Ralph werd 10 jaar eind februari. Het verjaardagsfeestje ging door begin maart. Enkele dagen voordien verstuikte hij zijn enkel. De uitnodigingen waren al verstuurd, het feestje moest dus doorgaan. Kon hij wel ijsschaatsen met zijn enkel? We vonden een oplossing… Kijk zelf maar!
Videofilmpje…
Eindelijk heb ik wat tijd gevonden om een filmpje te maken over onze skivakantie. Enjoy!
Winterferien…
We hebben een heerlijke wintervakantie achter de rug. Ze heeft 2 weken geduurd, maar het lijkt maar een flits te zijn geweest. Ja, ‘time flies when you’re having fun’…
De eerste vakantiedag al vertrokken we op skivakantie naar Lech, in Oostenrijk. We hadden van velen hier gehoord dat Lech een leuke skiplek is om met kinderen op vakantie te gaan : heel kindvriendelijk, goede en brede pistes, een prachtige infrastructuur, mooie hotels, goede skischolen enz…En inderdaad, we hebben het zelf mogen ervaren. Ons hotel, Haldenhof, was top : we kregen een upgrade omdat we vroeg geboekt hadden (kregen een suite ter beschikking), de service was bijzonder vriendelijk, het eten overheerlijk, er was sauna & bubbelbad… Bovendien was er een prachtig ruim uitgeruste kelder om al het skimateriaal in op te bergen, werden onze skilaarzen verwarmd en waren er vele banken waarop we – zonder stress – onze laarzen konden aan- en uittrekken. Het enige minpuntje dat we ervaarden : er was geen zwembad… maar eerlijk gezegd, hebben we het niet echt gemist. Na het skien, hingen we meestal een uurtje in de bar en zochten daarna de spa op. Een sauna en een bubbelbad na het skien, deden wonderen!!
Het skien was heerlijk : de kinderen gingen de hele week naar de skischool waar ze veel plezier maakten en enorm veel bijleerden (oa. ‘schaatsend’ skien, 360° draaien op de ski’s, springen op heuveltjes, slalom, skien in diepsneeuw, enz…). De skischool ving elke dag aan om 10.00u ‘s morgens en eindigde om 15.00u. Roel en ik namen ook 3 dagen les om wat bij te leren, maar vooral om het skigebied te leren kennen. Onze skileraar was heel bekwaam en ja, ook wij zijn nooit te oud om nieuwe technieken te leren. ‘t Was heel ontspannend en we genoten allen met volle teugen van deze prachtige dagen. En op de laatste dag hielden de kinderen een skiwedstrijd. Ralph behaalde zilver en Madu goud! Trots dat ze waren!
Ook het weer viel bijzonder goed mee : slechts anderhalve dag hadden we mistig weer (maar dat belette ons niet om te skien), de andere dagen konden we op een stralende zon rekenen… ‘t Was wel berekoud met temperaturen rond -15°C., maar het zonnetje compenseerde zoveel. Over de infrastructuur raakten we maar niet uitgepraat : verwarmde zetelliften, die onmiddellijk op kinderhoogte werden aangepast van zodra een kind opstapte en als er een wind- of sneeuwbui opstak, kon je ook een ‘plastic bubble’ naar beneden trekken, die je beschermde tegen het gure weer. Het tijdperk van ‘kou-lijden-bij-slecht-weer’ lijkt in Lech voorgoed voorbij. Ja, hier werd duidelijk geinvesteerd in de infrastructuur. We voelden ons als ‘koningen te rijk’. Is het misschien daarom dat de Nederlandse koninklijke familie hier regelmatig komt skien??
