te maken. Tot het rond half 5 begon te onweren! Het regende pijpestelen… Niet getreurd echter : we hielden alles mooi in de koelkast en reserveerden snel nog een tafeltje. Ook gezellig, toch? De weersvoorspellingen voor vandaag zien er gunstig uit… Dus laten we nu onze vingers kruisen dat het droog blijft…

Met het Hemelvaartweekend (Auffahrtsferien) vertrokken we naar Belgie. Ralph had er immers zijn feestje. Wat oorspronkelijk een kommuniefeestje zou zijn, is uiteindelijk een lentefeestje geworden. Om een lang verhaal kort te maken : we hebben Ralph uit de godsdienstlessen genomen. Vermits hij een aantal hiaten heeft in Duits en Wiskunde, hebben we ervoor geopteerd om hem wat bijlessen te laten nemen (vanaf volgend jaar tellen in Zwitserland de punten mee voor zijn latere studiekeuze). En vermits godsdienst hier een keuzevak is, kan je als ouder beslissen om godsdienst te laten vallen. ‘t Heeft dus niets te maken met heel de heisa rond de kerkschandalen, maar eerlijk gezegd, treuren we er ook niet om dat hij geen godsdienst meer volgt… ‘t Heeft hem misschien heel wat leed bespaard

‘t Was fijn om met (bijna) heel de familie samen te zijn. We hebben lekker gegeten en gedronken, een fijne wandeling gemaakt, goed gebabbeld en de kinderen goed samen gespeeld. We merken dat ze ouder worden, want familiefeestjes zijn niet meer zo hectisch druk als ze vroeger wel eens waren…

Vermits we vrijdag en zaterdag behoorlijk geluk hadden met het weer (‘t heeft toch niet geregend?), hebben we heel wat gewandeld : met mijn zus in Kobbegem (een prachtige wandeling ‘Dertien Bunders’) en met de schoonfamilie naar Kattevenia in Genk, waar de kinderen zich konden uitleven in de speeltuin. Och ja, d’er had wat meer zon kunnen zijn, maar het heeft tenminste niet geregend zoals hier in Zug!!! En om met het weer af te sluiten : ‘t wordt tijd dat de zon zich van haar beste kant laat zien, want veel zon hebben we nog niet gehad. Naar het schijnt wordt het zondag beter… dus, laten we met z’n allen duimen dat dit het startschot wordt van een mooie zomer!!!

Met een beetje reorganiseren, lukte het ons om ons vrij te maken. Mijn vriendin en ik spraken af aan het station in Zug. Het fijne aan Zwitserland is toch wel het uitgebreide en stipte spoorwegennet! Om 9.15u bestelden we onze tickets (speciale toegangsprijs voor wie met openbaar vervoer komt!!) en exact een uur later stonden we al in de hoofdzaal van het Zürich Kunsthaus de grote schilders te bewonderen…

Tjonge, wat een privé-verzameling heeft de industrieel Buhrle gedurende zijn leven opgebouwd. Ongelooflijk! Een 180-tal schilderijen en andere kunstwerken waaronder niet enkel Van Gogh, Cézanne en Monnet, maar ook Picasso, Edouard Manet, Chagal, Pissaro, Gauguin, Renoir enz… Dat moet kapitalen gekost hebben! Toen ik uiteindelijk las wie hij was (een Zwitserse ondernemer, werkzaam in de wapenindustrie en geleefd tijdens de 2 oorlogen!!), was ik ontgoocheld omdat ik begreep hoe hij zijn rijkdom had verworven. Dit moest ik toch even doorslikken, maar ja, aan de geschiedenis konden we niets veranderen, dus lieten we het niet aan ons hartje komen en genoten we verder van al deze grootmeesters… We luisterden naar de uitleg op de iPod en discussieerden dan over het onderwerp, de kleur, de stijl, de compositie enz… We vonden het vooral fijn dat we onze ervaringen konden delen. We blijken wel een beetje dezelfde smaak te hebben, wat kunst betreft. Dit moesten we meer doen!

Verder hebben we als gezin een grote beslissing genomen : we gaan allen in september muzieklessen volgen. Roel zal gitaarlessen nemen, Madu (die al blokfluit op school speelt) wil elektrische gitaar leren (geef toe, heel wat cooler!), Ralph wil slagwerken volgen (ook cool, maar veeeeel lawaai, vrees ik!!) en ik onderneem nog eens een poging om dwarsfluit te spelen. Na mijn ontgoochelende ervaring aan de universiteit van St-Louis (klik hier en vooral hier), wil ik het nog een laatste keer wagen… Het grote verschil met St-Louis is dat het hier om een muziekacademie (ipv universiteit) gaat en dat de cursus voor volwassenen is (en niet voor studenten die muziek als major kiezen…). Hopelijk krijg ik zo weer plezier in muziek. En ja, wie weet worden we binnen 10 jaar de nieuwe familie ‘Von Trapp’

Het hoogtepunt van onze vakantie, was het bezoek van onze vrienden. ‘t Was alweer een tijdje geleden dat we elkaar nog zagen, dus ‘t werd een hartelijk weerzien. Ze overlaadden ons met kado’s (waaronder ongeveer 5 kilo (!) Belgische chocolade, DVD’s, wijn, champagne enz..). Bovendien hadden ze zelfs hun eigen eten meegebracht (heerlijke zeewolf, biefstuk, asperges enz…), dat de mannen ook nog eens zelf bereidden. Daar bovenop werd nog een champagne-ontbijt ter gelegenheid van Lut’s verjaardag aangeboden… Kan een mens nog meer verwend worden?

Natuurlijk moesten we een manier vinden om al deze calorietjes te verbranden, dus organiseerden we fietstochten. De eerste was ongeveer 35 km lang. Het uithoudingsvermogen werd getest… Iedereen was geslaagd! Op zondag besloten de mannen (waaronder ook Ralph en Madu!) en Els een nog grotere fietstocht te ondernemen. Zij reden 56 (!) km in de bergen, soepel en sportief, zoals we dat van hen gewend zijn. Onze jongens deden dapper mee en hebben geen moment geklaagd. Dat worden nog grote sportmannen!! Ook (jarige) Lut en ik hebben onze portie sport gehad, weliswaar op een minder uitputtende manier. Wij wandelden heen en terug langs het meer naar Cham en genoten van een lekker slaatje aan het kasteeltje in het Vilettepark. Onderweg werden we gefascineerd door zoveel mooie vogels, eenden, bloemen, tot zelfs een prachtige reiger toe! Wat is de natuur hier toch mooi!

Zondagavond genoten we nog van een lekker etentje aan het meer, dat werd afgesloten met een kleine wandeling door de Altstadt. Onnodig te zeggen dat we maandag een beetje triest waren toen we afscheid moesten nemen van onze vrienden, maar gelukkig hadden we alweer iets gepland in de namiddag, zodat de kinderen weer snel hun gedachten konden verzetten…

Intussen is er dus alweer een week verlopen en beseffen de kinderen maar al te goed dat ze maandag terug op de schoolbanken zitten : weg met het luilekkerleventje en opnieuw ‘arbeiten’! Ik voorspel maandagmorgen een groot onweer ten huize Van Doren, vooral wanneer ze weer zo vroeg uit bed moeten…