Onnodig te vertellen dat de dagen voorbijvlogen. We hebben werkelijk tot de laatste moment geskied! Zaterdagochtend laadden we onze auto, maar we skieden nog tot ongeveer 15.00u in de namiddag, kwestie om er echt alles uit te halen! We hadden dan ook geen lange rit voor de boeg (slechts een kleine 3 uur). In skipak reden we voldaan naar huis…
Zondag, maandag en dinsdag waren minder leuk : ‘Arbeit’! Ja, het huis moest immers in gereedheid worden gebracht. We kregen nl. dinsdagavond bezoek van mijn broer en zijn gezin. Er werd dus snel gewassen, gestreken, boodschappen gedaan, bedden opgemaakt en gepoetst. Even stress, maar nadien kon ik weer volop genieten van de aanwezigheid van mijn familie. En op woensdagochtend stonden we alweer op de skilatten… We reden naar Beckenried, Klewenalp, op ongeveer 40 min hier vandaan. Het weer was opnieuw heerlijk en wonder boven wonder was er niet teveel volk! De meeste Zwitsers gaan immers de 2de week van de ‘Winterferien’ op skiverlof, maar verkiezen de grote skigebieden ipv de lokale, kleinere gebiedjes zoals Klewenalp (die vooral populair zijn in de weekends doorheen de rest van de winter)…
Hun verblijf hier was – spijtig genoeg – niet van lange duur. Ze vertrokken immers zaterdag alweer huiswaarts. Vooral Madu leed eronder : hij was immers zijn speelkameraadje, Alixe, kwijt. Die 2 hebben elkaar geen minuut uit het oog verloren : het leken wel broer en zus. Als het van hen beiden afhing, zou Alixe hier definitief bij ons intrekken… Dan zouden onze kinderen eindelijk het zusje krijgen, waarvan ze al zolang dromen… maar laten nu net de mama’s daar een stokje voor steken 
…
Nog even geduld voor het filmpje en het verslagje van dit weekend… Ik zou zeggen : ‘Stay tuned!!! ‘t Komt eraan…
Verjaardagsbrunch…
Helaas kom ik stilaan op een leeftijd dat ik niet graag meer herinnerd word aan mijn verjaardag. Elk jaar weer word ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik een jaartje ouder word. Nou, als ik mezelf in de spiegel bekijk, kan ik het ook wel zien : elk jaar een rimpeltje erbij, elk jaar wat meer grijze haren, elk jaar weer een half kilootje meer (zucht…)
De kinderen vinden het natuurlijk fantastisch, want dan is het weer feest! Omdat papa zondagavond (nog maar eens) voor een weekje vertrok naar het Zweden, Engeland, Nederland, Duitsland en weer terug naar Nederland (leve de mobiele telefoon en de air miles!!!), besloten we het afgelopen weekend te vieren. Op zaterdagavond gingen we gezellig eten hier in de buurt en op zondagochtend had Roel tickets gekocht voor een brunch op de boot!
Dat was een leuke ervaring!! Ik geef mijn ventje een dikke 10 voor originaliteit, want zelf was ik er nooit opgekomen. Geef toe, wat is er nou heerlijker dan brunchen met je familie, op een boot terwijl je de ‘Zugersee’ rondvaart en prachtige uitzichten op de bergen hebt? Bovendien was de brunch heel verzorgd en uitgebreid, kon je eten en drinken wat je maar wou en was de service heel vriendelijk! Een echte aanrader voor al wie hier in de buurt woont!
Nadien gingen we nog uitgebreid wandelen rond het meer (kwestie van wat calorietjes te verbranden). ‘t Was berekoud, maar we hadden net goed gegeten en dan lijkt het toch altijd wat minder koud. Gelukkig hadden we onze mutsen en handschoenen bij. Nou, dat dachten we! Toen het na een twintigtal minuutjes begon te sneeuwen, merkte ik dat ik Roel’s en mijn muts was vergeten. Dan maar moedig de sneeuw trotseren en als doorweekte hondjes kwamen we uiteindelijk terug thuis. Het deed deugd toen we de deur opentrokken en de zalige warmte van ons huis ons tegemoet kwam…. Bij gebrek aan chocolademelk, hebben we ons dan maar opgewarmd aan een hete kop vruchtenthee. Zaaalig!
Filmpje uit de oude doos…
Omdat ik het ruwe filmmateriaal (dat enorm veel geheugen vreet) wil wissen, besloot ik gisteren dit filmpje te maken (dat – hoe gek dit ook klinkt – veel minder bits & bytes nodig heeft!).
Wat groeien kinderen toch snel!
PS : ‘k Heb dit filmpje nu op Youtube gezet, maar vind de kwaliteit maar erbarmelijk. Je kan nauwelijks zien dat Madu 2 x gaapt… Heeft iemand suggesties? (Het filmpje op mijn computer is van veel betere kwaliteit)
Dom Blondjes Dag
Toen Roel me vorige vrijdag een lijstje gaf met de ingredienten van zijn Mexicaanse rijstschotel, deed ik nog die namiddag de boodschappen. Nadat ik alles dubbel gecheckt had, verliet ik tevreden het grootwarenhuis. Even werd mijn humeur ietsje minder, toen Roel me wat later belde dat hij het spek vergeten was, maar ik motiveerde mezelf dat dit mijn sportprestatie van de dag zou worden en zodoende rende ik nog snel naar de buurtwinkel.
Nadat we zaterdag vanalles ondernamen, besloot Roel om iets na vijven aan het eten te beginnen. Hij nam alle ingredienten uit de koelkast en merkte dat ik de selder vergeten was. Neen, dat kon niet, ik had immers alles nagecheckt. Stond het wel op het lijstje? ‘Maar waarom heb je prei meegenomen?’ vroeg hij toen hij de prei uit de groentebak haalde. O neen, toen snapte ik het : ik had prei in plaats van selder meegenomen. ‘Je doet je blonde kapsel alle eer aan,’ gekscheerde Roel. Hij weet dat zo’n opmerking me absoluut niet zint, maar hij plaagt me hier o-zo-graag mee. Het is me echter een raadsel hoe me zoiets is overkomen. Hoe kon ik toch zo verstrooid zijn? ‘Maar ik heb wel selder nodig voor deze schotel’. Wat nu? Op zaterdag sluiten immers alle winkels om 17u hun deuren.
Ik had nog een kans om het goed te maken. Er is immers nog de superette aan het station die wat langer open blijft en nog het winkeltje aan het pompstation. Dus sprong ik in de wagen en reed eerst naar het pompstation. Tevergeefs, ze hadden maar een hele kleine keuze aan verse groenten. Ik hoopte op meer geluk in de superette, maar toen ik naar de ‘Sellerie’ vroeg, wees men mij de knolselder aan. Even diep in mijn geheugen gegraven en gelukkig stootte ik op het juiste woord ‘Stangensellerie’. Neen, dat hadden ze niet. Zucht. Dan moest mijn ventje maar creatief worden met knolselder.
Op weg naar huis werd ik tegengehouden door de ‘Polizei’. Ik mocht de ‘Altstadt’ niet meer in. Er was een optocht van de brandweer en het zou nog zeker een uurtje duren, vooraleer ik door kon. Ook als men er woonde? Maar de politieman bleef onvermurwd : het had in de kranten gestaan, men had het op de radio en tv aangekondigd en het had in het ‘Ambtsblatt’ gestaan. Hij rolde zijn ogen en opnieuw bekroop me het ‘domme – buitenlands- blondjes’ gevoel. Aaargh!
Even met Roel via telefoon overleggen. ‘Probeer of je via de andere kant rijden kan, zoals we dat in het begin deden, toen we nog op het appartement woonden’. Dat ik daar niet zelf aan had gedacht… neen, het was duidelijk dat mijn grijze hersencellen een ‘off-day’ hadden. Gelukkig, kon ik op die manier 15 min later zonder problemen onze straat binnenrijden.
Enfin, anderhalf uur later dan voorzien, kon mijn ventje dan eindelijk beginnen koken. Eerst pruttelde hij wel nog tegen omdat hij knolselder moest gebruiken, maar toen de kinderen enthousiast de schotel verorberden, gaf hij toe dat hij voortaan ook knolselder aan de schotel zou toevoegen. Een verrassend ‘dom blondjes’ idee….
Eindelijk!!!!
Ik moet toegeven : de stilte op mijn blog heeft te lang geduurd. Hoe is het zo ver gekomen? Gewoon, te druk… Belgenfeestje, kerstinkopen, vakantie in Duitsland, kerstdagen in Belgie, zusje (en familie) op bezoek in Zug, Nieuwjaarsavond bij ons, skien, … ‘t zijn de eerste dingen die door mijn gedachten schieten als ik aan de afgelopen maand terugdenk…
Toen we naar Duitsland vertrokken, had ik me nochtans voorgenomen om een blogje te posten, maar daar bleek dan geen toegang tot het internet (signaal was te zwak). En met de feestdagen was het te druk… Er bleek de hele tijd iets tussen te komen. Maar vandaag maakte ik er een prioriteit van! ‘t Werden fotoverslagen, want anders kende dit blogje geen einde
Hier gaan we dan :
1. Belgenfeestje : we vierden Kerst met de Belgen (die in Zurich en omstreken wonen) op een boot… Reuze gezellig!!!
2. Vakantie in Duitsland : we vertrokken voor enkele dagen naar Igelsberg, dicht bij Freudenstadt. Heerlijk ontspannend…
3. Kerstdagen in Brussel : met de hele familie samen…
4. Kerst in Genk : bij mijn schoonzus thuis…
5. Nieuwjaarsavond in Zug : er werd bij ons in Zug Nieuwjaar gevierd! Zo fijn, dat ik vergat foto’s te maken. Toch enkelen hier… (Pascale of Riet hebben jullie er nog?)
6. Ondertussen gingen we ook al enkele zondagen skien :
Voila, ‘t staat er eindelijk op! Vanaf nu probeer ik weer regelmatig een blogje te posten…
O ja, aan alle lezers, een GELUKKIG NIEUWJAAR!!!! Beter laat, dan nooit!!!
Sinterklaasfilmpje…
‘t Grote voordeel als je man veel reist (Roel zit deze week in Duitsland), is dat je ’s avonds tijd kan vrijmaken om eens wat creatiefs te doen. Zo amuseerde ik me gisteren met het maken van dit Sinterklaasfilmpje. Vooral voor vrienden en familie bedoeld, maar neem gerust een kijkje naar het uitpakken van de kadootjes…
Samichlaus…
December vind ik altijd zo’n drukke maand. Met de feestdagen voor de boeg moet er nog heel wat georganiseerd worden : geschenkjes kopen, kaartjes schrijven, e-mails beantwoorden, feestkledij aanschaffen, kapper, wassen en strijken zodat er zonder problemen koffers gepakt kunnen worden, stilaan het Nieuwjaarsfeest voorbereiden (voldoende glazen, stoelen, tafelkleedjes, servietten????) enz… Ook op school worden er meer toetsen gegeven en word je daar als mama automatisch nauw bij betrokken (lessen opvragen, huistaken samen maken, projectjes samen afwerken enz…) Voeg daarbij nog wat uitnodigingen hier en daar (coffeemorning, een ‘weihnachtlichen Abend’ en kerst met Vlamingen), schoolvrije dagen en een man die veel reist, dan krijg je een cocktail van stress, vermoeidheid met feestgevoel en genieten. Jaaaa, en dan ben ik blij dat ik niet meer uit werken ga. Het werk thuis slorpt nl. al mijn aandacht op… Hoe doen tweeverdieners met kinderen dat toch, vraag ik me telkens af? Zijn die dan zo super georganiseerd?
Even de week overlopen : maandag was Madu ziek (de week voordien waren dat Ralph en ikzelf), zodat ik – spijtig genoeg – de twee laatste lessen van ‘Interior Design’ heb gemist. Dat vond ik balen, want daar keek ik echt naar uit. Op zo’n momenten mis je een oma dichtbij die even (voor een 3-tal uurtjes) kan inspringen. Tja, daar valt nu eenmaal niets aan te doen, dat is eigen aan het expatleven… Maar in januari vangen de lessen opnieuw aan en hoop ik dat mijn achterstand is weggewerkt…
Op woensdagnamiddag spraken we met Marie en haar kinderen af om te schaatsen. Zug heeft nl. een prima ijsschaatsbaan. Terwijl de kinderen zich op de schaatsbaan amuseerden, kletsten wij weer gezellig bij. Dat we hen na anderhalf uur niet onmiddellijk van de ijspiste kregen, bewijst dat ze er van genoten hadden. Voor herhaling vatbaar, Marie, en bedankt voor de 2 foto’s (de batterij van mijn camera was leeg!!)
Op vrijdag hadden de jongens vrij (een pedagogische studiedag of zo) en nodigden we Madu’s beste vriendje uit om te zwemmen in Laettich. Ze zwommen, doken, sprongen, speelden in het water van half elf tot half een. Ze hadden ongelooflijke pret! En achteraf ongelooflijke honger! Ik besloot met hen te eten in de plaatselijke cafetaria. Dan hoefde ik ‘s avonds ook niet te koken en zo gaf ik mezelf ook wat vrij! Zaterdag werden de jongens uitgenodigd om ‘Samichlaus’ koeken te bakken bij de buurvrouw. Haar kleinkinderen hebben de leeftijd van onze jongens. Ze kwamen glunderend thuis met 3 grote sinterklaasvormige krentekoeken. Een aten we er onmiddellijk van, de twee anderen aten we op zondag. Lekker!!!! En zondag brak natuurlijk de grote dag aan : Sinterklaas!!!!! Madu was al enkele weken bezig met zijn wensen duidelijk kenbaar te maken aan de Heilige Man via vele brieven en tekeningen, dus de Sint wist wel heel duidelijk wat hij wilde : een ‘Trotti’. Die van vorig jaar was nl. op school gestolen. Dit jaar voegde de Sint er een slot bij. Heel wijs! Ralph was dit jaar minder begaan met brieven schrijven, die had nl. enkele weken terug het ‘Grote Geheim’ ontdekt. Maar of hij zijn langverwachte ijsschaatsen zou krijgen? En of, en nog heel wat meer… dank zij de sponsering van meters, peters, oma’s en opa! Ze genoten ervan!
